Havoriylar 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹Shunda bosh ruhoniy soʻradi: “Bularning hammasi rostmi?”

²Stefan dedi: “Birodarlar va otalar, menga quloq soling! Otamiz Ulugʻvorlik Egasi otamiz Ibrohimga, u hali Xoronda yashamasidan oldin, Mesopotamiyada zohir boʻlib,

³unga dedi: «Oʻz yurtingni va qarindoshlaringni tashlab, Men senga koʻrsatadigan yurtga bor.»

⁴Ibrohim bobillarning yurtini tashlab, Xoronga kelib oʻrnashdi. Otasi vafot etgach, Otamiz uni oʻsha yerdan hozir sizlar yashab turgan bu yurtga koʻchirdi. ⁵Otamiz unga bu yurtdan hech qanday meros bermadi, hatto bir qadam joy ham bermadi. Shunga qaramay, hali farzandi yoʻqligida ham, bu yurtni unga va undan keyingi naslu nasabiga mulk qilib berishni vaʼda qildi. ⁶Otamiz shuni ham aytdi: Uning zurriyoti begona bir yurtda musofir boʻlib, toʻrt yuz yil qul qilinib, zulm koʻradi.

⁷Otamiz dedi: «Ularni qul qilgan xalqni Oʻzim jazolayman. Shundan soʻng, ular u yurtdan chiqib, shu yerda Menga sajda qiladi.»

⁸Keyin Otamiz unga sunnat ahdini berdi. Shunday qilib, Ibrohim Isʼhoqni koʻrdi va sakkizinchi kuni uni sunnat qildi; Isʼhoqdan Yoqub, Yoqubdan esa oʻn ikki ota-bobomiz tugʻildi.

⁹Ota-bobolarimiz Yusufga hasad qilib, uni Misrga qul qilib sotib yuborishdi. Lekin Otamiz u bilan birga edi, ¹⁰uni barcha kulfatlaridan qutqardi, Misr podshosi Firʼavn huzurida unga iltifot va donolik ato etdi. Firʼavn esa uni butun Misr va oʻzining xonadoni ustidan hokim qilib tayinladi. ¹¹Butun Misr va Kanʼanni ocharchilik hamda ogʻir kulfat qamrab oldi, ota-bobolarimiz esa ovqat topolmay qoldilar. ¹²Misrda gʻalla borligini eshitgach, Yoqub avval ota-bobolarimizni oʻsha yoqqa joʼnatdi. ¹³Ikkinchi marta borganlarida, Yusuf akalariga oʻzini tanitdi, Firʼavn ham Yusufning xonadoni haqida bilib oldi. ¹⁴Shundan soʻng, Yusuf otasi Yoqubni va jami yetmish besh kishi boʻlgan barcha qarindoshlarini oldirib keldi.

¹⁵Yoqub Misrga tushib bordi va oʻsha yerda u ham, ota-bobolarimiz ham vafot etdilar. ¹⁶Ularning jasadlari Shakamga olib borilib, Ibrohim Shakamda Xamor oʻgʻillaridan kumushga sotib olgan qabrga dafn etildi.

¹⁷Otamiz Ibrohimga bergan vaʼdaning vaqti yaqinlashgan sari, xalq Misrda koʻpayib, kattalashib bordi, ¹⁸toki Misr ustiga Yusufni tanimaydigan boshqa bir podsho taxtga chiqqunga qadar. ¹⁹Bu podsho xalqimizga hiyla ishlatib, ota-bobolarimizga zulm qildi va chaqaloqlarini oʻlimga tashlab ketishga majbur etdi.

²⁰Oʻsha paytda Muso tugʻildi; u Otamiz nazdida goʻzal edi. Uch oy davomida otasining uyida tarbiyalandi. ²¹U tashlab yuborilganda esa, Firʼavnning qizi uni asrab olib, oʻz oʻgʻlidek boqib ulgʻaytirdi. ²²Muso misrliklarning jamiki donoligidan taʼlim oldi, soʻzda ham, ishda ham qudratli edi.

²³Qirq yoshga toʻlganda, u oʻz birodarlari — Isroil oʻgʻillarini yoʻqlab borishni koʻngliga tugdi. ²⁴Ulardan biriga zulm qilinayotganini koʻrgach, u ezilgan odamni himoya qildi va misrlikni urib oʻldirib, uning qasdini oldi. ²⁵U: «Birodarlarim Otamiz mening qoʻlim orqali ularga najot berayotganini tushunib yetsalar kerak», deb oʻylagandi, biroq ular tushunib yetmadilar.

²⁶Ertasi kuni u ulardan ikkisini urishayotgan vaqtida koʻrib qoldi va ularni yarashtirmoqchi boʻlib dedi: «Birodarlar-ku sizlar! Nega bir-biringizga zulm qilyapsizlar?» ²⁷Lekin oʻz yaqiniga zulm qilayotgan odam Musoni itarib yuborib dedi: «Seni kim bizning ustimizdan hokim va qozi qilib tayinladi? ²⁸Kecha misrlikni oʻldirganing kabi, meni ham oʻldirmoqchimisan?» ²⁹Bu soʻzni eshitib, Muso qochdi va Midiyon yurtida musofir boʻlib yashadi; oʻsha yerda ikki oʻgʻil koʻrdi.

³⁰Qirq yil oʻtgach, Sino togʻining sahrosida yonayotgan buta alangasi ichida unga bir farishta zohir boʻldi. ³¹Muso buni koʻrib, hayratga tushdi; yaqinroqdan qaramoqchi boʻlib yaqinlashganda, Otamizning ovozi keldi:

³²“Men otalaringning Xudosiman — Ibrohim, Isʼhoq va Yoqubning Xudosiman.” Muso qoʻrquvdan qaltirab, qarashga ham botinolmadi. ³³Shunda Otamiz unga dedi: “Oyogʻingdan choriqlaringni yechgin, chunki sen turgan joy muqaddas zamindir. ³⁴Misrda xalqimning chekkan azoblarini Men haqiqatan koʻrdim, nolasini eshitdim va ularni qutqarish uchun tushdim. Endi bor — Men seni Misrga yuboryapman.”

³⁵Mana shu Muso — ular: “Seni kim hokim va qozi qilib tayinladi?” deb rad etgan Muso — Otamiz unga butada zohir boʻlgan farishtaning qoʻli orqali ham hokim, ham najotkor qilib yuborgan oʻsha kishidir. ³⁶Mana shu odam Misr yurtida, Qizil dengizda va qirq yil davomida sahroda moʻjizalaru alomatlar koʻrsatib, ularni yetaklab chiqardi. ³⁷Bu — Isroil oʻgʻillariga: “Otamiz sizlarga birodarlaringiz orasidan menga oʻxshash bir paygʻambar tiklab beradi”, deb aytgan Musodir. ³⁸Bu — sahrodagi jamoat orasida, Sino togʻida oʻziga gapirgan farishta bilan va ota-bobolarimiz bilan birga boʻlgan kishidir; u bizlarga berish uchun hayotbaxsh soʻzlarni oldi.

³⁹Ota-bobolarimiz unga itoat etishni istamadilar; uni rad etib, yuraklarida Misrga qaytdilar, ⁴⁰Horunga dedilar: “Bizning oldimizda yurib boradigan xudolar yasab ber. Bizni Misr yurtidan yetaklab chiqqan bu Musoga kelsak, unga nima boʻlganini bilmaymiz.” ⁴¹Oʻsha kunlarda ular buzoq yasab, butga qurbonlik keltirdilar va oʻz qoʻllari yasagan narsadan quvonib bazm qildilar. ⁴²Lekin Otamiz ulardan yuz oʻgirdi va ularni osmon jismlariga sajda qilishga tashlab qoʻydi; paygʻambarlar kitobida yozilganidek: “Ey Isroil xonadoni, qirq yil davomida sahroda Menga soʻyilgan hayvonlar va qurbonliklar keltirdingmi? ⁴³Sizlar Molox chodirini va xudoyingiz Refanning yulduzini — sajda qilish uchun oʻzlaringiz yasagan butlarni koʻtarib yurdingiz. Shuning uchun Men sizlarni Bobildan ham naridagi yurtlarga surgun qilaman.”

⁴⁴Ota-bobolarimizda sahroda shahodat chodiri bor edi; Muso bilan gaplashgan Zot uni oʻziga koʻrsatilgan namunaga muvofiq yasashni buyurgan edi. ⁴⁵Ota-bobolarimiz esa uni oʻz navbatida Yoshua bilan birga, Otamiz ularning oldidan quvib chiqargan xalqlarning yerini egallaganlarida olib kirdilar. Chodir Dovud zamonigacha shunday turdi. ⁴⁶Dovud Otamizning iltifotiga sazovor boʻldi va Otamizga maskan topishni iltimos qildi. ⁴⁷Ammo Unga uy qurib bergan Sulaymon boʻldi. ⁴⁸Lekin Valoyi Aʼlo odam qoʻli bilan qurilgan uylarda yashamaydi; paygʻambar aytganidek:

⁴⁹“Osmon Mening taxtim, yer esa oyoqlarim kursisidir. Otamiz demoqda: Sizlar Menga qanaqa uy qurar edingiz, yo oromgohim qayerda boʻladi? ⁵⁰Bu narsalarning barchasini Mening qoʻlim yaratgan emasmi?”

⁵¹“Ey boʻyinboʻsar xalq, qalbi va qulogʻi sunnatsizlar! Sizlar doimo Muqaddas Ruhga qarshi chiqasizlar — ota-bobolaringiz qanday boʻlgan boʻlsa, sizlar ham xuddi shundaysizlar. ⁵²Ota-bobolaringiz paygʻambarlarning qaysi birini quvgʻin qilmagan? Ular Solih Zotning kelishini oldindan eʼlon qilganlarni oʻldirdilar — Oʻsha Zotga esa endi sizlar xiyonat qilib, Uni qatl etdingiz. ⁵³Sizlar Tavrotni farishtalar orqali oldingiz, lekin unga amal qilmadingiz.”

⁵⁴Bularni eshitganlarida, ular gʻazablanib, unga qarab tishlarini gʻijirlatdilar. ⁵⁵Lekin Muqaddas Ruhga toʻla boʻlgan Stefan osmonga tikildi va Otamizning ulugʻvorligini hamda Otamizning oʻng tomonida turgan Isoni koʻrdi. ^a a v55 Stefan osmonda Otamizning yonida turgan Isoni koʻradi — Ota oʻng tomonida sharaflangan Oʻgʻil Otadan farqli boʻlsa-da, Uning ulugʻvorligida bahramanddir.

⁵⁶U dedi: “Mana, koʻryapman, osmon ochilgan va Inson Oʻgʻli Otamizning oʻng tomonida turibdi.”

⁵⁷Lekin ular baland ovozda baqirib, quloqlarini berkitdilar va birdaniga uning ustiga tashlandilar. ⁵⁸Uni shahardan tashqariga sudrab chiqib, toshboʻron qildilar. Guvohlar esa choponlarini Shoul ismli bir yigitning oyogʻi ostiga qoʻydilar.

⁵⁹Ular uni toshboʻron qilayotganlarida, Stefan nido qildi: “Ey Rabbim Iso, ruhimni qabul qilgin.” ^b b v59 Stefan jon berayotib, oʻz ruhini Isoga topshiradi — Iso xochda Otaga aytgan oʻsha ibodatni (Luqo 23:46). Buni Isoga ibodat qilish — Uni Rabbiy deb tan olishdir.

⁶⁰Soʻng tiz choʻkib, baland ovozda nido qildi: “Ey Rabbim, bu gunohni ularga hisob qilmagin.” Shu soʻzlarni aytib, jon berdi.