ኢዩኤል 2

2 ¹በጽዮን ቀንደ መለከትን ንፉ፤ በተቀደሰው ተራራዬ ላይ ማስጠንቀቂያ አሰሙ! በምድር የሚኖሩ ሁሉ ይንቀጥቀጡ፤ የአባታችን ቀን እየመጣ ነውና— ቀርቦአል፦ ^a a v1 በኢዩኤል ውስጥ የሚያልፈው የአባታችን ቀን አባታችን የሚሠራበት ቀን ነው—ሠራዊቱ በድምፁ ይንቀሳቀሳል፣ ፍርዱ ይወርዳል፣ ማዳኑም ይከተላል። ነቢያቱም ይህንኑ አሳብ አባታችን በታሪክ ውስጥ ወሳኝ በሆነ መንገድ ጣልቃ መግባቱ አድርገው ያቀርቡታል።

²የጨለማና የጭጋግ ቀን፣ የደመናና የድቅድቅ ጨለማ ቀን። በተራሮች ላይ እንደሚዘረጋ ንጋት፣ ታላቅና ኀያል ሠራዊት ይመጣል—እንደ እርሱ ያለ ከቶ ኖሮ አያውቅም፣ ከእንግዲህም እንደ እርሱ ያለ ከቶ አይመጣም።

³በፊታቸው እሳት ይበላል፤ በኋላቸውም ነበልባል ይነዳል። በፊታቸው ያለችው ምድር እንደ ኤደን ገነት ናት፤ በኋላቸው ግን ባድማ ምድረ በዳ ናት—ከእነርሱም የሚያመልጥ የለም። ⁴መልካቸው እንደ ፈረስ ነው፤ እንደ ጦር ፈረሶችም ይጋልባሉ። ⁵እንደ ሠረገሎች ድምፅ በተራሮች አናት ላይ ይዘላሉ፤ አገዳን እንደሚበላ የእሳት ነበልባል ጩኸት፣ ለጦርነት እንደ ተሰለፈ ኀያል ሠራዊት።

⁶በፊታቸው ሕዝቦች በሥቃይ ይወራጫሉ፤ ፊት ሁሉ ይገረጣል። ⁷እንደ ኀያላን ይጋልባሉ፤ እንደ ወታደሮችም ቅጥሩን ይወጣሉ። እያንዳንዱ በተራ ይዘምታል፤ ከመንገዱም ከቶ አይስትም። ⁸አንዱ ሌላውን አይገፋም፤ እያንዳንዱ በራሱ መንገድ ይሄዳል። በጦር መሣሪያ መካከል ገብተው ይሻገራሉ፣ አይገቱምም። ⁹ወደ ከተማዪቱ ይጣደፋሉ፤ በቅጥሩ ላይ ይሮጣሉ። ወደ ቤቶች ይወጣሉ፤ እንደ ሌባም በመስኮቶች ይገባሉ። ¹⁰በፊታቸው ምድር ትናወጣለች፤ ሰማያት ይንቀጠቀጣሉ። ፀሐይና ጨረቃ ይጨልማሉ፤ ከዋክብትም ከእንግዲህ አያበሩም።

¹¹አባታችን በሠራዊቱ ፊት ድምፁን ከፍ ያደርጋል፤ ሰፈሩ እጅግ ታላቅ ነው፣ ቃሉን የሚፈጽሙትም ኀያላን ናቸው። የአባታችን ቀን ታላቅና እጅግ አስፈሪ ነው—ይችለውስ ማን ነው?

ወደ አባታችሁ ተመለሱ

¹²“አሁንም እንኳ፣” ይላል አባታችን፤ “በፍጹም ልባችሁ፣ በጾም፣ በልቅሶና በዋይታ ወደ እኔ ተመለሱ። ^b b v12 አብ ራሱ እየጠራ ነው። “በፍጹም ልባችሁ ወደ እኔ ተመለሱ” የሚለው የሥርዐት ጥያቄ ሳይሆን የአባታችን ልጆች ልባቸው ወደ ቤት እንዲመለስ ያለው ናፍቆት ነው።

¹³“ልባችሁን እንጂ ልብሳችሁን አትቅደዱ። ወደ አባታችሁ ተመለሱ፤ እርሱ ባለ ጸጋና ርኅሩኅ፣ ለቍጣ የዘገየ፣ በኪዳን ፍቅርም የበለጸገ ነውና፤ መዓትን ከማምጣትም ይመለሳል። ¹⁴ማን ያውቃል? ተመልሶ ይራራ፣ በረከትንም ያስቀር ይሆናል— ለአባታችሁ የእህል ቍርባንንና የመጠጥ ቍርባን።”

¹⁵በጽዮን መለከትን ንፉ፤ ጾምን ቀድሱ፤ የተቀደሰ ጉባኤ ጥሩ። ¹⁶ሕዝቡን አከማቹ፤ ጉባኤውን ቀድሱ፤ ሽማግሌዎችን ሰብስቡ፤ ልጆችን አከማቹ፤ ጡት የሚጠቡ ሕፃናትንም እንኳ። ሙሽራው ከእልፍኙ ይውጣ፤ ሙሽራዪቱም ከጫጉላዋ። ¹⁷በአባታችን ፊት የሚያገለግሉ ካህናት በመመላለሻውና በመሠዊያው መካከል ያልቅሱ። እንዲህም ይበሉ፤ “አባታችን ሆይ፣ ሕዝብህን ማር፤ ርስትህንም የመሳለቂያ፣ በአሕዛብ መካከልም መተረቻ አታድርግ። በሕዝቦች መካከል ለምን ‘አምላካቸው ወዴት አለ?’ ይባላል?” ^c c v17 ካህናቱ በኢየሩሳሌም ቤተ መቅደስ ውስጠኛ አደባባይ፣ በተሸፈነው መግቢያ አዳራሽና በሚቃጠል መሥዋዕት መሠዊያ መካከል ይቆሙ ነበር—ይህም የአምልኮው ስፍራ ልብ ነበር።

አባታችን ሕዝቡን ይመልሳል

¹⁸ከዚያም አባታችን ስለ ምድሩ ቀና፤ ለሕዝቡም ራራ።

¹⁹አባታችንም ሕዝቡን መለሰላቸው፤ “እነሆ፣ እህልን፣ አዲስ የወይን ጠጅን፣ ዘይትንም እልክላችኋለሁ፤ ትጠግቡበታላችሁም። ከእንግዲህ ወዲያ በአሕዛብ መካከል የመሳለቂያ አላደርጋችሁም።”

²⁰“ሰሜናዊውን ሠራዊት ከእናንተ ሩቅ አባርረዋለሁ፤ ወደ ደረቅና ባድማ ምድር እገፋዋለሁ—የፊተኛውን ጭፍራ ወደ ሙት ባሕር፣ የኋለኛውንም ወደ ሜድትራኒያን ባሕር። መጥፎ ጠረኑ ይወጣል፤ የክፋቱም ሽታ ይወጣል፤ አሰቃቂ ነገር አድርጎአልና።

²¹ምድር ሆይ፣ አትፍሪ፤ ደስ ይበልሽ፣ ሐሴትም አድርጊ፤ አባታችን ታላቅ ነገር አድርጎአልና! ²²የሜዳ አራዊት ሆይ፣ አትፍሩ፤ የምድረ በዳው መሰማሪያ ለምልሞአልና፤ ዛፉ ፍሬውን ያፈራል፤ በለሱና ወይኑም ሀብታቸውን ይሰጣሉ። ²³የጽዮን ልጆች ሆይ፣ ደስ ይበላችሁ፤ በአባታችሁም ሐሴት አድርጉ፤ ታማኝነቱን ይገልጥ ዘንድ የመከርን ዝናብ ሰጥቶአችኋልና፤ ብዙ ዝናብን፣ የመከሩንና የጸደዩን ዝናብ እንደ ቀድሞው ያወርድላችኋል። ²⁴አውድማዎች በእህል ይሞላሉ፤ ገንዳዎችም በአዲስ የወይን ጠጅና በዘይት ይጐርፋሉ።

²⁵አንበጣ የበላውን ዓመታት እመልስላችኋለሁ—መንጋውን አንበጣ፣ ጫጩቱን አንበጣ፣ አጥፊውን አንበጣና ቈራጩን አንበጣ—በእናንተ መካከል የሰደድኩትን ታላቅ ሠራዊቴን። ²⁶ትበላላችሁ፣ ትጠግቡማላችሁ፤ ድንቅ ነገር ያደረገላችሁን የአባታችሁን ስም ታመሰግናላችሁ፤ ሕዝቤም ከእንግዲህ ወዲያ አያፍርም። ^d d v26 በአባታችን ድምፅ ሕዝቡ ልጆቹ ተብለው ተጠርተዋል—ይህም ልቡ ሁልጊዜ ይዞት የኖረ የቤተ ሰብ ስም ነው። ²⁷እኔ በእስራኤል መካከል እንዳለሁ ታውቃላችሁ፤ እኔም አባታችሁ እንደ ሆንሁ፣ ከእኔም በቀር ሌላ እንደሌለ ታውቃላችሁ፤ ሕዝቤም ከእንግዲህ ወዲያ አያፍርም።

አብ መንፈሱን ያፈሳል

²⁸“ከዚያም በኋላ መንፈሴን በሥጋ ለባሽ ሁሉ ላይ አፈሳለሁ። ወንዶችና ሴቶች ልጆቻችሁ ትንቢት ይናገራሉ፤ ሽማግሌዎቻችሁ ሕልም ያልማሉ፤ ጎልማሶቻችሁ ራእይ ያያሉ። ^e e v28 አባታችን መንፈሱን—መንፈስ ቅዱስን—በገዛ ወንዶችና ሴቶች ልጆቹ ላይ ያፈሳል፤ አብ፣ መንፈሱና ልጆቹ ቤተ ሰብ ናቸው። ²⁹በዚያ ወራትም በወንዶችና በሴቶች አገልጋዮች ላይ እንኳ መንፈሴን አፈሳለሁ።

³⁰በሰማይና በምድር ድንቆችን አሳያለሁ—ደምና እሳት፣ የጢስ ዓምዶች። ³¹ፀሐይ ወደ ጨለማ ይለወጣል፤ ጨረቃም ወደ ደም፤ ታላቁና የሚያስፈራው የአባታችን ቀን ሳይመጣ በፊት።”

³²ይህም ይሆናል፤ የጌታችንን የኢየሱስን ስም የሚጠራ ሁሉ ይድናል፤ አባታችን እንደ ተናገረ፣ በጽዮን ተራራና በኢየሩሳሌም መዳን ይሆናልና፤ አባታችን በሚጠራቸው በተረፉትም መካከል። ^f f v32 ጳውሎስ ይህን ጥቅስ በቀጥታ ለኢየሱስ ያውለዋል—“የጌታን ስም የሚጠራ ሁሉ ይድናል” (ሮሜ 10፥13)። ለማዳን የምንጠራው ስም ኢየሱስ ነው፤ ይህም አባታችን ወደ ቤት ያቀረበልን ግብዣ ነው።