Riwayat Rama di Hareupeun Pangadilan

Ditanya naha tuduhan eta bener, Stepanus ngajawab ku sakabeh carita Israil: Rama urang nembongan ka Abraham, Yusup, Musa anu ditolak ku bangsana sorangan, anak sapi emas, Bait anu teu kungsi diperlukeun. Anjeunna nyebutkeun para pangdengena teh ahli waris karuhunna. Maranehna ngabaledog anjeunna ku batu, sarta anjeunna menta maranehna dihampura.

Pasal 7.

Tuluy Imam Agung naros, “Enya kitu kabeh ieu perkara teh?”

Waler Stepanus, “Dulur-dulur sareng para sepuh, mangga darangukeun: Rama urang anu mulya nembongan ka karuhun urang, Ibrahim, di Mesopotami, samemeh anjeunna matuh di Haran,

sarta ngadawuh ka anjeunna, ‘Geura tinggalkeun tanah jeung baraya maneh, jung indit ka tanah anu rek dituduhkeun ku Kami.’

Anjeunna angkat ti tanah urang Babul, tuluy matuh di Haran. Sanggeus ramana pupus, Rama urang mindahkeun anjeunna ti dinya ka ieu tanah anu ayeuna dicicingan ku aranjeun. Mantenna henteu maparin warisan naon-naon di eta tanah ka anjeunna, sanajan ukur satapak suku oge henteu—tapi dijangjikeun yen eta tanah bakal jadi milik anjeunna katut turunanana sapandeurieun, sanajan harita anjeunna tacan kagungan putra. Jeung Rama urang ngandika yen turunan anjeunna bakal jadi urang asing di tanah anu lain bogana sorangan, dijadikeun badega sarta disangsara opat ratus taun.

‘Kami bakal ngahukum bangsa anu diwulaan ku maranehna,’ saur Rama urang, ‘sarta sanggeus kitu maranehna bakal budal tur ngabakti ka Kami di ieu tempat.’

Mantenna maparin perjangjian sunat ka anjeunna. Ibrahim ngagaduhan putra Ishak sarta nyunatan anjeunna dina poe kadalapan; Ishak ngagaduhan putra Yakub, sarta Yakub ngagaduhan dua welas bapa karuhun urang.

Ari para karuhun teh, ku sabab sirik ka Yusup, ngajual anjeunna ka Mesir, tapi Rama urang nyarengan ka anjeunna, sarta ngaluputkeun anjeunna tina sagala kasusahna, maparin kamurahan jeung kabijaksanaan di payuneun Piraun raja Mesir, nu tuluy ngangkat anjeunna jadi pangereh sakuliah Mesir jeung sakabeh kulawarga Piraun. Tuluy aya usum kalaparan jeung kasangsaraan anu hebat di sakuliah Mesir jeung Kanaan, nepi ka karuhun urang teu manggih dahareun. Barang ngadangu yen di Mesir aya gandum, Yakub ngutus karuhun urang ka ditu pangheulana. Dina datang nu kadua kalina, Yusup ngabuka jati dirina ka dulur-dulurna, sarta Piraun uninga kana kulawarga Yusup. Tuluy Yusup ngajemput ramana, Yakub, jeung sakabeh baraya-barayana, jumlahna aya tujuh puluh lima urang.

Yakub lunta ka Mesir, sarta pupus di dinya, anjeunna katut karuhun urang. Layonna dipulangkeun deui ka Sikem, sarta dimakamkeun dina kuburan anu kungsi dibeuli ku Ibrahim ku duit perak ti anak-anak Hemor di Sikem.

Sanggeus tereh waktuna jangji anu dipaparinkeun ku Rama urang ka Ibrahim, bangsa urang beuki tambah tur ngalobaan di Mesir, nepi ka ngadeg hiji raja sejen anu ngawasa Mesir, anu teu wawuh ka Yusup. Eta raja teh ngagunasika bangsa urang sarta nganiaya karuhun urang, maksa maranehna sina miceun orok-orokna sangkan paraeh.

Dina waktu eta Musa dilahirkeun, kasép dina paningal Rama urang. Anjeunna diurus tilu bulan di imah ramana. Sanggeus dipiceun, anjeunna dipulung ku putri Piraun sarta diasuh saibarat putrana sorangan. Musa diajar sagala rupa elmu kabijaksanaan urang Mesir, sarta gagah dina ucap jeung lampah.

Sanggeus yuswana opat puluh taun, anjeunna mutuskeun rek nepungan dulur-dulurna, nya eta bani Israil. Barang ningali salah saurang ti maranehna dikaniaya, anjeunna ngabela jalma anu katalikung tea sarta males pati ku jalan maehan eta urang Mesir. Panggalihna, dulur-dulurna teh bakal ngarti yen Rama urang keur maparin kasalametan ka maranehna ngaliwatan leungeun anjeunna, tapi maranehna teu ngalarti.

Poe isukna anjeunna manggihan maranehna keur garelut, tuluy nyobaan ngarukunkeun, saurna, ‘Ay, aranjeun teh padudulur. Ku naon silih kakaniaya?’ Tapi jalma anu keur nganiaya baturna teh nolak Musa bari ngajorag, pokna, ‘Saha nu ngangkat maneh jadi pangereh jeung hakim pikeun kami? Naha maneh rek maehan kami cara maneh maehan urang Mesir kamari?’ Ngadangu kasauran kitu, Musa kabur tuluy ngumbara jadi urang asing di tanah Midian, di dinya anjeunna kagungan dua putra.

Opat puluh taun ti harita, aya hiji malaikat nembongan ka anjeunna di gurun keusik Gunung Sinai, dina jilatan seuneu rungkun anu hurung. Musa ningali eta sarta heran; waktu anjeunna ngadeukeutan hayang ningali leuwih tetela, kadangu soanten Rama urang:

‘Kami teh Allah karuhun maneh—Allah Ibrahim, Ishak, jeung Yakub.’ Musa ngadegdeg, teu wani neuteup. Tuluy Rama urang ngandika ka anjeunna, ‘Geura laan tarumpah tina suku maneh, sabab tempat anu dipijurung ku maneh teh taneuh suci.’ Geus katingali pisan ku Kami kasangsaraan umat Kami di Mesir, kadangu kaluhkeuhna, sarta Kami geus turun rek ngaluputkeun maranehna. Ayeuna geura indit—Kami ngutus maneh ka Mesir.

Musa anu tadina ditampik ku maranehna bari ngomong, ‘Saha nu ngangkat maneh jadi pangereh jeung hakim?’—nya anjeunna ieu anu diutus ku Rama urang jadi pangereh sakaligus panebus, ngaliwatan leungeun malaikat anu nembongan ka anjeunna dina rungkun tea. Anjeunna ieu anu mingpin maranehna kaluar, bari ngayakeun mujijat jeung tanda-tanda ajaib di tanah Mesir, di Laut Beureum, jeung di gurun keusik salila opat puluh taun. Nya Musa ieu anu ngawartoskeun ka bani Israil, ‘Rama urang bakal ngadegkeun hiji nabi anu sarupa jeung kaula pikeun maraneh, ti antara dulur-dulur maraneh.’ Anjeunna ieu anu aya dina jamaah di gurun keusik, bareng jeung malaikat anu nyarios ka anjeunna di Gunung Sinai, sarta bareng jeung karuhun urang—anjeunna nampi pangandika anu hirup pikeun dipaparinkeun ka urang.

Karuhun urang teu daraek ngagugu ka anjeunna; maranehna nampik anjeunna sarta dina hatena mah malik hayang ka Mesir deui, bari ngomong ka Harun, ‘Pangnyieunkeun kami aallahan anu bakal mingpin kami. Ari si Musa anu geus mingpin kami kaluar ti tanah Mesir mah, teu nyaho kumaha nasibna.’ Dina mangsa eta maranehna nyieun arca anak sapi, tuluy ngurban ka eta brahala, sarta ngarayakeun hasil pagawean leungeunna sorangan. Tapi Rama urang ngabalieur, ngantep maranehna ngabakti ka balatentara langit, saluyu jeung anu ditulis dina kitab para nabi: ‘He urang Israil, naha maraneh kungsi ngurbankeun sato peunciteun jeung kurban-kurban ka Kami salila opat puluh taun di gurun keusik? Maraneh geus manggul kemah Molokh jeung bentang allah maraneh, nya eta Repan, brahala-brahala anu dijieun ku maraneh pikeun disembah; ku sabab eta Kami rek ngabuang maraneh jauh ka saberang Babul.’

Karuhun urang boga Kemah Kasaksian di gurun keusik, saluyu jeung parentah Mantenna anu geus ngandika ka Musa sangkan nyieun kitu, luyu jeung conto anu geus katingali ku anjeunna. Karuhun urang tuluy mawa eta kemah asup bareng jeung Yosua, basa maranehna ngarebut tanah bangsa-bangsa anu diusir ku Rama urang ti hareupeun maranehna. Kitu kaayaanana nepi ka jaman Daud, anu kapikaasih ku Rama urang sarta mundut widi pikeun ngadamelkeun hiji tempat padumukan keur Rama urang. Tapi Suleman anu ahirna ngadegkeun hiji bumi pikeun Mantenna. Sanajan kitu, Nu Mahaluhur mah henteu linggih di jero imah beunang jijieunan leungeun manusa, sakumaha anu diucapkeun ku nabi:

‘Sawarga teh singgasana Kami, sarta bumi teh titincakan suku Kami. Imah model kumaha anu rek diadegkeun ku maraneh pikeun Kami, saur Rama urang, atawa di mana tempat panglinggihan Kami? Lain leungeun Kami anu geus nyieun ieu sagala rupa?’

“He jalma-jalma anu wangkelang, anu teu disunat hate jeung ceulina, maraneh teh salawasna ngalawan Roh Suci—cara karuhun maraneh, kitu deui maraneh. Nabi anu mana anu henteu dikaniaya ku karuhun maraneh? Maranehna geus maehan jalma-jalma anu ti anggalna geus ngawartakeun sumpingna Nu Maha Bener—anu ayeuna ku maraneh dihianat sarta dipaehan. Maraneh anu geus narima Hukum Toret ngaliwatan para malaikat, tapi henteu ngalampahkeun.”

Barang ngadarenge kasauran kitu, maranehna arambekeun, bari kekerot huntu ka anjeunna. Tapi Stepanus, anu kakebakan ku Roh Suci, neuteup ka sawarga, tuluy ningali kamulyaan Rama urang, sarta Yesus ngadeg di tengeneun Rama urang. ^a

Tuluy saurna, “Tuh, kaula ningali sawarga muka sarta Putra Manusa ngadeg di tengeneun Rama urang.”

Tapi maranehna tinggorowok handaruan, bari nyumputan ceulina, tuluy ngagidig ngarurug ka anjeunna. Anjeunna dijongklokkeun ka luar kota tuluy dibaledogan ku batu. Ari para saksi teh ngagulentorkeun jubahna deukeut suku hiji nonoman anu ngaranna Saulus.

Sabot anjeunna keur dibaledogan, Stepanus ngajerit, “Nun Gusti Yesus, mugi nampi roh abdi.” ^b

Bari deku, anjeunna ngajerit tarik, “Nun Gusti, ulah ngitung ieu dosa ka maranehna.” Geus kitu anjeunna kulem.