Lukas 9 FHB Father's Heart Bible™

Pasal 9.

9 ¹Gusti Yesus nimbali sakabat rolas, banjur padha diparingi daya lan panguwasa kanggo nelukake dhemit kabeh sarta kanggo marasake lelara. ²Banjur padha diutus supaya martakake Kratone Rama kita lan marasake wong lara.

³Pangandikane marang wong-wong mau: “Aja padha nggawa apa-apa kanggo ing dalan: aja nggawa teken, kanthong, roti, utawa dhuwit, lan aja saben wong nggawa klambi loro. ⁴Omah ngendi bae kang kopleboni, nginepa ing kono, lan mangkata saka ing kono. ⁵Ing ngendi bae wong ora gelem nampa kowe, metua saka kutha iku lan ketabna lebu saka tlapakanmu, minangka paseksi tumrap wong-wong mau.”

⁶Para sakabat banjur mangkat, ndlajahi desa-desa, martakake Injil lan marasake wong lara ing ngendi-endi.

⁷Sang Prabu Herodes, panguwasa ing tlatah kono, krungu bab sakabehe kang kalakon, banjur bingung, awit ana wong kang ngarani yen Yokanan wis ditangekake saka antarane wong mati, ⁸ana liyane kang ngarani yen Nabi Elia wis ngatingal, lan ana maneh kang ngarani yen salah sawijining nabi ing jaman kuna wis tangi. ⁹Sang Prabu Herodes ngandika: “Yokanan wis dakpancung. Dadi sapa ta wong iki kang bab-babe dakrungu mangkono?” Herodes banjur tansah ngudi supaya bisa ndeleng Gusti Yesus.

Roti Lima Maregi Wong Limang Ewu

¹⁰Bareng para rasul wis padha bali, banjur padha nyritakake marang Gusti Yesus sakabehe kang wis katindakake. Gusti Yesus banjur ngajak para rasul mau sumingkir piyambakan menyang kutha kang aran Betsaida. ¹¹Nanging wong akeh padha weruh, banjur ngetutake Panjenengane. Gusti Yesus nampani wong-wong mau kanthi becik, paring piwulang bab Kratone Rama kita, lan marasake sing padha prelu diwarasake. ¹²Bareng wis arep surup, sakabat rolas padha ngadhep lan matur marang Panjenengane: “Tiyang kathah punika mugi kadhawuhan kesah, supados saged pados pondhokan lan tedha ing dhusun-dhusun lan tlatah ing sakiwa-tengen ngriki, awit panggenan ngriki punika sepi.”

¹³Pangandikane Gusti Yesus: “Kowe bae kang menehana mangan wong-wong iku.” Atur wangsulane para sakabat: “Kula namung gadhah roti gangsal lan ulam loro — kajawi menawi kula sami kesah tumbas tedha kangge tiyang samanten kathahipun.”

¹⁴Awit cacahe wong lanang ing kono watara limang ewu. Gusti Yesus banjur dhawuh marang para sakabate: “Wong-wong iku konen lungguh klompok-klompok, saben klompok watara seket.”

¹⁵Para sakabat banjur nindakake mangkono, kabeh wong dikon lungguh. ¹⁶Gusti Yesus banjur mundhut roti lima lan iwak loro mau, tumenga marang langit, banjur mberkahi lan nyuwil-nyuwil, tumuli tansah diparingake marang para sakabat supaya kaedum marang wong akeh. ¹⁷Kabeh padha mangan nganti wareg; cuwilan sing turah diklumpukake nganti kebak rolas kranjang.

Miturut Kowe, Aku Iki Sapa?

¹⁸Ing sawijining dina, nalika Gusti Yesus ndedonga piyambakan lan para sakabate ana ing sacedhake, Panjenengane ndangu marang para sakabat: “Miturut wong akeh, Aku iki sapa?”

¹⁹Atur wangsulane para sakabat: “Yokanan Pambaptis. Wonten malih ingkang mastani Nabi Elia. Wonten malih ingkang mastani bilih salah satunggaling nabi jaman kina sampun wungu malih.”

²⁰Pangandikane Gusti Yesus: “Nanging miturut kowe, Aku iki sapa?” Atur wangsulane Petrus: “Sang Kristusipun Rama kita.” ^a a v20 Nalika Petrus nyebut Gusti Yesus minangka “Sang Kristusipun Rama kita,” dheweke ngakoni Gusti Yesus minangka Kang Jinebadan kang diutus dening Sang Rama — Sang Putra kang beda karo Sang Rama kang ngutus Panjenengane.

Putraning Manungsa Kudu Nandhang Sangsara

²¹Gusti Yesus banjur ngelikake wong-wong mau kanthi tenanan, lan dhawuh supaya aja nyritakake bab iku marang sapa bae,

²²pangandikane: “Putraning Manungsa pancen kudu nandhang sangsara akeh lan ditampik dening para pinituwa, para pangareping imam, sarta para ahli Toret, banjur disedani, lan ing dina kang katelu bakal ditangekake.”

²³Panjenengane banjur ngandika marang wong kabeh: “Sing sapa kepengin ngetutake Aku, kudu nyingkur awake dhewe, manggul salibe saben dina, lan ngetutake Aku. ²⁴Awit sing sapa arep nylametake nyawane, bakal kelangan nyawane; nanging sing sapa kelangan nyawane marga saka Aku, bakal nylametake nyawane iku. ²⁵Awit apa gunane wong oleh jagad saisine kabeh, nanging awake dhewe ilang utawa cilaka? ²⁶Sing sapa isin ngakoni Aku lan pituturKu, Putraning Manungsa uga bakal isin ngakoni wong iku, besuk samangsa rawuh ngagem kamulyane dhewe lan kamulyane Sang Rama sarta kamulyane para malaekat suci. ²⁷Nanging satemene Aku pitutur marang kowe, ana sawetara wong kang ngadeg ing kene, kang bakal ora ngrasakake pati sadurunge padha ndeleng Kratone Rama kita.”

Sang Rama Ngluhurake Sang Putra

²⁸Watara wolung dina sawise ngandikakake iku, Gusti Yesus ngajak Petrus, Yokanan, lan Yakobus munggah ing gunung prelu ndedonga. ²⁹Nalika Panjenengane ndedonga, pasuryane malih rupa, lan pangagemane dadi putih mancorong. ³⁰Lah ana wong lanang loro kang padha ngandikan karo Panjenengane, yaiku Nabi Musa lan Nabi Elia, ³¹kang padha ngatingal ing sajroning kamulyan, padha ngrembug bab tindake Gusti Yesus, kang bakal kayektenan ing Yerusalem.

³²Petrus lan kanca-kancane padha ngantuk banget; bareng wis melek babar pisan, padha ndeleng kamulyane Gusti Yesus lan wong loro kang padha ngadeg karo Panjenengane. ³³Nalika wong loro mau arep padha pamit saka ngarsane Gusti Yesus, Petrus matur marang Panjenengane: “Guru, saenipun kula sami wonten ing ngriki. Mangga kula sami ngadegaken tarub tiga — satunggal kangge Panjenengan, satunggal kangge Nabi Musa, satunggal kangge Nabi Elia.” Petrus ora ngerti apa kang diucapake.

³⁴Nalika Petrus isih ngucap mangkono, ana mega teka ngayomi wong-wong mau; bareng padha klebu ing mega iku, padha wedi.

³⁵Banjur ana swara saka ing mega iku, dhawuhe: “Iki PutraKu, Kang Dakpilih — padha rungokna pangandikane!” ^b b v35 Nalika Gusti Yesus malih cahyane, swarane Sang Rama piyambak nyebut Gusti Yesus “PutraKu, Kang Dakpilih” — yaiku Sang Putra kang dadi keparenging panggalihe Sang Rama, kang saiki kababar ing kamulyan.

³⁶Bareng swara mau wis sirep, Gusti Yesus tinemu piyambakan. Para sakabat padha meneng bae, lan ing dina-dina iku ora nyritakake apa kang wis padha dideleng marang sapa-sapa.

Anake Bapak Dibebasake saka Pepeteng

³⁷Esuke, bareng padha mudhun saka ing gunung, ana wong akeh banget kang methukake Panjenengane. ³⁸Ana wong lanang saka ing antarane wong akeh mau kang mbengok: “Guru, kula nyuwun Panjenengan karsaa mirsani anak kula jaler, awit namung punika anak kula ontang-anting. ³⁹Wonten roh ingkang ngrasuk lare punika, satemah lare wau dumadakan njerit; roh punika ngejang-ngejang lare wau ngantos metu umukipun, meh boten purun nilar lare punika, malah ngrisak lare wau. ⁴⁰Kula sampun nyuwun dhateng para sakabat Panjenengan supados nundhung roh wau, nanging sami boten saged.”

⁴¹Paring wangsulane Gusti Yesus: “He, turunan kang ora pretyaya lan kang sasar iki, nganti pira suwene Aku kudu nunggal karo kowe lan nyabari kowe? Anakmu gawanen mrene.”

⁴²Nalika bocah mau lagi marani, dhemit iku mbanting lan ngejang-ngejang bocah mau. Nanging Gusti Yesus nyentak roh reged mau, marasake bocahe, banjur dibalekake marang bapakne.

Putraning Manungsa Bakal Diulungake

⁴³Wong kabeh padha kaeraman nyawang kaluhurane Rama kita. Nalika wong kabeh isih padha gumun marang sakabehe kang katindakake dening Gusti Yesus, Panjenengane ngandika marang para sakabate:

⁴⁴“Tembung-tembung iki simpenen ing kupingmu: Putraning Manungsa bakal enggal diulungake marang tangane manungsa.”

⁴⁵Nanging para sakabat padha ora mangerteni pangandika iku — bab mau kaalingan tumrap wong-wong mau, satemah padha ora bisa nyandhak maknane — lan padha wedi nyuwun pirsa bab iku marang Panjenengane.

⁴⁶Ing kono tuwuh padudon ing antarane para sakabat, bab sapa ing antarane wong-wong mau kang pinunjul dhewe. ⁴⁷Nanging Gusti Yesus, kang pirsa osiking atine wong-wong mau, banjur mundhut bocah cilik, diadegake ing sandhinge,

⁴⁸lan ngandika marang wong-wong mau: “Sing sapa nampani bocah iki atas saka jenengKu, iku nampani Aku, lan sing sapa nampani Aku, iku nampani Panjenengane kang ngutus Aku. Awit sing sapa cilik dhewe ing antaramu kabeh, iya iku kang gedhe.”

⁴⁹Yokanan matur: “Guru, kula sami ningali tiyang ingkang nundhung dhemit ngangge asma Panjenengan, lajeng kula penggak, awit piyambakipun boten tumut kaliyan kula sami.”

⁵⁰Pangandikane Gusti Yesus marang Yokanan: “Aja kopenggak, awit sing sapa ora nglawan kowe, iku ngrewangi kowe.”

Gusti Yesus Tumuju menyang Yerusalem

⁵¹Bareng wis cedhak dinane Panjenengane bakal kasengkakake menyang swarga, Gusti Yesus banjur manteb ing karsa tindak menyang Yerusalem. ⁵²Panjenengane banjur ngutus utusan ndhisiki tindake. Utusan mau padha mangkat lan lumebu ing sawijining desa ing tanah Samaria, prelu nyawisake kabutuhane Gusti Yesus, ⁵³nanging wong-wong ing kono ora gelem nampa Panjenengane, awit tindake nuju menyang Yerusalem. ⁵⁴Bareng weruh bab iku, sakabat loro yaiku Yakobus lan Yokanan padha matur: “Gusti, punapa Panjenengan karsa manawi kula sami nyuwunaken latu saking langit supados numpes tiyang-tiyang punika?”

⁵⁵Nanging Gusti Yesus noleh lan nyrengeni sakabat loro mau. ⁵⁶Banjur padha nerusake tindake menyang desa liyane.

Regane Ndherek Gusti Yesus

⁵⁷Nalika padha lumaku ing dalan, ana wong kang matur marang Panjenengane: “Kula badhe ndherek Panjenengan dhateng pundi kemawon tindak Panjenengan.”

⁵⁸Pangandikane Gusti Yesus: “Asu ajag duwe rong, manuk ing awang-awang duwe susuh, nanging Putraning Manungsa ora duwe papan kanggo nyelehake sirahe.”

⁵⁹Marang wong liyane Panjenengane ngandika: “Melua Aku.” Nanging wong mau mangsuli: “Gusti, kula keparenga kesah rumiyin ngubur bapak kula.”

⁶⁰Nanging Gusti Yesus ngandika marang wong mau: “Wong mati iku kareben padha ngubur wonge mati dhewe, nanging kowe lungaa, martakna Kratone Rama kita.”

⁶¹Ana maneh wong liya kang matur: “Gusti, kula badhe ndherek Panjenengan, nanging kula keparenga pamit rumiyin dhateng brayat kula ing griya.”

⁶²Pangandikane Gusti Yesus: “Ora ana wong kang wis nyekel waluku banjur noleh menyang mburi, kang pantes tumrap Kratone Rama kita.”