അപ്പോസ്തോലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹അപ്പോൾ മഹാപുരോഹിതൻ ചോദിച്ചു: “ഈ കാര്യങ്ങൾ സത്യമോ?”

²സ്തെഫാനോസ് പറഞ്ഞു: “സഹോദരന്മാരേ, പിതാക്കന്മാരേ, കേൾക്കുവിൻ: നമ്മുടെ പിതാവായ അബ്രഹാം ഹാരാനിൽ പാർക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, മെസൊപ്പൊത്താമിയയിൽവെച്ച് തേജോമയനായ നമ്മുടെ പിതാവ് അദ്ദേഹത്തിനു പ്രത്യക്ഷനായി,

³‘നിന്റെ ദേശവും ബന്ധുക്കളെയും വിട്ട്, ഞാൻ നിനക്കു കാണിച്ചുതരുന്ന ദേശത്തേക്കു ചെല്ലുക’ എന്ന് അവിടുന്ന് അദ്ദേഹത്തോടു പറഞ്ഞു.

⁴അപ്പോൾ അദ്ദേഹം ബാബിലോന്യരുടെ ദേശം വിട്ട് ഹാരാനിൽ പാർത്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിതാവു മരിച്ചശേഷം, നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പാർക്കുന്ന ഈ ദേശത്തേക്കു നമ്മുടെ പിതാവ് അദ്ദേഹത്തെ അവിടെനിന്നു കൊണ്ടുവന്നു. ⁵അവിടുന്ന് അതിൽ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു ഓഹരിയും, ഒരടി നിലംപോലും, നല്കിയില്ല; എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിനു മക്കൾ ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും, അദ്ദേഹത്തിനും അദ്ദേഹത്തിനുശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്തതിക്കും അവകാശമായി അതു നല്കുമെന്നു വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. ⁶അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്തതി തങ്ങളുടേതല്ലാത്ത ഒരു ദേശത്തു പരദേശികളായിരിക്കുമെന്നും, നാനൂറു വർഷം അടിമകളാക്കപ്പെട്ടു പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുമെന്നും നമ്മുടെ പിതാവ് അരുളിച്ചെയ്തു.

⁷‘അവർ സേവിക്കുന്ന ജനതയെ ഞാൻ ന്യായം വിധിക്കും,’ എന്നു നമ്മുടെ പിതാവ് അരുളിച്ചെയ്തു, ‘അതിനുശേഷം അവർ പുറത്തുവന്ന് ഈ സ്ഥലത്ത് എന്നെ ആരാധിക്കും.’

⁸അവിടുന്ന് അദ്ദേഹത്തിനു പരിച്ഛേദനയുടെ ഉടമ്പടി നല്കി. അബ്രഹാം യിസ്ഹാക്കിനെ ജനിപ്പിച്ച് എട്ടാം നാളിൽ അവനെ പരിച്ഛേദന ചെയ്തു; യിസ്ഹാക്ക് യാക്കോബിനെയും, യാക്കോബ് പന്ത്രണ്ടു പിതാക്കന്മാരെയും ജനിപ്പിച്ചു.

⁹പിതാക്കന്മാർ യോസേഫിനോട് അസൂയപ്പെട്ട് അവനെ ഈജിപ്തിലേക്കു വിറ്റു; എന്നാൽ നമ്മുടെ പിതാവ് അവനോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു, ¹⁰അവന്റെ സകല കഷ്ടങ്ങളിൽനിന്നും അവനെ വിടുവിച്ച്, ഈജിപ്തിലെ രാജാവായ ഫറവോന്റെ മുമ്പാകെ അവനു ദയവും ജ്ഞാനവും നല്കി; ഫറവോൻ അവനെ ഈജിപ്തിന്മേലും തന്റെ സകല കുടുംബത്തിന്മേലും അധിപതിയാക്കി. ¹¹ഈജിപ്തിലും കനാനിലും എങ്ങും ഒരു ക്ഷാമവും വലിയ കഷ്ടതയും വന്നു; നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാർക്ക് ആഹാരം കിട്ടിയില്ല. ¹²ഈജിപ്തിൽ ധാന്യം ഉണ്ടെന്നു കേട്ടപ്പോൾ, യാക്കോബ് നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാരെ ആദ്യമായി അവിടേക്ക് അയച്ചു. ¹³രണ്ടാം തവണ ചെന്നപ്പോൾ, യോസേഫ് തന്റെ സഹോദരന്മാർക്കു തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തി; യോസേഫിന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് ഫറവോൻ അറിയുകയും ചെയ്തു. ¹⁴യോസേഫ് ആളയച്ചു തന്റെ പിതാവായ യാക്കോബിനെയും സകല ബന്ധുക്കളെയും — ആകെ എഴുപത്തഞ്ചു പേരെ — വരുത്തി.

¹⁵യാക്കോബ് ഈജിപ്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു; അദ്ദേഹവും നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാരും മരിച്ചു. ¹⁶അവരെ ശേഖേമിലേക്കു കൊണ്ടുവന്ന്, ശേഖേമിൽ ഹമോരിന്റെ മക്കളോട് അബ്രഹാം വെള്ളിക്കു വാങ്ങിയിരുന്ന കല്ലറയിൽ അടക്കം ചെയ്തു.

¹⁷നമ്മുടെ പിതാവ് അബ്രഹാമിനു നല്കിയ വാഗ്ദാനത്തിന്റെ കാലം അടുത്തപ്പോൾ, ജനം ഈജിപ്തിൽ വളർന്നു പെരുകി, ¹⁸യോസേഫിനെ അറിയാത്ത മറ്റൊരു രാജാവ് ഈജിപ്തിന്മേൽ എഴുന്നേറ്റുവരുന്നതുവരെ. ¹⁹ഈ രാജാവ് നമ്മുടെ ജനത്തെ ചതിച്ച്, നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാരെ പീഡിപ്പിച്ച്, അവരുടെ ശിശുക്കൾ മരിക്കേണ്ടതിന് അവയെ ഉപേക്ഷിക്കുവാൻ അവരെ നിർബന്ധിച്ചു.

²⁰ആ കാലത്തു മോശെ ജനിച്ചു; അവൻ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ സുന്ദരനായിരുന്നു. മൂന്നു മാസം അവന്റെ പിതാവിന്റെ വീട്ടിൽ അവനെ വളർത്തി. ²¹അവനെ ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, ഫറവോന്റെ മകൾ അവനെ എടുത്തു തന്റെ സ്വന്തം മകനായി വളർത്തി. ²²മോശെ ഈജിപ്തുകാരുടെ സകല ജ്ഞാനത്തിലും അഭ്യസിക്കപ്പെട്ടു; വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും ശക്തനായിരുന്നു.

²³അവനു നാല്പതു വയസ്സായപ്പോൾ, തന്റെ സഹോദരന്മാരായ യിസ്രായേൽ മക്കളെ സന്ദർശിക്കുവാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. ²⁴അവരിൽ ഒരുവൻ അന്യായം അനുഭവിക്കുന്നതു കണ്ട്, അവൻ ആ പീഡിതനുവേണ്ടി നിലകൊണ്ട്, ഈജിപ്തുകാരനെ അടിച്ചുകൊന്ന് അവനുവേണ്ടി പ്രതികാരം ചെയ്തു. ²⁵തന്റെ കൈകൊണ്ടു നമ്മുടെ പിതാവ് അവർക്കു രക്ഷ നല്കുകയാണെന്നു തന്റെ സഹോദരന്മാർ ഗ്രഹിക്കുമെന്ന് അവൻ വിചാരിച്ചു; എന്നാൽ അവർ ഗ്രഹിച്ചില്ല.

²⁶പിറ്റേന്ന് അവർ കലഹിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൻ അവരുടെ അടുക്കൽ ചെന്ന്, ‘പുരുഷന്മാരേ, നിങ്ങൾ സഹോദരന്മാരല്ലോ; നിങ്ങൾ എന്തിന് അന്യോന്യം അന്യായം ചെയ്യുന്നു?’ എന്നു പറഞ്ഞ് അവരെ അനുരഞ്ജിപ്പിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു. ²⁷എന്നാൽ തന്റെ അയൽക്കാരനോട് അന്യായം ചെയ്തവൻ മോശെയെ തള്ളിമാറ്റിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു: ‘ഞങ്ങൾക്കുമേൽ നിന്നെ അധിപതിയും ന്യായാധിപനുമായി ആക്കിയത് ആരാണ്? ²⁸ഇന്നലെ ഈജിപ്തുകാരനെ കൊന്നതുപോലെ നീ എന്നെയും കൊല്ലുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ?’ ²⁹ഈ വാക്കു കേട്ടു മോശെ ഓടിപ്പോയി, മിദ്യാൻ ദേശത്തു പരദേശിയായി പാർത്തു; അവിടെ അവൻ രണ്ടു പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു.

³⁰നാല്പതു വർഷം കഴിഞ്ഞ്, സീനായ് മലയുടെ മരുഭൂമിയിൽ, കത്തുന്ന ഒരു മുൾപ്പടർപ്പിന്റെ ജ്വാലയിൽ, ഒരു ദൂതൻ അവനു പ്രത്യക്ഷനായി. ³¹മോശെ അതു കണ്ട് ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു; സൂക്ഷിച്ചുനോക്കുവാൻ അടുത്തുചെന്നപ്പോൾ, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ശബ്ദം ഉണ്ടായി:

³²‘ഞാൻ നിന്റെ പിതാക്കന്മാരുടെ ദൈവം ആകുന്നു — അബ്രഹാമിന്റെയും യിസ്ഹാക്കിന്റെയും യാക്കോബിന്റെയും ദൈവം.’ മോശെ വിറച്ച്, നോക്കുവാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല. ³³അപ്പോൾ നമ്മുടെ പിതാവ് അവനോട് അരുളിച്ചെയ്തു: ‘നിന്റെ കാലിലെ ചെരിപ്പ് അഴിച്ചുമാറ്റുക; നീ നില്ക്കുന്ന സ്ഥലം വിശുദ്ധഭൂമിയാകുന്നു.’ ³⁴ഈജിപ്തിൽ എന്റെ ജനത്തിന്റെ കഷ്ടത ഞാൻ നിശ്ചയമായും കണ്ടു, അവരുടെ ഞരക്കം കേട്ടു, അവരെ വിടുവിക്കുവാൻ ഇറങ്ങിവന്നിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ പോകുക — ഞാൻ നിന്നെ ഈജിപ്തിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്നു.

³⁵‘നിന്നെ അധിപതിയും ന്യായാധിപനുമായി ആക്കിയത് ആരാണ്?’ എന്നു പറഞ്ഞ് അവർ തള്ളിക്കളഞ്ഞ ഈ മോശെയെത്തന്നെ — മുൾപ്പടർപ്പിൽ അവനു പ്രത്യക്ഷനായ ദൂതന്റെ കൈകൊണ്ട്, അധിപതിയായും വിമോചകനായും നമ്മുടെ പിതാവ് അയച്ചത് ഇവനെയാകുന്നു. ³⁶ഈജിപ്തുദേശത്തും ചെങ്കടലിലും നാല്പതു വർഷം മരുഭൂമിയിലും അത്ഭുതങ്ങളും അടയാളങ്ങളും പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് ഇവൻ അവരെ പുറത്തു കൊണ്ടുവന്നു. ³⁷‘നിങ്ങളുടെ സഹോദരന്മാരിൽനിന്ന് എന്നെപ്പോലൊരു പ്രവാചകനെ നമ്മുടെ പിതാവ് നിങ്ങൾക്കായി എഴുന്നേല്പിക്കും’ എന്നു യിസ്രായേൽ മക്കളോടു പറഞ്ഞ മോശെ ഇവൻതന്നെ. ³⁸സീനായ് മലയിൽ തന്നോടു സംസാരിച്ച ദൂതനോടുകൂടെയും നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാരോടുകൂടെയും മരുഭൂമിയിലെ സഭയിൽ ആയിരുന്നവൻ ഇവൻതന്നെ — നമുക്കു നല്കുവാൻ ജീവനുള്ള വചനങ്ങൾ അവൻ പ്രാപിച്ചു.

³⁹നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാർ അവനെ അനുസരിക്കുവാൻ വിസമ്മതിച്ചു; അവർ അവനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞ്, തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഈജിപ്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞു, ⁴⁰‘ഞങ്ങൾക്കു മുമ്പായി നടക്കുവാൻ ഞങ്ങൾക്കു ദേവന്മാരെ ഉണ്ടാക്കിത്തരിക; ഞങ്ങളെ ഈജിപ്തുദേശത്തുനിന്നു പുറത്തു കൊണ്ടുവന്ന ഈ മോശെയ്ക്ക് എന്തു സംഭവിച്ചുവെന്നു ഞങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല’ എന്ന് അഹരോനോടു പറഞ്ഞു. ⁴¹ആ നാളുകളിൽ അവർ ഒരു കാളക്കുട്ടിയെ ഉണ്ടാക്കി, വിഗ്രഹത്തിന് ബലി അർപ്പിച്ച്, തങ്ങളുടെ കൈകൾ ഉണ്ടാക്കിയതിൽ ആഹ്ലാദിച്ചു. ⁴²എന്നാൽ നമ്മുടെ പിതാവ് മുഖം തിരിച്ച്, ആകാശസൈന്യത്തെ ആരാധിക്കുവാൻ അവരെ വിട്ടുകൊടുത്തു; പ്രവാചകന്മാരുടെ പുസ്തകത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നതുപോലെ: ‘ഇസ്രായേൽ ഗൃഹമേ, മരുഭൂമിയിൽ നാല്പതു വർഷം നിങ്ങൾ എനിക്ക് അറുത്ത മൃഗങ്ങളെയും ബലികളെയും അർപ്പിച്ചുവോ? ⁴³മോലോക്കിന്റെ കൂടാരവും നിങ്ങളുടെ ദേവനായ രെഫാന്റെ നക്ഷത്രവും, ആരാധിക്കുവാൻ നിങ്ങൾതന്നെ ഉണ്ടാക്കിയ വിഗ്രഹങ്ങളും നിങ്ങൾ ചുമന്നു; അതുകൊണ്ട് ബാബിലോണിനും അപ്പുറത്തേക്ക് ഞാൻ നിങ്ങളെ നാടുകടത്തും.’

⁴⁴മോശയോടു സംസാരിച്ച അവിടുന്ന്, മോശ കണ്ടിരുന്ന മാതൃകയ്ക്കൊത്തവണ്ണം അത് ഉണ്ടാക്കുവാൻ അദ്ദേഹത്തോടു കല്പിച്ചതുപോലെ, നമ്മുടെ പൂർവികർക്ക് മരുഭൂമിയിൽ സാക്ഷ്യകൂടാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. ⁴⁵നമ്മുടെ പിതാവ് അവർക്കുമുമ്പിൽനിന്ന് നീക്കിക്കളഞ്ഞ ജാതികളെ അവർ അവകാശമാക്കിയപ്പോൾ, നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ ഊഴത്തിൽ യോശുവയോടൊപ്പം അത് കൊണ്ടുവന്നു. ദാവീദിന്റെ നാളുകൾവരെ അത് അങ്ങനെ ആയിരുന്നു, ⁴⁶അദ്ദേഹം നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പ്രീതി സമ്പാദിച്ച്, നമ്മുടെ പിതാവിന് ഒരു വാസസ്ഥലം കണ്ടെത്തുവാൻ അപേക്ഷിച്ചു. ⁴⁷എന്നാൽ അവിടുത്തേക്ക് ഒരു ആലയം പണിതത് ശലോമോനായിരുന്നു. ⁴⁸എങ്കിലും അത്യുന്നതൻ മനുഷ്യകരങ്ങളാൽ നിർമിച്ച ആലയങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നില്ല; പ്രവാചകൻ പറയുന്നതുപോലെ:

⁴⁹‘സ്വർഗം എന്റെ സിംഹാസനവും ഭൂമി എന്റെ പാദപീഠവും ആകുന്നു. നിങ്ങൾ എനിക്ക് എന്തുതരം ആലയം പണിയും, അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ വിശ്രമസ്ഥലം എവിടെ, എന്ന് നമ്മുടെ പിതാവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു? ⁵⁰ഇവയെല്ലാം എന്റെ കൈ ഉണ്ടാക്കിയതല്ലയോ?’

⁵¹“ദുശ്ശാഠ്യക്കാരും ഹൃദയത്തിലും കാതുകളിലും പരിച്ഛേദനയേൽക്കാത്തവരുമായ ജനമേ, നിങ്ങൾ എപ്പോഴും പരിശുദ്ധാത്മാവിനോട് എതിർത്തുനില്ക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാരെപ്പോലെതന്നെ നിങ്ങളും ചെയ്യുന്നു. ⁵²പ്രവാചകന്മാരിൽ ആരെയാണ് നിങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാർ ഉപദ്രവിക്കാതിരുന്നത്? നീതിമാന്റെ ആഗമനം മുൻകൂട്ടി അറിയിച്ചവരെ അവർ കൊന്നു; അവിടുത്തെ ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഒറ്റിക്കൊടുത്ത് കൊലചെയ്തിരിക്കുന്നു. ⁵³ദൂതന്മാർ മുഖാന്തരം ന്യായപ്രമാണം ലഭിച്ചിട്ടും അത് പാലിക്കാത്തവരാണ് നിങ്ങൾ.”

⁵⁴ഇതു കേട്ടപ്പോൾ അവർ കോപംകൊണ്ട് ജ്വലിച്ച്, അവന്റെനേരെ പല്ലുകടിച്ചു. ⁵⁵എന്നാൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് നിറഞ്ഞ സ്തെഫാനോസ് സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ തേജസ്സും നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ വലത്തുഭാഗത്ത് യേശു നില്ക്കുന്നതും കണ്ടു. ^a a v55 സ്വർഗത്തിൽ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ അരികെ യേശു നില്ക്കുന്നത് സ്തെഫാനോസ് കാണുന്നു — പിതാവിന്റെ വലത്തുഭാഗത്ത് ബഹുമാനിക്കപ്പെട്ട പുത്രൻ, പിതാവിൽനിന്ന് വേറിട്ടവനായിരിക്കെത്തന്നെ അവിടുത്തെ തേജസ്സ് പങ്കിടുന്നു.

⁵⁶അവൻ പറഞ്ഞു: “ഇതാ, സ്വർഗം തുറന്നിരിക്കുന്നതും മനുഷ്യപുത്രൻ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ വലത്തുഭാഗത്ത് നില്ക്കുന്നതും ഞാൻ കാണുന്നു.”

⁵⁷എന്നാൽ അവർ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ച്, കാതുകൾ പൊത്തി, അവന്റെനേരെ ഒന്നിച്ചു പാഞ്ഞടുത്തു. ⁵⁸അവർ അവനെ നഗരത്തിനു പുറത്താക്കി കല്ലെറിഞ്ഞു. സാക്ഷികൾ തങ്ങളുടെ പുറങ്കുപ്പായങ്ങൾ ശൗൽ എന്നു പേരുള്ള ഒരു യുവാവിന്റെ കാല്ക്കൽ വെച്ചു.

⁵⁹അവർ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കെ, സ്തെഫാനോസ് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “കർത്താവായ യേശുവേ, എന്റെ ആത്മാവിനെ കൈക്കൊള്ളണമേ.” ^b b v59 മരിക്കുമ്പോൾ സ്തെഫാനോസ് തന്റെ ആത്മാവിനെ യേശുവിങ്കൽ ഭരമേല്പിക്കുന്നു — യേശു ക്രൂശിൽവെച്ച് പിതാവിനോടു പ്രാർഥിച്ച അതേ പ്രാർഥന (ലൂക്കോസ് 23:46). അത് യേശുവിനോടു പ്രാർഥിക്കുന്നത് അവിടുത്തെ കർത്താവ് എന്ന് ഏറ്റുപറയുന്നതാണ്.

⁶⁰മുട്ടുകുത്തി അവൻ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു: “കർത്താവേ, ഈ പാപം അവരുടെമേൽ ചുമത്തരുതേ.” പിന്നെ അവൻ നിദ്രപ്രാപിച്ചു.