ପ୍ରେରିତ 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹ସେତେବେଳେ ମହାଯାଜକ ପଚାରିଲେ, “ଏହିସବୁ କଥା କʼଣ ସତ୍ୟ?”

²ସ୍ତିଫାନ କହିଲେ, “ହେ ଭ୍ରାତୃଗଣ ଓ ପିତୃଗଣ, ଶୁଣନ୍ତୁ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଅବ୍ରହାମ ହାରଣରେ ବାସ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ସେ ମେସୋପଟାମିଆରେ ଥିବା ସମୟରେ ମହିମାମୟ ପିତା ତାହାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଇ

³ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ଦେଶ ଓ ଆପଣା ଜ୍ଞାତିମାନଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭକୁ ଯେଉଁ ଦେଶ ଦେଖାଇବା, ସେହି ଦେଶକୁ ଯାଅ।’

⁴ସେଥିରେ ସେ ବାବିଲୀୟମାନଙ୍କ ଦେଶ ତ୍ୟାଗ କରି ହାରଣରେ ବାସ କଲେ। ପୁଣି, ତାହାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତାହାଙ୍କୁ ସେଠାରୁ ଏହି ଦେଶକୁ ଆଣିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଏବେ ବାସ କରୁଅଛ। ⁵ସେ ଏଥିରେ ତାହାଙ୍କୁ କୌଣସି ଅଧିକାର, ପାଦୁଟିଏ ପରିମାଣ ସ୍ଥାନ ସୁଦ୍ଧା ଦେଲେ ନାହିଁ; ତଥାପି ତାହାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ନ ଥିବା ସମୟରେ ହେଁ ସେ ଏହି ଦେଶ ଅଧିକାରସ୍ୱରୂପେ ତାହାଙ୍କୁ ଓ ତାହାଙ୍କ ପରେ ତାହାଙ୍କ ବଂଶକୁ ଦେବା ନିମନ୍ତେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। ⁶ଆଉ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଏପ୍ରକାର କହିଲେ ଯେ, ତାହାଙ୍କ ବଂଶ ପରଦେଶରେ ପ୍ରବାସୀ ହୋଇ ଚାରି ଶହ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦାସତ୍ୱରେ ରହିବେ ଓ ଅତ୍ୟାଚାର ଭୋଗ କରିବେ।

⁷ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହିଲେ, ‘ସେମାନେ ଯେଉଁ ଜାତିର ଦାସତ୍ୱ କରିବେ, ସେହି ଜାତିର ବିଚାର ଆମ୍ଭେ କରିବା, ପୁଣି ତାʼ ପରେ ସେମାନେ ବାହାରି ଆସି ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଆମ୍ଭର ଉପାସନା କରିବେ।’

⁸ଆଉ, ସେ ତାହାଙ୍କୁ ସୁନ୍ନତର ନିୟମ ଦେଲେ। ସେଥିରେ ଅବ୍ରହାମ ଇସ୍‌ହାକଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇ ଅଷ୍ଟମ ଦିନରେ ତାହାଙ୍କର ସୁନ୍ନତ କଲେ; ଇସ୍‌ହାକ ଯାକୁବଙ୍କୁ, ଆଉ ଯାକୁବ ବାର ଜଣ ପିତୃକୁଳପତିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

⁹ସେହି ପିତୃକୁଳପତିମାନେ ଯୋଷେଫଙ୍କ ପ୍ରତି ଈର୍ଷାନ୍ୱିତ ହୋଇ ତାହାଙ୍କୁ ମିସରକୁ ବିକ୍ରୟ କରିଦେଲେ; କିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତାହାଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଥିଲେ, ¹⁰ଆଉ ତାହାଙ୍କ ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶରୁ ତାହାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ, ପୁଣି ମିସରର ରାଜା ଫାରୋଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାହାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ; ଆଉ ଫାରୋ ତାହାଙ୍କୁ ମିସର ଓ ଆପଣା ସମୁଦାୟ ପରିବାର ଉପରେ ଶାସନକର୍ତ୍ତା କରି ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ¹¹ପରେ ସମଗ୍ର ମିସର ଓ କିଣାନ ଦେଶରେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଓ ମହାକ୍ଲେଶ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ପାଇଲେ ନାହିଁ। ¹²କିନ୍ତୁ ମିସରରେ ଶସ୍ୟ ଅଛି ବୋଲି ଶୁଣି ଯାକୁବ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଥମ ଥର ସେଠାକୁ ପଠାଇଲେ। ¹³ଆଉ ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର ଗମନ ସମୟରେ ଯୋଷେଫ ଆପଣା ଭ୍ରାତୃଗଣଙ୍କ ନିକଟରେ ଆପଣାକୁ ଜଣାଇଲେ, ପୁଣି ଯୋଷେଫଙ୍କ ବଂଶ ବିଷୟ ଫାରୋ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ। ¹⁴ଆଉ ଯୋଷେଫ ଲୋକ ପଠାଇ ଆପଣା ପିତା ଯାକୁବ ଓ ଆପଣା ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାତି, ସର୍ବସୁଦ୍ଧା ପଞ୍ଚସ୍ତରି ଜଣଙ୍କୁ ଡାକାଇଲେ।

¹⁵ସେଥିରେ ଯାକୁବ ମିସରକୁ ଗଲେ, ପୁଣି ସେ ଓ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ¹⁶ଆଉ ସେମାନଙ୍କୁ ଶିଖିମକୁ ନେଇଯାଇ ଅବ୍ରହାମ ଯେଉଁ କବର ଶିଖିମରେ ହମୋରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କଠାରୁ ରୌପ୍ୟ ଦେଇ କ୍ରୟ କରିଥିଲେ, ସେଥିରେ ସମାଧିସ୍ଥ କରାଗଲା।

¹⁷କିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଅବ୍ରହାମଙ୍କ ନିକଟରେ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ, ତାହାର ସମୟ ଯେତେବେଳେ ସନ୍ନିକଟ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ମିସରରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ ବହୁସଂଖ୍ୟକ ହେଲେ, ¹⁸ଶେଷରେ ମିସର ଉପରେ ଆଉ ଜଣେ ରାଜା ଉଠିଲେ, ଯେ ଯୋଷେଫଙ୍କୁ ଜାଣି ନ ଥିଲେ। ¹⁹ଏହି ରାଜା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଜାତି ବିରୁଦ୍ଧରେ ଛଳନା କରି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟାଚାର କଲେ, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ଶିଶୁମାନେ ଯେପରି ବଞ୍ଚି ନ ରହନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଫିଙ୍ଗିଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।

²⁰ସେହି ସମୟରେ ମୋଶା ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କଲେ, ଆଉ ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପରମ ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ। ତିନି ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଆପଣା ପିତାଙ୍କ ଗୃହରେ ପ୍ରତିପାଳିତ ହେଲେ। ²¹ଆଉ ସେ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ହେବା ପରେ ଫାରୋଙ୍କ କନ୍ୟା ତାହାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଆପଣା ପୁତ୍ରଭାବେ ପ୍ରତିପାଳନ କଲେ। ²²ପୁଣି, ମୋଶା ମିସରୀୟମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ଶିକ୍ଷିତ ହେଲେ, ଆଉ ବାକ୍ୟ ଓ କର୍ମରେ ପରାକ୍ରମୀ ଥିଲେ।

²³ଯେତେବେଳେ ତାହାଙ୍କ ବୟସ ଚାଳିଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ଆପଣା ଭ୍ରାତୃଗଣ, ଅର୍ଥାତ୍ ଇସ୍ରାଏଲ-ସନ୍ତାନଗଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମନସ୍ଥ କଲେ। ²⁴ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟ ହେଉଥିବା ଦେଖି ସେ ସେହି ଉପଦ୍ରବଗ୍ରସ୍ତ ଲୋକର ପକ୍ଷ ଅବଲମ୍ବନ କରି ମିସରୀୟକୁ ବଧ କରି ତାହାର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେଲେ। ²⁵ଆପଣା ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସେମାନଙ୍କୁ ପରିତ୍ରାଣ ଦେଉଅଛନ୍ତି ବୋଲି ତାହାଙ୍କ ଭ୍ରାତୃଗଣ ବୁଝିବେ ବୋଲି ସେ ଭାବିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ବୁଝିଲେ ନାହିଁ।

²⁶ପରଦିନ ସେମାନେ କନ୍ଦଳ କରୁଥିବା ସମୟରେ ସେ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ମିଳନ କରାଇବା ପାଇଁ କହିଲେ, ‘ହେ ଲୋକମାନେ, ତୁମ୍ଭେମାନେ ତ ଭାଇ ଭାଇ; କାହିଁକି ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟ କରୁଅଛ?’ ²⁷କିନ୍ତୁ ଯେ ଆପଣା ପ୍ରତିବାସୀ ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟ କରୁଥିଲା, ସେ ମୋଶାଙ୍କୁ ଠେଲିଦେଇ କହିଲା, ‘କିଏ ତୁମ୍ଭକୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନକର୍ତ୍ତା ଓ ବିଚାରକର୍ତ୍ତା କରିଅଛି? ²⁸ଗତକାଲି ଯେପରି ସେହି ମିସରୀୟକୁ ବଧ କଲ, ସେପରି କି ମୋତେ ବଧ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଅଛ?’ ²⁹ଏହି କଥା ଶୁଣି ମୋଶା ପଳାୟନ କରି ମିଦୀୟନ ଦେଶରେ ପ୍ରବାସୀ ହୋଇ ବାସ କଲେ, ଆଉ ସେଠାରେ ତାହାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେଲେ।

³⁰ଚାଳିଶ ବର୍ଷ ପରେ ସୀନୟ ପର୍ବତର ପ୍ରାନ୍ତରରେ ଜଳନ୍ତା ବୁଦାର ଅଗ୍ନିଶିଖାରେ ଜଣେ ଦୂତ ତାହାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ³¹ମୋଶା ତାହା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟାନ୍ୱିତ ହେଲେ; ଆଉ ଅଧିକ ନିରୀକ୍ଷଣ କରିବା ନିମନ୍ତେ ନିକଟକୁ ଯିବା ସମୟରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଏହି ବାଣୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା—

³²‘ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଈଶ୍ଵର, ଅର୍ଥାତ୍ ଅବ୍ରହାମ, ଇସ୍‌ହାକ ଓ ଯାକୁବଙ୍କ ଈଶ୍ଵର।’ ସେଥିରେ ମୋଶା ଥରଥର ହୋଇ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରିବାକୁ ସାହସ କଲେ ନାହିଁ। ³³ତେବେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ତୁମ୍ଭ ପାଦରୁ ପାଦୁକା କାଢ଼ି ପକାଅ, କାରଣ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ତୁମ୍ଭେ ଠିଆ ହୋଇଅଛ, ତାହା ପବିତ୍ର ଭୂମି। ³⁴ଆମ୍ଭେ ମିସରରେ ଆମ୍ଭ ଲୋକମାନଙ୍କ କ୍ଲେଶ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିଅଛୁ, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ଆର୍ତ୍ତସ୍ୱର ଶୁଣିଅଛୁ, ଆଉ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ନିମନ୍ତେ ଓହ୍ଲାଇ ଆସିଅଛୁ। ଏବେ ଆସ, ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭକୁ ମିସରକୁ ପ୍ରେରଣ କରିବା।’

³⁵‘କିଏ ତୁମ୍ଭକୁ ଶାସନକର୍ତ୍ତା ଓ ବିଚାରକର୍ତ୍ତା କରିଅଛି?’ ବୋଲି କହି ଯେଉଁ ମୋଶାଙ୍କୁ ସେମାନେ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କଲେ, ସେହି ମୋଶାଙ୍କୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ଯେଉଁ ଦୂତ ତାହାଙ୍କୁ ବୁଦାରେ ଦର୍ଶନ ଦେଇଥିଲେ, ତାହାଙ୍କ ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଶାସନକର୍ତ୍ତା ଓ ମୁକ୍ତିଦାତା କରି ପ୍ରେରଣ କଲେ। ³⁶ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ମିସର ଦେଶରେ, ସୂଫ ସାଗରରେ ଓ ପ୍ରାନ୍ତରରେ ଚାଳିଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ କର୍ମ ଓ ଚିହ୍ନ ସାଧନ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ବାହାର କରି ଆଣିଲେ। ³⁷ଏହି ସେହି ମୋଶା, ଯେ ଇସ୍ରାଏଲ-ସନ୍ତାନଗଣଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, ‘ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ତୁମ୍ଭ ଭ୍ରାତୃଗଣ ମଧ୍ୟରୁ ମୋʼ ପରି ଜଣେ ଭାବବାଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବେ।’ ³⁸ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରାନ୍ତରର ସମାଜରେ, ଯେଉଁ ଦୂତ ସୀନୟ ପର୍ବତରେ ତାହାଙ୍କ ସହିତ କଥା କହିଥିଲେ, ତାହାଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଓ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଥିଲେ; ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଦେବା ନିମନ୍ତେ ଜୀବନ୍ତ ବାକ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

³⁹ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ତାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ; ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରି ଆପଣା ଆପଣା ହୃଦୟରେ ମିସରକୁ ଫେରିଯିବାକୁ ବାଞ୍ଛା କଲେ, ⁴⁰ପୁଣି ହାରୋଣଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଆଗେ ଆଗେ ଯିବା ନିମନ୍ତେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତା ନିର୍ମାଣ କର। ଯେଉଁ ମୋଶା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ମିସର ଦେଶରୁ ବାହାର କରି ଆଣିଲେ, ତାହାଙ୍କ ପ୍ରତି କʼଣ ଘଟିଲା, ଆମ୍ଭେମାନେ ଜାଣୁ ନାହିଁ।’ ⁴¹ଆଉ ସେହି ସମୟରେ ସେମାନେ ଗୋଟିଏ ବାଛୁରି ନିର୍ମାଣ କରି ସେହି ପ୍ରତିମା ନିକଟରେ ବଳିଦାନ ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ, ଆଉ ଆପଣା ଆପଣା ହସ୍ତକୃତ କର୍ମରେ ଉଲ୍ଲାସ କଲେ। ⁴²କିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ବିମୁଖ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଆକାଶମଣ୍ଡଳର ବାହିନୀର ପୂଜା କରିବା ନିମନ୍ତେ ସମର୍ପଣ କଲେ, ଯେପରି ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କ ପୁସ୍ତକରେ ଲେଖାଅଛି, ‘ହେ ଇସ୍ରାଏଲ-ବଂଶ, ତୁମ୍ଭେମାନେ କି ସେହି ଚାଳିଶ ବର୍ଷ ପ୍ରାନ୍ତରରେ ଆମ୍ଭ ନିକଟକୁ ହତ ପଶୁ ଓ ବଳିଦାନ ଆଣିଥିଲ? ⁴³ତୁମ୍ଭେମାନେ ପୂଜା କରିବା ନିମନ୍ତେ ଯେଉଁ ପ୍ରତିମାସବୁ ନିର୍ମାଣ କଲ, ସେହି ମୋଲକ ଦେବତାର ତମ୍ବୁ ଓ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଦେବତା ରିଫନର ତାରା ବହନ କଲ; ଅତଏବ ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ବାବିଲର ସେପାଖକୁ ନିର୍ବାସିତ କରିବା।’

⁴⁴ଯେ ମୋଶାଙ୍କ ସହିତ କଥା କହିଥିଲେ, ସେ ଯେଉଁ ଆଦର୍ଶ ଦେଖିଥିଲେ, ତଦନୁସାରେ ତାହା ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ତାହାଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେବା ପ୍ରକାରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରାନ୍ତରରେ ସାକ୍ଷ୍ୟର ତମ୍ବୁ ଥିଲା। ⁴⁵ପୁଣି, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରି, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରୁ ଯେଉଁ ଜାତିମାନଙ୍କୁ ତଡ଼ିଦେଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଅଧିକାର କରିବା ସମୟରେ ଯିହୋଶୂୟଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ତାହା ଏହି ଦେଶକୁ ଆଣିଲେ; ଆଉ ଦାଉଦଙ୍କ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହା ରହିଲା, ⁴⁶ଯେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ବାସସ୍ଥାନ ପାଇବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ⁴⁷କିନ୍ତୁ ଶଲୋମନ ହିଁ ତାହାଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଗୃହ ନିର୍ମାଣ କଲେ। ⁴⁸ତଥାପି, ସର୍ବୋପରିସ୍ଥ ହସ୍ତକୃତ ଗୃହରେ ବାସ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ଭାବବାଦୀ କହନ୍ତି—

⁴⁹‘ସ୍ୱର୍ଗ ଆମ୍ଭର ସିଂହାସନ, ଆଉ ପୃଥିବୀ ଆମ୍ଭ ପଦତଳ। ତୁମ୍ଭେମାନେ ଆମ୍ଭ ନିମନ୍ତେ କି ପ୍ରକାର ଗୃହ ନିର୍ମାଣ କରିବ, ଅବା ଆମ୍ଭ ବିଶ୍ରାମର ସ୍ଥାନ କʼଣ, ଏହା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହନ୍ତି? ⁵⁰ଆମ୍ଭର ହସ୍ତ କି ଏହିସବୁ ବସ୍ତୁ ନିର୍ମାଣ କରି ନାହିଁ?’

⁵¹“ହେ ଶକ୍ତଗ୍ରୀବ ଓ ହୃଦୟ ଓ କର୍ଣ୍ଣରେ ଅସୁନ୍ନତ ଲୋକ, ତୁମ୍ଭେମାନେ ସର୍ବଦା ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରତିରୋଧ କରୁଅଛ; ତୁମ୍ଭ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ଯେପରି, ତୁମ୍ଭେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେପରି। ⁵²ତୁମ୍ଭ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାହାକୁ ତାଡ଼ନା କରି ନାହାନ୍ତି? ଯେଉଁମାନେ ସେହି ଧାର୍ମିକ ପୁରୁଷଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟ ପୂର୍ବରୁ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନେ ବଧ କଲେ; ଆଉ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଏବେ ତାହାଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ହସ୍ତରେ ସମର୍ପଣ କରି ବଧ କରିଅଛ। ⁵³ତୁମ୍ଭେମାନେ ଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବସ୍ଥା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ତାହା ପାଳନ କଲ ନାହିଁ।”

⁵⁴ସେମାନେ ଏହିସବୁ କଥା ଶୁଣି କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ, ଆଉ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦନ୍ତ ଘର୍ଷଣ କଲେ। ⁵⁵କିନ୍ତୁ ସ୍ତିଫାନ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଡ଼କୁ ସ୍ଥିର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମହିମା ଓ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲେ, ^a a v55 ସ୍ତିଫାନ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଖରେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଦେଖନ୍ତି—ପୁତ୍ର ପିତାଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ସମ୍ମାନିତ, ପିତାଙ୍କଠାରୁ ଭିନ୍ନ ତଥାପି ତାହାଙ୍କ ମହିମାର ଅଂଶୀ।

⁵⁶ଆଉ ସେ କହିଲେ, “ଦେଖ, ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଓ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଦେଖୁଅଛି।”

⁵⁷କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରି ଆପଣା ଆପଣା କର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ଦ କଲେ, ପୁଣି ଏକଯୋଗେ ତାହାଙ୍କ ଉପରକୁ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ, ⁵⁸ଆଉ ତାହାଙ୍କୁ ନଗରର ବାହାରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଇ ପ୍ରସ୍ତରାଘାତ କଲେ। ପୁଣି, ସାକ୍ଷୀମାନେ ଶାଉଲ ନାମକ ଜଣେ ଯୁବକର ପାଦ ତଳେ ଆପଣା ଆପଣା ବସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଲେ।

⁵⁹ଆଉ ସେମାନେ ପ୍ରସ୍ତରାଘାତ କରୁଥିବା ସମୟରେ ସ୍ତିଫାନ ଡାକି କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ, ମୋʼ ଆତ୍ମାକୁ ଗ୍ରହଣ କର।” ^b b v59 ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ସ୍ତିଫାନ ଆପଣା ଆତ୍ମାକୁ ଯୀଶୁଙ୍କ ହସ୍ତରେ ସମର୍ପଣ କରନ୍ତି—ଏହା ସେହି ପ୍ରାର୍ଥନା, ଯାହା ଯୀଶୁ କ୍ରୁଶରେ ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ (ଲୂକ ୨୩:୪୬)। ଏହା ଯୀଶୁଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଅର୍ଥ ତାହାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରିବା।

⁶⁰ପୁଣି, ସେ ଆଣ୍ଠୋଇ ପଡ଼ି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକି କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପାପ ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଗଣନା କର ନାହିଁ।” ଏହା କହି ସେ ନିଦ୍ରିତ ହେଲେ।