Bala Gedhe Nyedhaki

Wadyabala walang dadi dinane Rama kita, lan tanda bebaya diuni. Nanging timbalane yaiku bali kanthi ati kang suwek, dudu sandhangan kang suwek, awit Panjenengane iku welas asih lan wurung ndhatengake bilai. Panjenengane mangsuli kanthi gandum, udan, taun-taun kang diijoli, lan RohE kang kaesokake marang saben wong.

Pasal 2.

Padha ngunekna sungu wedhus ing Sion; padha ngunekna tandha bebaya ing gunungKu kang suci! Kabeh wong kang manggon ing tanah iku padha gumetera, awit dinane Rama kita teka—iku wis cedhak: ^a

Dina kang peteng lan surem, dina kang kebak mendhung lan pepeteng kang kandel. Kaya pletheking esuk kang sumebar ing pagunungan, teka bala kang gedhe lan prakosa—durung tau ana kang kaya mangkono, lan ora bakal ana maneh kang kaya mangkono.

Ing ngarepe geni mangsa, lan ing mburine urube geni ngalad-alad. Tanah ing ngarepe kaya taman Eden, nanging ing mburine dadi ara-ara samun kang suwung—lan ora ana kang bisa oncat saka ing tangane. Rupane kaya jaran; kaya jaran perang anggone padha nrangsang. Kaya gumludhuging kreta perang anggone padha mlumpat ngliwati pucaking gunung, kaya kemrasaking urube geni kang mangsa damen, kaya bala prakosa kang siyaga ing paprangan.

Ing ngarepe para bangsa padha nandhang kasangsaran; saben rai dadi pucet. Kaya para prajurit anggone padha nrangsang; kaya prajurit anggone padha menek tembok. Saben siji mlaku ajeg ing barisane, ora tau nyimpang saka dalane. Padha ora suk-sukan; saben siji netepi dalane dhewe. Padha nrajang gegaman lan ora kena dicandhet. Padha nyerbu kutha; padha mlayu ing sadawaning tembok. Padha menek mlebu ing omah-omah; lumebu liwat jendhela kaya maling. Ing ngarepe bumi horeg, langit gumeter. Srengenge lan rembulan dadi peteng, lan lintang-lintang ora sumunar maneh.

Rama kita ngumandhangake swarane ana ing ngarep balane; pakuwone gedhe banget, lan prakosa para kang nindakake dhawuhe. Dinane Rama kita iku gedhe lan nggegirisi banget—sapa kang bisa tahan ngadhepi?

Padha Baliya marang Ramamu

“Nanging sanadyan saiki,” mangkono pangandikane Rama kita, “baliya marang Aku kanthi gumolonging atimu, kanthi pasa, kanthi tangis, lan kanthi prihatin. ^b

“Padha nyuweka atimu, dudu sandhanganmu. Padha baliya marang Ramamu, awit Panjenengane iku welas lan asih, ora gampang duka sarta luber ing sih-kadarman, lan Panjenengane ngendhakake anggone arep ndhatengake bilai. Sapa ngerti? Bokmanawa Panjenengane bakal mbalik lan ngendhakake bebendune sarta ninggali berkah—yaiku kurban dhaharan lan kurban omben-omben konjuk marang Ramamu.”

Padha ngunekna sungu ing Sion; netepna pasa kang suci; nganakna pakumpulan kang suci. Padha nglumpukna umat; sucekna pasamuwan; klumpukna para pinituwa; nglumpukna bocah-bocah, malah uga bayi kang isih nusu. Panganten lanang metua saka kamare, lan panganten wadon saka senthonge. Para imam kang ngladeni ana ing ngarsane Rama kita padha nangisa ana ing antarane bangsal lan misbyah. Padha munjuka, “Dhuh Rama, mugi ngeman dhateng umat Paduka, saha sampun ngantos ndadosaken pusaka Paduka dados gegujengan, dados caturan ing antawisipun para bangsa. Kenging punapa para bangsa ngantos sami wicanten, ‘Allahipun wonten ing pundi?’” ^c

Rama kita Mulihake Umate

Tumuli Rama kita cemburu marga saka tanahe, sarta welas ing panggalih marang umate.

Paring wangsulane Rama kita marang umate: “Lah, Aku bakal ngirimake gandum, anggur anyar, lan lenga marang kowe, lan kowe bakal padha marem marga saka iku. Aku ora bakal maneh ndadekake kowe dadi gegujengan ana ing antarane para bangsa.”

“Aku bakal ngusir bala saka lor adoh saka kowe, Dakjorogake menyang tanah kang garing lan suwung—barisan ngarepe menyang Segara Mati lan barisan mburine menyang Segara Tengah. Gandane bosok bakal sumundhul; ambune banger bakal munggah, awit wis nindakake prakara-prakara kang nggegirisi.

Aja wedi, he tanah; surak-suraka lan bungaha, awit Rama kita wis nindakake prakara-prakara kang agung! Aja padha wedi, he kewan-kewan ing ara-ara, awit pangonan ing ara-ara samun wis padha ijo royo-royo; wit-witan padha metu wohe; wit anjir lan wit anggur padha metokake kasugihane. Padha bungaha, he para putrane Sion, lan padha bungaha ana ing Ramamu, awit Panjenengane wis maringi kowe udan ing mangsa labuh minangka tandha kasetyane; Panjenengane nurunake kanggo kowe udan deres, yaiku udan ing mangsa labuh lan mangsa semi, kaya ing wektu kang wis kepungkur. Papan panutoning gandum bakal kebak gandum; wadhah-wadhah bakal luber dening anggur anyar lan lenga.

Aku bakal nggantoni kowe kanggo taun-taun kang wis dipangan dening walang —yaiku walang grombolan, walang nome, walang kang ngrusak, lan walang kang nggrogoti—balaKu kang gedhe kang wis Dakkongkon marang tengahmu. Kowe bakal mangan nganti wareg lan marem, lan kowe bakal memuji asmane Ramamu, kang wis nindakake kaelokan marang kowe; lan ora bakal maneh umatKu kawirangan. ^d Ing kono kowe bakal padha ngerti, yen Aku ana ing tengah-tengahe Israel, lan yen Aku iki Ramamu, lan ora ana liyane; sarta ora bakal maneh umatKu kawirangan.

Sang Rama Nyuntakake Rohe

“Ing sawuse iku, Aku bakal ngesokake RohKu marang sakabehing manungsa. Anak-anakmu lanang lan wadon bakal padha medhar wangsit, wong-wongmu kang wis tuwa bakal padha ngimpi, para nom-nomanmu bakal padha ndeleng wahyu. ^e Malah marang para batur lanang lan para batur wadon ing dina-dina iku Aku bakal ngesokake RohKu.

Aku bakal nganakake mukjijat-mukjijat ing langit lan ing bumi—yaiku getih lan geni lan tugu-tugu kukus. Srengenge bakal malih dadi peteng lan rembulan dadi getih sadurunge tekane dina kang agung lan nggegirisi, yaiku dinane Rama kita.”

Lan bakal kelakon mangkene: saben wong kang nyebut asmane Gusti bakal kaslametake; awit ana ing Gunung Sion lan ing Yerusalem bakal ana karahayon, kaya kang wis dipangandikakake dening Rama kita, ana ing antarane wong-wong kang isih urip kang ditimbali dening Rama kita. ^f

Cathetan sikil

^aYoel 2:1 — Dinane Rama kita kang mili ing saindenging kitab Yoel iku dina nalika Rama kita tumindak—balane obah manut dhawuhe, paukumane tumiba, lan pitulungane nusul. Para nabi padha ngemot tema kang padha, yaiku tumindake Rama kita kang mesthi ing lakuning sajarah.
^bYoel 2:12 — Sang Rama piyambak kang nimbali. “Baliya marang Aku kanthi gumolonging atimu” iku dudu panjaluk tata cara upacara, nanging kakangenane Rama kita supaya atine para putrane padha bali mulih.
^cYoel 2:17 — Para imam padha ngadeg ana ing plataran njero Padaleman Suci Yerusalem, ing antarane bangsal pangarep kang kaaubi lan misbyah kurban obaran—yaiku pusere papan pangibadah.
^dYoel 2:26 — Ing pangandikane Rama kita, umate kasebut minangka para putrane—jeneng kulawarga kang salawase tansah ana ing panggalihe.
^eYoel 2:28 — Rama kita ngesokake Rohe—yaiku Sang Roh Suci—marang para putrane lanang lan wadon piyambak; Sang Rama, Sang Roh, lan para putra iku sakulawarga.
^fYoel 2:32 — Petrus ngutip prasetya iki ing dina Pentakosta (Lelakone Para Rasul 2:21), lan Paulus ngetrapake langsung tumrap Gusti Yesus — “saben wong kang nyebut asmane Gusti kita Yesus bakal kaslametake” (Rum 10:9-13). Asma kang kita sebut kanggo karahayon iku Yesus, yaiku undhangan tinarbuka saka Rama kita supaya kita padha mulih.