ሐዋርያት ሥራ 7

7 ¹ሊቀ ካህናቱም፣ "እነዚህ ነገሮች እውነት ናቸውን?" ብሎ ጠየቀ።

²እስጢፋኖስም እንዲህ አለ፤ "ወንድሞችና አባቶች ሆይ፣ ስሙ፦ የክብር አባታችን ለአባታችን ለአብርሃም በካራን ከመኖሩ አስቀድሞ በመስጴጦምያ ተገለጠለት፤

³እንዲህም አለው፤ 'ከአገርህና ከዘመዶችህ ተለይተህ ውጣ፣ ወደማሳይህም ምድር ሂድ።'

⁴ከባቢሎናውያንም ምድር ወጥቶ በካራን ተቀመጠ። አባቱም ከሞተ በኋላ፣ አባታችን ከዚያ አሁን ወደምትኖሩባት ወደዚህች ምድር አፈለሰው። ⁵በእርስዋም ምንም ርስት፣ አንዲት የእግር ጫማ ስፍራ እንኳ አልሰጠውም፤ ነገር ግን ልጅ ባይኖረውም እርስዋን ለእርሱና ከእርሱ በኋላ ለዘሩ ርስት አድርጎ ተስፋ ሰጠው። ⁶አባታችንም ዘሩ የራሱ ባልሆነ ምድር መጻተኛ እንደሚሆን፣ ባሪያ ተደርጎም አራት መቶ ዓመት እንደሚገፋ ተናገረ።

⁷'የሚገዙለትን ሕዝብ እኔ እፈርድበታለሁ፣' አለ አባታችን፤ 'ከዚያም በኋላ ወጥተው በዚህ ስፍራ ያመልኩኛል።'

⁸የመገረዝንም ኪዳን ሰጠው። አብርሃምም ይስሐቅን ወለደ፣ በስምንተኛውም ቀን ገረዘው፤ ይስሐቅም ያዕቆብን ወለደ፣ ያዕቆብም ዐሥራ ሁለቱን አባቶች ወለደ።

⁹አባቶቹም በዮሴፍ ቀንተው ወደ ግብፅ ሸጡት፤ ነገር ግን አባታችን ከእርሱ ጋር ነበረ፣ ¹⁰ከመከራዎቹም ሁሉ አዳነው፤ በግብፅ ንጉሥ በፈርዖንም ፊት ሞገስና ጥበብ ሰጠው፤ እርሱም በግብፅና በቤቱ ሁሉ ላይ ገዥ አደረገው። ¹¹በግብፅና በከነዓን ሁሉ ራብና ታላቅ መከራ መጣ፣ አባቶቻችንም ምግብ አጡ። ¹²ያዕቆብም በግብፅ እህል እንዳለ ሰምቶ አባቶቻችንን መጀመሪያ ወደዚያ ላከ። ¹³በሁለተኛውም ጊዜ ዮሴፍ ራሱን ለወንድሞቹ አስታወቀ፤ ፈርዖንም የዮሴፍን ዘመዶች ዐወቀ። ¹⁴ዮሴፍም አባቱን ያዕቆብንና ዘመዶቹን ሁሉ፣ በጠቅላላው ሰባ አምስት ነፍስ፣ ልኮ አስጠራ።

¹⁵ያዕቆብም ወደ ግብፅ ወረደ፤ እርሱና አባቶቻችንም ሞቱ። ¹⁶ወደ ሴኬምም ተመልሰው ተወሰዱ፣ አብርሃምም በሴኬም ከኤሞር ልጆች በብር በገዛው መቃብር ተቀበሩ።

¹⁷አባታችን ለአብርሃም የሰጠው የተስፋው ዘመን ሲቀርብ፣ ሕዝቡ በግብፅ አደገ በዛም፣ ¹⁸ዮሴፍን የማያውቅ ሌላ ንጉሥ በግብፅ ላይ እስኪነሣ ድረስ። ¹⁹ይህም ንጉሥ በወገናችን ላይ ተንኰል አድርጎ አባቶቻችንን አስጨነቀ፤ ሕፃናቶቻቸውን ጥለው እንዲሞቱ አስገደዳቸው።

²⁰በዚያ ጊዜ ሙሴ ተወለደ፣ በአባታችንም ፊት ውብ ነበረ። በአባቱም ቤት ሦስት ወር አደገ። ²¹በተጣለም ጊዜ የፈርዖን ልጅ አነሣችው፣ እንደ ገዛ ልጅዋም አሳደገችው። ²²ሙሴም የግብፃውያንን ጥበብ ሁሉ ተማረ፣ በቃሉና በሥራውም ኀያል ነበረ።

²³አርባ ዓመትም በሆነው ጊዜ ወንድሞቹን የእስራኤልን ልጆች ሊጎበኝ ልቡ አሰበ። ²⁴ከእነርሱም አንዱ ሲበደል አይቶ ለተጨቈነው ሰው ተከላከለለት፣ ግብፃዊውንም መትቶ በመግደል ተበቀለለት። ²⁵አባታችን በእጁ ድነትን እንደሚሰጣቸው ወንድሞቹ የሚያስተውሉ መስሎት ነበር፤ እነርሱ ግን አላስተዋሉም።

²⁶በማግሥቱም ሲጣሉ ሳሉ ወደ እነርሱ መጣ፣ ሊያስታርቃቸውም ሞክሮ፣ 'ሰዎች ሆይ፣ እናንተ ወንድማማች ናችሁ፤ ስለ ምን እርስ በርሳችሁ ትበዳደላላችሁ?' አለ። ²⁷ባልንጀራውን የሚበድለው ሰው ግን ሙሴን ገፍትሮ እንዲህ አለው፤ 'በእኛ ላይ ገዥና ፈራጅ አድርጎ የሾመህ ማን ነው? ²⁸ትናንት ግብፃዊውን እንደ ገደልህ እኔን ልትገድለኝ ትወዳለህን?' ²⁹ሙሴም በዚህ ቃል ተነሥቶ ሸሸ፣ በምድያምም ምድር መጻተኛ ሆኖ ኖረ፣ በዚያም ሁለት ልጆች ወለደ።

³⁰ከአርባ ዓመትም በኋላ በሲና ተራራ ምድረ በዳ በሚቃጠል ቍጥቋጦ ነበልባል ውስጥ መልአክ ተገለጠለት። ³¹ሙሴም አይቶ ተደነቀ፤ ተመልክቶ ለማየትም ሲቀርብ የአባታችን ድምፅ መጣ፤

³²'የአባቶችህ አምላክ፣ የአብርሃም፣ የይስሐቅ የያዕቆብም አምላክ እኔ ነኝ።' ሙሴም ተንቀጠቀጠ፣ ሊመለከትም አልደፈረም። ³³አባታችንም እንዲህ አለው፤ 'የቆምህባት ስፍራ ቅድስት ምድር ናትና የእግርህን ጫማ አውልቅ።' ³⁴በግብፅ ያለውን የሕዝቤን መከራ በእውነት አየሁ፣ መቃተታቸውንም ሰማሁ፣ ላድናቸውም ወረድሁ። አሁንም ና፤ ወደ ግብፅ እልክሃለሁ።

³⁵'ገዥና ፈራጅ አድርጎ የሾመህ ማን ነው?' ብለው የካዱትን ይህን ሙሴን፣ አባታችን በቍጥቋጦው በተገለጠለት በመልአኩ እጅ ገዥም ቤዛም አድርጎ ላከው። ³⁶ይህ ሰው በግብፅ ምድር፣ በቀይ ባሕር፣ በምድረ በዳም አርባ ዓመት ድንቅንና ምልክትን እያደረገ አወጣቸው። ³⁷'አባታችን ከወንድሞቻችሁ እንደ እኔ ያለ ነቢይ ያስነሣላችኋል' ብሎ ለእስራኤል ልጆች የተናገረ ሙሴ ይህ ነው። ³⁸በሲና ተራራ ከሚናገረው መልአክ ጋር፣ ከአባቶቻችንም ጋር በምድረ በዳ በጉባኤ ውስጥ የነበረ ይህ ነው፤ ይሰጠንም ዘንድ ሕያው ቃላትን ተቀበለ።

³⁹አባቶቻችን ሊታዘዙት አልወደዱም፤ ገፉትም፣ በልባቸውም ወደ ግብፅ ተመለሱ፣ ⁴⁰አሮንን፣ 'በፊታችን የሚሄዱ አማልክት ሥራልን፤ ከግብፅ ምድር ያወጣን ይህ ሙሴ ምን እንደ ሆነ አናውቅም' አሉት። ⁴¹በዚያም ወራት ጥጃን ሠሩ፣ ለጣዖቱም መሥዋዕት አቀረቡ፣ በእጃቸውም ሥራ ደስ አላቸው። ⁴²አባታችን ግን ዞረ፣ የሰማይንም ሠራዊት ያመልኩ ዘንድ አሳልፎ ሰጣቸው፤ በነቢያት መጽሐፍ፦ 'የእስራኤል ቤት ሆይ፣ በምድረ በዳ አርባ ዓመት የታረዱ እንስሳትንና መሥዋዕቶችን አቀረባችሁልኝን? ⁴³የሞሎክን ድንኳንና የአምላካችሁን የሬፋንን ኮከብ፣ ልታመልኳቸው የሠራችኋቸውን ምስሎች ተሸከማችሁ፤ ስለዚህ ከባቢሎን ወዲያ አፈልሳችኋለሁ።'

⁴⁴አባቶቻችን በምድረ በዳ የምስክሩ ድንኳን ነበራቸው፤ ከሙሴ ጋር የተናገረው ያየውን ምሳሌ አስመስሎ እንዲሠራው እንዳዘዘው ነው። ⁴⁵አባቶቻችንም በተራቸው ከኢያሱ ጋር ተቀብለው፣ አባታችን ከፊታቸው ያሳደደውን አሕዛብ ርስት ባደረጉ ጊዜ አገቡት፤ እስከ ዳዊትም ዘመን ድረስ እንዲሁ ነበረ፣ ⁴⁶እርሱም በአባታችን ፊት ሞገስ አገኘ፣ ለአባታችንም ማደሪያ ስፍራ ያገኝ ዘንድ ለመነ። ⁴⁷ቤት የሠራለት ግን ሰሎሞን ነበረ። ⁴⁸ነገር ግን ነቢዩ እንደሚል፣ ልዑል በሰው እጅ በተሠሩ ቤቶች አይኖርም፤

⁴⁹'ሰማይ ዙፋኔ ነው፣ ምድርም የእግሬ መረገጫ ናት። የምትሠሩልኝ ቤት ምን ዓይነት ነው? ይላል አባታችን፤ ወይስ የማረፊያዬ ስፍራ ምንድር ነው? ⁵⁰እነዚህን ሁሉ እጄ የሠራቻቸው አይደለችምን?'

⁵¹"አንገተ ደንዳኖች፣ ልባችሁና ጆሮአችሁ ያልተገረዘ ሆይ፣ እናንተ ሁልጊዜ መንፈስ ቅዱስን ትቃወማላችሁ፤ እንደ አባቶቻችሁ እናንተ ደግሞ እንዲሁ ናችሁ። ⁵²ከነቢያት አባቶቻችሁ ያላሳደዱት ማን ነው? የጻድቁን መምጣት አስቀድመው የተናገሩትን ገደሉ፤ እናንተም አሁን አሳልፋችሁ ሰጣችሁት፣ ገደላችሁትም። ⁵³በመላእክት ሥርዐት ሕግን የተቀበላችሁ፣ ነገር ግን ያልጠበቃችሁት እናንተ ናችሁ።"

⁵⁴ይህንም በሰሙ ጊዜ በልባቸው ተቈጡ፣ ጥርሳቸውንም አፏጩበት። ⁵⁵እስጢፋኖስ ግን መንፈስ ቅዱስ ሞልቶበት ወደ ሰማይ ትኵር ብሎ ተመለከተ፣ የአባታችንንም ክብር፣ ኢየሱስንም በአባታችን ቀኝ ቆሞ አየ። ^a a v55 እስጢፋኖስ ኢየሱስን በሰማይ በአባታችን አጠገብ ቆሞ አየ — ወልድ በአብ ቀኝ ተከብሮ፣ ከአብ የተለየ ሆኖ ሳለ ክብሩን የሚካፈል ነው።

⁵⁶እርሱም፣ "እነሆ፣ ሰማያት ተከፍተው የሰው ልጅም በአባታችን ቀኝ ቆሞ አያለሁ" አለ።

⁵⁷እነርሱ ግን በታላቅ ድምፅ ጮኹ፣ ጆሮአቸውንም ደፈኑ፣ አንድነትም ተነሥተው ወደ እርሱ ሮጡ። ⁵⁸ከከተማም ውጭ አውጥተው ወገሩት። ምስክሮቹም ልብሳቸውን ሳውል በሚባል ጎልማሳ እግር አጠገብ አኖሩ።

⁵⁹ሲወግሩትም እስጢፋኖስ፣ "ጌታ ኢየሱስ ሆይ፣ መንፈሴን ተቀበል" ብሎ ጮኸ። ^b b v59 እስጢፋኖስ በመሞት ላይ ሳለ መንፈሱን ለኢየሱስ አደራ ሰጠ — ኢየሱስ በመስቀል ላይ ለአባታችን የጸለየው ያው ጸሎት ነው (ሉቃስ 23፥46)። ይህን ለኢየሱስ መጸለይ እርሱን ጌታ ብሎ መመስከር ነው።

⁶⁰ተንበርክኮም በታላቅ ድምፅ፣ "ጌታ ሆይ፣ ይህን ኀጢአት አትቍጠርባቸው" ብሎ ጮኸ። ይህንም ብሎ አንቀላፋ።