Balad nu Rohaka Ngadeukeutan

Balad simeut jadi poé Rama urang, sarta tanda bahaya ditiupkeun. Tapi panggeroanana nyaéta mulang ku haté anu disoék, lain ku baju anu disoék, sabab Mantenna welas asih sarta ngabolaykeun hukuman. Mantenna ngawaler ku gandum, hujan, taun-taun anu digantian, sarta Roh-Na dicurahkeun ka saréréa.

Pasal 2.

Tiup tarompét tanduk domba di Sion; sorakeun tanda bahaya di gunung Kami nu suci! Sing geter sakabéh nu maratuh di ieu tanah, sabab poé Rama urang geus datang— geus deukeut: ^a

Poé nu poék jeung angkeub, poé nu ngemu méga jeung poék mongkléng. Lir balébat nu sumebar di luhureun gunung-gunung, datang hiji balad nu gedé tur gagah—can kungsi aya nu kawas kitu samemehna, sarta moal aya deui nu kawas kitu saterusna.

Di hareupeunana seuneu ngalebur, jeung di tukangeunana rinduk seuneu hurung. Tanah di hareupeunana lir Taman Éden, tapi di tukangeunana jadi gurun suwung—sarta euweuh nu bisa luput ti maranéhna. Rupana kawas kuda; lir kuda perang maranéhna narajang. Lir gumuruhna kareta perang maranéhna luncat-luncatan di luhureun gunung, lir ngarekahna seuneu nu ngahuru jarami, lir balad nu gagah geus sadia rek tempur.

Di hareupeun maranéhna bangsa-bangsa ngagulung kanyerian; unggal beungeut jadi pias. Lir prajurit maranéhna narajang; lir serdadu maranéhna naék kana bénténg. Masing-masing leumpang saberis, teu pisan-pisan nyimpang ti jalanna. Maranéhna henteu silih sosodor; masing-masing nyekel jalanna sorangan. Maranéhna narobos pakarang-pakarang tur teu kahalangan. Maranéhna ngagabrug ka jero kota; lalumpatan sapanjang bénténg. Maranéhna naraék kana imah-imah; asup ngaliwatan jandéla lir bangsat. Di hareupeunana bumi inggeung, langit ngadégdég. Panonpoé jeung bulan jadi poék, jeung béntang-béntang teu nyacas deui.

Rama urang ngagentra tarik di payuneun balad-Na; pasanggrahan-Na kacida gedéna, tur gagah perkasa sakur nu ngalaksanakeun timbalan-Na. Poé Rama urang téh agung tur pikagimireun pisan—saha nu kuat nanggungna?

Marulang ka Rama Maraneh

“Sanajan kitu, ayeuna ogé,” dawuhan Rama urang, “marulang deui ka Kami kalawan sagemblengna haté maraneh, bari puasa, bari ceurik, jeung bari nalangsa. ^b

“Soéhkeun haté maraneh, lain pakéan maraneh. Marulang ka Rama maraneh, sabab Mantenna murah tur welas asih, teu gancang bendu tur jembar ku asih satia, sarta Mantenna ngurungkeun niat nurunkeun balai. Saha nu nyaho? Panginten Mantenna malik tur ngurungkeun bebendu-Na tuluy nyésakeun berkah—kurban gandum jeung kurban inuman keur Rama maraneh.”

Tiup sangkakala di Sion; tangtukeun poé puasa nu suci; ayakeun hiji riungan nu suci. Kumpulkeun umat; sucikeun riungan; kumpulkeun para kokolot; kumpulkeun barudak, nepi ka orok-orok anu keur nyusu. Sing kaluar panganten lalaki ti kamarna, jeung panganten awéwé ti pangkéngna. Sing careurik para imam anu ngalalayanan di payuneun Rama urang, di antara émper jeung altar. Sing arunjukan maranéhna, “Mugi karunya ka umat Ama, nun Ama, sareng ulah dugi ka pusaka Ama jadi bahan moyok, jadi omongan di antara bangsa-bangsa. Naha bet bangsa-bangsa kedah nyarios, ‘Di mana Allahna?’” ^c

Rama Urang Mulihkeun Umat-Na

Tuluy Rama urang timbul timburu ku karana tanah-Na sarta mikawelas ka umat-Na.

Rama urang ngawaler ka umat-Na: “Tah, Kami rék ngirimkeun ka maraneh gandum, anggur anyar, jeung minyak, sarta maraneh bakal sugema ku éta kabéh. Kami moal deui-deui ngajadikeun maraneh bahan moyok di antara bangsa-bangsa.”

“Kami rék ngusir balad ti kalér jauh ti maraneh, didurugkeun ka tanah nu gararing tur suwung—barisan hareupna ka Laut Paéh jeung barisan tukangna ka Laut Tengah. Bauna bakal nyambuang; bau busukna bakal naék, sabab geus migawé hal-hal nu pikagilaeun.

Ulah sieun, hé tanah; sing bungah jeung suka bungah, sabab Rama urang geus midamel perkara-perkara nu agung! Ulah sieun, hé sato-sato di tegalan, sabab pangangonan di gurun geus harejo deui; tangkal-tangkal geus baruahan; tangkal kondang jeung tangkal anggur geus méré hasilna nu loba. Sing suka bungah, hé urang Sion, jeung sing bungah ku karana Rama maraneh, sabab Mantenna geus maparin hujan usum tiris pikeun nembongkeun kasatiaan-Na; Mantenna nurunkeun hujan nu ngagebrét keur maraneh, hujan usum tiris jeung hujan usum semi, cara sasari. Panglantaran bakal pinuh ku gandum; wadah-wadah bakal ngaleuya ku anggur anyar jeung minyak.

Kami bakal ngaganti ka maraneh taun-taun nu geus dihakan ku simeut —simeut nu ngagunduk, simeut ngora, simeut nu ngaruksak, jeung simeut nu ngegares—balad Kami nu gedé anu diutus ku Kami ka tengah maraneh. Maraneh bakal dahar nepi ka seubeuh tur sugema, sarta maraneh bakal muji jenengan Rama maraneh, anu geus midamel pikahelokeun pikeun maraneh; sarta moal deui-deui umat Kami meunang kaéra. ^d Harita maraneh bakal nyaho yén Kami aya di tengah-tengah Israil, jeung yén Kami téh Rama maraneh, sarta taya deui nu séjén; sarta moal deui-deui umat Kami meunang kaéra.

Rama Ngucurkeun Roh-Na

“Sanggeus kitu, Kami bakal ngucurkeun Roh Kami ka sakabéh manusa. Anak-anak maraneh, boh lalaki boh awéwé, bakal narubuat, nu karolot bakal ngimpén, nu ngarora bakal narénjo titingalan. ^e Dina poé-poé éta, malah ka para badega lalaki jeung badega awéwé ogé Kami bakal ngucurkeun Roh Kami.

Kami bakal némbongkeun kaahéngan di langit jeung di bumi—getih jeung seuneu jeung tihang-tihang haseup. Panonpoé bakal robah jadi poék jeung bulan jadi getih samemeh poé Rama urang nu agung tur pikagimireun téa datang.”

Jeung bakal kajadian kieu: unggal jalma anu sasambat kana jenengan Gusti bakal salamet; sabab di Gunung Sion jeung di Yérusalém bakal aya kasalametan, sakumaha anu geus didawuhkeun ku Rama urang, di antara jalma-jalma nu salamet anu disaur ku Rama urang. ^f

Catetan suku

^aYoel 2:1 — Poé Rama urang nu nyambung sapanjang Kitab Yoél téh poé Rama urang midamel — balad-Na gerak ku timbalan-Na, hukuman-Na turun, pitulung-Na nuturkeun. Para nabi mawa téma anu sarua, nya éta campur leungeun Rama urang anu nangtukeun dina sajarah.
^bYoel 2:12 — Rama ku anjeun anu nyaur. “Marulang ka Kami kalawan sagemblengna haté” lain tungtutan upacara, tapi kasono Rama urang supaya haté putra-putra-Na marulang ka bumi.
^cYoel 2:17 — Para imam nangtung di buruan jero Bait Allah di Yérusalém, di antara rohangan panonggong nu ngemper jeung altar kurban beuleuman — puseur tempat ngabakti.
^dYoel 2:26 — Dina soanten Rama urang, umat-Na disebut putra-putra-Na — jenengan kulawarga anu salawasna aya dina manah-Na.
^eYoel 2:28 — Rama urang ngucurkeun Roh-Na — nya éta Roh Suci — ka putra-putra-Na sorangan; Rama, Roh, jeung putra-putra téh sakulawarga.
^fYoel 2:32 — Petrus ngutip jangji ieu dina poé Pentakosta (Rasul 2:21), sarta Paulus nerapkeunana langsung ka Yésus — “unggal jalma anu sasambat kana jenengan Gusti urang Yésus bakal salamet” (Rum 10:9-13). Jenengan anu disambat ku urang pikeun kasalametan téh nya éta Yésus, uleman Rama urang nu muka pikeun urang mulang ka bumi-Na.