Yoʻel 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹Sionda qoʻchqor shoxini chalinglar, Mening muqaddas togʻimda ogohlantirish nidosini yangratinglar! Yurtda yashovchilarning bari titrasin, chunki Otamizning kuni kelmoqda — u yaqindir: ^a a v1 Yoilning butun kitobi boʻylab oʻtadigan Otamizning kuni — Otamiz harakatga keladigan kundir: Uning qoʻshini Uning ovozi bilan harakatlanadi, Uning hukmi tushadi, soʻng Uning najoti keladi. Paygʻambarlar ham xuddi shu mavzuni — Otamizning tarixga hal qiluvchi aralashuvini olib yuradilar.

²Zulmat va qorongʻulik kuni, bulutlar va quyuq zulmat kuni. Togʻlar uzra yoyilgan tong kabi, ulkan va qudratli bir qoʻshin kelmoqda — bunga oʻxshagani ilgari hech qachon boʻlmagan, bundan keyin ham hech qachon boʻlmaydi.

³Ularning oldida olov yamlab yutadi, ortida esa alanga lovullaydi. Ularning oldidagi yer Adan bogʻiga oʻxshaydi, ammo ortida huvillagan sahro qoladi — va hech narsa ulardan qutula olmaydi. ⁴Ular otlarga oʻxshaydi, jang otlari kabi hamla qiladi. ⁵Jang aravalarining gumburlashiga oʻxshab, ular togʻ choʻqqilari uzra sakraydi, somonni yutayotgan alovning chirsillashiga oʻxshab, jangga saf tortgan qudratli qoʻshin kabi.

⁶Ularning oldida xalqlar iztirobda tipirchilaydi, har bir yuz oqarib ketadi. ⁷Ular jangchilar kabi hamla qiladi, askarlar kabi devorga tirmashib chiqadi. Har biri saf tortib yuradi, oʻz yoʻlidan sira chetga chiqmaydi. ⁸Ular bir-birini turtmaydi, har biri oʻz yoʻlidan boradi. Qurol-yarogʻ orasidan yorib oʻtadi, ularni hech kim toʻxtata olmaydi. ⁹Ular shaharga yopiriladi, devor boʻylab yuguradi. Uylarga tirmashib chiqadi, derazalardan oʻgʻridek kiradi. ¹⁰Ularning oldida yer silkinadi, osmon titraydi. Quyosh va oy qorayadi, yulduzlar endi nur sochmaydi.

¹¹Otamiz Oʻz qoʻshini boshida ovozini yangratadi, Uning qarorgohi juda ulkandir, Uning soʻzini bajo keltiruvchilar qudratlidir. Otamizning kuni buyuk va behad dahshatlidir — unga kim bardosh bera oladi?

Otangizning oldiga qayting

¹²“Hozir ham boʻlsa,” — deya aytmoqda Otamiz, — “butun qalbingiz bilan oldimga qayting, roʻza tutib, yigʻlab va motam tutib. ^b b v12 Otaning Oʻzi chaqirmoqda. “Butun qalbing bilan oldimga qayt” degan soʻzlar marosim talabi emas, balki Otamizning Oʻz farzandlari qalbining uyga qaytishiga boʻlgan intizorligidir.

¹³“Qalbingizni yirtinglar, kiyimlaringizni emas. Otangizning oldiga qayting, chunki U inoyatli va rahmdil, jahli tez chiqmaydigan va ahd sevgisiga boydir, U balo yuborishdan qaytadi. ¹⁴Kim biladi? Ehtimol U qaytib, rahm qilar va ortidan bir barakat — Otangizga atalgan don nazri va sharob nazrini qoldirar.”

¹⁵Sionda burgʻu chalinglar, roʻzani muqaddas deb eʼlon qilinglar, muqaddas yigʻinga chaqiringlar. ¹⁶Xalqni yigʻinglar, jamoani muqaddas qilinglar, oqsoqollarni toʻplanglar, bolalarni yigʻinglar, hatto koʻkrak emayotgan chaqaloqlarni ham. Kuyov oʻz xonasidan chiqsin, kelin esa oʻz hujrasidan. ¹⁷Otamiz huzurida xizmat qiladigan ruhoniylar ayvon bilan qurbongoh orasida yigʻlasin. Ular shunday desin: “Oʻz xalqingni ayagin, ey Otamiz, Oʻz merosingni masxara nishoniga, xalqlar orasida kulgi mavzusiga aylantirmagin. Nega xalqlar orasida ular «Ularning Xudosi qani?» deb aytishsin?” ^c c v17 Ruhoniylar Quddusdagi maʼbadning ichki hovlisida, usti yopiq kirish ayvoni bilan kuydiriladigan qurbonlik qurbongohi orasida — sajdagoh maydonining aynan qoq markazida turardilar.

Otamiz Oʻz xalqini tiklaydi

¹⁸Shunda Otamiz Oʻz yurti uchun rashk qildi va Oʻz xalqiga rahmi keldi.

¹⁹Otamiz Oʻz xalqiga javob berdi: “Mana, Men sizlarga don, yangi sharob va moy yubormoqdaman, va sizlar ulardan toʻyasiz. Men boshqa hech qachon sizlarni xalqlar orasida masxara nishoniga aylantirmayman.”

²⁰“Men shimoliy qoʻshinni sizlardan uzoqqa haydayman, uni qovjiragan va huvillagan yerga surib yuboraman — uning oldingi saflari Oʻlik dengizga, orqa saflari esa Oʻrta dengizga tushadi. Uning sassiq hidi koʻtariladi, badboʻy isi yuqoriga taraladi, chunki u mudhish ishlar qilgan.

²¹Qoʻrqma, ey yurt, shodlan va quvon, chunki Otamiz buyuk ishlarni qildi! ²²Qoʻrqmanglar, ey dala hayvonlari, chunki sahro yaylovlari koʻkarmoqda, daraxt oʻz mevasini bermoqda, anjir daraxti va tok oʻz hosilini bermoqda. ²³Shodlaninglar, ey Sion farzandlari, Otangizdan quvoninglar, chunki U Oʻz sadoqatini koʻrsatish uchun sizlarga kuzgi yomgʻirni berdi; U sizlarga moʻl yomgʻirlarni — kuzgi va bahorgi yomgʻirlarni avvalgidek yogʻdiradi. ²⁴Xirmonlar don bilan toʻladi, xumlar yangi sharob va moyga toʻlib-toshadi.

²⁵Chigirtkalar yegan yillar uchun Men sizlarga evaz qaytaraman — gala chigirtka, yosh chigirtka, vayron qiluvchi chigirtka va kemiruvchi chigirtka — bular sizlar orasiga Men yuborgan ulkan qoʻshinimdir. ²⁶Sizlar toʻyib ovqatlanib qanoatlanasiz, va sizlarga ajoyib ishlar qilgan Otangizning nomini ulugʻlaysiz; xalqim endi hech qachon sharmanda boʻlmaydi. ^d d v26 Otamizning ovozida Oʻz xalqi Uning farzandlari deb ataladi — bu Uning yuragi azaldan koʻtarib yurgan oila nomidir. ²⁷Shunda sizlar Men Isroil ichida ekanimni, Men sizning Otangiz ekanimni va Mendan oʻzgasi yoʻqligini bilasiz; xalqim endi hech qachon sharmanda boʻlmaydi.

Ota Oʻz Ruhini toʻkadi

²⁸“Shundan soʻng Men barcha bani basharga Oʻz Ruhimni toʻkaman. Oʻgʻillaringiz va qizlaringiz bashorat qiladi, keksalaringiz tushlar koʻradi, yigitlaringiz vahiylar koʻradi. ^e e v28 Otamiz Oʻz Ruhini — Muqaddas Ruhni — Oʻz oʻgʻil-qizlariga toʻkadi; Ota, Ruh va farzandlar bir oiladir. ²⁹Oʻsha kunlarda hatto qullar va choʻrilarga ham Men Oʻz Ruhimni toʻkaman.

³⁰Osmonda va yerda Men moʻjizalar koʻrsataman — qon, olov va tutun ustunlari. ³¹Otamizning buyuk va dahshatli kuni kelishidan avval quyosh zulmatga, oy esa qonga aylanadi.”

³²Shunday boʻladi: Rabbimizning nomini chaqirgan har bir kishi najot topadi; chunki Sion togʻida va Quddusda najot boʻladi, Otamiz aytganidek, Otamiz chaqiradigan omon qolganlar orasida. ^f f v32 Butrus bu vaʼdani Hosil bayramida (Havoriylar 2:21) keltiradi, Pavlus esa uni toʻgʻridan-toʻgʻri Isoga bogʻlaydi — “Rabbimiz Isoning nomini chaqirgan har bir kishi najot topadi” (Rimliklarga 10:9-13). Najot uchun chaqiradigan nomimiz — Iso, yaʼni Otamizning uyga qaytishga boʻlgan ochiq taklifidir.