Sheekada Aabbaha oo Maxkamad Taagan

Markii la weydiiyey inay eedeymuhu run yihiin, Istefanos wuxuu ku jawaabaa sheekada Israa'iil oo dhan: Aabbaha oo u muuqday Ibraahim, Yuusuf, Muuse oo dadkiisii diideen, weyl dahab ah, macbud aan weligiis loo baahnayn. Wuxuu dhegaystayaashiisa ku magacaabaa dhaxlayaasha awowayaashood. Dhagax ayay ku dilaan, isna wuxuu u baryaa in la cafiyo.

Aabbeheen ayaa ku hadlaya aayado 3, 7, 32–34, 49–50

Cutubka 7.

Wadaadkii sare ayaa weydiiyay: “Ma run baa waxyaalahan?”

Istiifan ayaa yidhi: “Walaalayaal iyo aabbayaalow, maqla: Aabbeheen ee ammaanta leh ayaa aabbeheen Ibraahim ugu muuqday Mesobotamiya, intaanu Xaaraan degin,

oo ku yidhi: ‘Ka bax dalkaaga iyo qaraabadaada, oo tag dalka aan ku tusi doono.’

Markaasuu ka baxay dalkii reer Baabilon oo degay Xaaraan. Aabbihiis markuu dhintay ka dib, Aabbeheen ayaa halkaas ka soo raray oo dalkan aad hadda deggan tihiin keenay. Dalkaas dhaxal kuma uu siin, xataa bed cag ah; laakiin wuxuu u ballanqaaday inuu isaga iyo farcankiisa ka dib siin doono inay hanti u noqoto, in kasta oo uusan ilmo lahayn. Aabbeheen ayaa sidoo kale ku yidhi farcankiisu inuu dal aan iyaga lahayn ku noqon doono shisheeye, oo la addoonsan doono oo la dulmi doono afar boqol oo sano.

‘Quruunta ay u adeegaan waan xukumi doonaa,’ ayaa yidhi Aabbeheen, ‘kolkaas dabadeed way soo bixi doonaan oo meeshan i caabudi doonaan.’

Wuxuu siiyay axdigii gudniinka. Ibraahim wuxuu dhalay Isxaaq, maalintii siddeedaadna ayuu gudey; Isxaaq wuxuu dhalay Yacquub, Yacquubna laba iyo tobanka awowe.

Awowayaashii oo Yuusuf ka masayreen ayaa Masar ugu iibiyay, laakiin Aabbeheen waa la jiray, oo wuxuu ka samatabbixiyay dhibaatooyinkiisa oo dhan, wuxuuna nimco iyo xigmad siiyay Fircoon boqorka Masar hortiisa, kaasoo isaga ka dhigay taliyaha Masar iyo guriga Fircoon oo dhan. Masar iyo Kancaan oo dhan waxaa ku dhacay abaar iyo dhibaato weyn, aabbayaasheennuna cunto ma ay helin. Yacquub markuu maqlay in hadhuudh Masar yaal, aabbayaasheen ayuu halkaas ugu horrayn u diray. Booqashadii labaad Yuusuf walaalihiis ayuu isu sheegay, Fircoonna qoyska Yuusuf ayuu ogaaday. Yuusufna aabbihiis Yacquub iyo qaraabadiisa oo dhan ayuu soo dirsaday, shan iyo toddobaatan qof oo wadar ah.

Yacquub ayaa Masar u dhaadhacay, wuuna dhintay, isaga iyo aabbayaasheenba. Waa la geeyay Shekem, waxaana lagu aasay xabaashii uu Ibraahim lacag ugu soo iibsaday wiilasha Xamoor ee Shekem.

Markii wakhtigii ballanqaadkii Aabbeheen u ballanqaaday Ibraahim soo dhowaaday, dadku Masar ayay ku korodheen oo ku badaneen, ilaa ay Masar ka kacday boqor kale oo aan Yuusuf aqoon. Boqorkanu dadkeenna wuu dulmay, aabbayaasheenna wuu silciyay, isagoo ku qasbay inay dhallaankooda ka tuuraan si ay u dhintaan.

Wakhtigaas ayaa Muuse dhashay, isagoo Aabbeheen hortiisa u qurux badan. Saddex bilood ayaa guriga aabbihiis lagu koriyay. Markii la dayay, gabadhii Fircoon ayaa qaadatay oo u koriyay sidii wiilkeeda. Muuse waxaa lagu baray xigmadii reer Masar oo dhan, wuxuuna hadalka iyo falkaba ku xoogga badnaa.

Markuu afartan sano jiray, wuxuu go'aansaday inuu walaalihiis wiilashii Israa'iil booqdo. Markuu arkay mid iyaga ka mid ah oo la dulmayo, ninkii la dulmayay ayuu difaacay, aarna uga qaaday isagoo Masaariyigii dilay. Wuxuu u malaynayay walaalihiis inay fahmi doonaan in Aabbeheen gacantiisa ugu siinayo badbaado, laakiin ma ay fahmin.

Maalintii dambe ayuu ku soo galay iyagoo is dagaallamaya, wuxuuna isku dayay inuu heshiisiiyo, isagoo ku yidhi: ‘Rag, walaalo baad tihiin. Maxaad isu dulmaysaan?’ Laakiin ninkii deriskiisa dulmayay ayaa Muuse dhinac riixay oo ku yidhi: ‘Yaa ku dhigay taliye iyo xaakin nagu dul ah? Ma waxaad doonaysaa inaad i dishid sidaad Masaariyigii shalay u dishay?’ Hadalkaas aawadiis Muuse ayaa cararay, wuxuuna ku noolaa qariib dalka Midyaan, halkaasoo uu ku dhalay laba wiil.

Afartan sano ka dib, malaa'ig ayaa cidlada Buurta Siinay kaga muuqatay, ololka geed gubanaya dhexdiisa. Muuse markuu arkay wuu yaabay; markuu u soo dhowaaday inuu si dhow u fiiriyo, codkii Aabbeheen ayaa yimid:

‘Anigu waxaan ahay Ilaaha aabbayaashaa—Ilaaha Ibraahim iyo Isxaaq iyo Yacquub.’ Muuse wuu gariiray, isagoo aan geli karin inuu fiiriyo. Markaasaa Aabbeheen ku yidhi: ‘Kabaha cagahaaga ka bixi, waayo meesha aad taagan tahay waa dhul quduus ah. Dhibaatada dadkayga Masar ku jira runtii waan arkay, taahdooduna waan maqlay, oo waan soo degay inaan iyaga samatabbixiyo. Haddaba tag—Masar baan ku dirayaa.

Muuse kan, kii ay diideen iyagoo ku yidhi: ‘Yaa ku dhigay taliye iyo xaakin?’—kanu waa kii Aabbeheen u diray taliye iyo furte ahaan, gacanta malaa'igtii geedka isaga ugu muuqatay. Ninkanu iyagii ayuu soo bixiyay, isagoo yaabab iyo calaamooyin ku sameeyay dalka Masar iyo Badda Cas iyo cidlada afartan sano. Kanu waa Muuse kii ku yidhi wiilasha Israa'iil: ‘Aabbeheen wuxuu idiin kicin doonaa nebi aniga la mid ah, oo walaalihiin ka mid ah.’ Kanu waa kii ku jiray shirkii cidlada, isagoo la jira malaa'igtii Buurta Siinay kula hadashay iyo aabbayaasheen—wuxuuna helay erayo nool oo uu inoo siiyo.

Aabbayaasheen ma ay rabin inay isaga addeecaan; way diideen, oo qalbigooda ayay Masar ugu soo noqdeen, iyagoo Haaruun ku yidhi: ‘Noo samee ilaahyo naga horreeya. Muuse kan naga soo bixiyay dalka Masar, waxa isaga ku dhacay ma ognin.’ Maalmahaas weylo ayay sameeyeen, sanamkana allabari bay u bixiyeen, waxayna ku farxeen wixii gacmahoodu sameeyeen. Laakiin Aabbeheen ayaa ka jeestay, isagoo iyaga u dhiibay inay ciidanka samada caabudaan, sida ku qoran kitaabka nebiyada: ‘Reer Israa'iilow, ma xoolo la gawracay iyo allabaryo ayaad ii keentaan afartan sano cidlada? Waxaad qaadateen teendhadii Moolok iyo xiddigii ilaahiinna Reefaan, sanamyadii aad sameysateen si aad u caabuddaan; sidaas darteed waan idin masaafurin doonaa, Baabilon ka sii fog.’

Awowayaasheen teendhadii markhaatiga ayay cidlada ku lahaayeen, sidii kii Muuse la hadlay ugu amray inuu sameeyo, isagoo u eg tusaalihii uu arkay. Aabbayaasheenna iyagoo dambe qaata ayay Yashuuc la soo gelisay markay hantiyeen quruumihii Aabbeheen hortooda ka eryay. Sidaas ayay ahaan jirtay ilaa maalmihii Daa'uud, kaasoo Aabbeheen agtiisa nimco ka helay, oo weydiistay inuu Aabbeheen meel uu deggan yahay u helo. Laakiin Sulaymaan ayaa isaga guri u dhisay. Hase yeeshee Kan ugu sarreeya kuma noolo guryo gacmo dad sameeyeen, sida nebigu yidhaahdo:

‘Samadu waa carshigayga, dhulkuna waa meesha aan cagahayga dhigo. Guri noocee ah ayaad ii dhisi doontaan, ayaa yidhaahda Aabbeheen, mase meeshee baa ah meesha aan ku nasto? Miyaanay gacantaydu waxyaalahan oo dhan sameyn?’

“Dad madax adag, oo qalbiga iyo dhegaha aan la gudin, had iyo goor Ruuxa Quduuska ah ayaad hor joogsataan—sidii aabbayaashiin, idinkuna sidaas ayaad ku tihiin. Nebiyada kee baanay aabbayaashiin silcin? Waxay dileen kuwii hore u sheegay imaatinka Kan Xaqa ah—kaasoo idinku hadda khiyaaneeyeen oo dileen. Idinkaa sharciga malaa'igta ka helay, laakiin ma aydin xajin.”

Markay waxyaalahan maqleen, aad bay u cadhoodeen, ilkahooda ayayna isaga ku giijiyeen. Laakiin Istiifan oo Ruuxa Quduuska ah ka buuxay ayaa samada eegay, wuxuuna arkay ammaanta Aabbeheen iyo Ciise oo ku taagan gacanta midig ee Aabbeheen. ^a

Wuxuuna yidhi: “Bal eega, samooyinka oo furan baan arkaa, iyo Wiilka Aadanaha oo ku taagan gacanta midig ee Aabbeheen.”

Laakiin cod weyn ayay ku qayliyeen, dhegahooda way xidheen, oo isaga ku soo orodeen. Magaalada way ka saareen, dhagaxaanna ku dileen. Markhaatiyaashuna go'yadooda ayay nin dhallinyaro ah oo la oran jiray Saawul cagihiisa ku hor dhigeen.

Markay isaga dhagaxaan ku dilayeen, Istiifan ayaa u qayliyay oo yidhi: “Rabbi Ciise, ruuxayga qaado.” ^b

Jilibka markuu dhigay, cod dheer ayuu ku qayliyay: “Rabbiyow, dembigan ha ugu xisaabin iyaga.” Kolkaasuu hurday.