يوايل 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹په صيون کښې د ګډ ښکر وغږوئ، زما په پاک غرۀ باندې د خطرې اعلان وکړئ! څوک چې په دې ملک کښې اوسيږى هغوئ دې ټول ولړزيږى، ځکه چې د زمونږ پلار ورځ راروانه ده، نزدے ده: ^a a v1 د زمونږ پلار ورځ چې د يوئيل په کتاب کښې تېريږى هغه ورځ ده چې زمونږ پلار پکښې عمل کوى، د هغۀ لښکر د هغۀ په اواز خوزيږى، د هغۀ عدالت نازليږى او د هغۀ خلاصون ورپسې راځى. نبيان هم همدا مضمون وړاندې کوى چې زمونږ پلار په تاريخ کښې فيصله کوونکے مداخلت کوى.

²د تيارې او تورتم ورځ، د ورېځو او ګاڼه تيارې ورځ. لکه د سحر رڼا چې په غرونو خوريږى، يو لوئ او زورور لښکر راځى، داسې چې لکه هغه مخکښې هيڅ کله نۀ وو او داسې به بيا هيڅ کله هم رانۀ شى.

³د هغوئ مخکښې اور خوړل کوى او د هغوئ شاته لمبه بليږى. د هغوئ مخکښې ملک لکه د عدن باغ وى، خو د هغوئ شاته ويجاړ بيابان پاتې کيږى، او هيڅ شے ترې نۀ خلاصيږى. ⁴هغوئ لکه آسونه ښکاريږى، لکه د جنګ آسونه داسې يرغل کوى. ⁵لکه د بګيو کړنګار، هغوئ د غرونو په سرونو ټوپونه وهى، لکه د لمبې چرچر چې وچ واښۀ خورى، لکه يو زورور لښکر چې د جنګ دپاره صف بسته وى.

⁶د هغوئ مخکښې قومونه د تکليف نه تاويږى، د هر چا مخ زيړ کيږى. ⁷لکه جنګيالى داسې يرغل کوى، لکه سپاهيان داسې په ديوال وختيږى. هر يو په خپله کتار کښې روان دے، د خپلې لارې نه نۀ اوړى. ⁸هغوئ يو بل ته نۀ ټکوى، هر يو په خپله لار روان وى. هغوئ د وسلو نه راتېريږى او نۀ درول کيږى. ⁹هغوئ په ښار باندې يرغل کوى، د ديوال په اوږدو منډې وهى. هغوئ کورونو ته وختيږى، د کړکو نه لکه غل داسې ننوځى. ¹⁰د هغوئ مخکښې زمکه رپيږى، آسمانونه لړزيږى. لمر او سپوږمۍ تياره کيږى او ستورى نور نۀ ځليږى.

¹¹زمونږ پلار د خپل لښکر په سر خپل اواز اوچتوى، د هغۀ پوځ ډېر لوئ دے او هغه کسان زورور دى چې د هغۀ حُکم پوره کوى. د زمونږ پلار ورځ لويه ده او ډېره وېروونکې ده، څوک يې برداشت کولے شى؟

خپل پلار ته راوګرځئ

¹²زمونږ پلار فرمائى، ”خو اوس هم زما په طرف په خپل ټول زړۀ، په روژه، په ژړا او په ماتم راوګرځئ. ^b b v12 پلار په خپله رابلى. ”زما په طرف په خپل ټول زړۀ راوګرځئ“ د رواج غوښتنه نۀ ده بلکې د زمونږ پلار هغه ارمان دے چې د هغۀ د بچو زړونه کور ته راشى.

¹³”خپل زړونه څيرۍ کړئ، نۀ خپلې جامې. خپل پلار ته راوګرځئ، ځکه چې هغه فضل کوونکے او رحم کوونکے دے، په غصه راتلو کښې ورو دے او په مينه کښې بډے دے او د بلا رالېږلو نه را اوړى. ¹⁴څوک پوهيږى؟ کېدے شى هغه راوګرځى او را اوړى او يوه برکت پرېږدى، يعنې ستاسو د پلار دپاره د دانو نذرانه او د څښاک نذرانه.“

¹⁵په صيون کښې د ګډ ښکر وغږوئ، د روژې اعلان وکړئ، د پاک جلسې راغوښتنه وکړئ. ¹⁶خلق راجمع کړئ، جلسه پاکه کړئ، مشران سره راغونډ کړئ، ماشومان راجمع کړئ، بلکې هغه تى خوړونکى بچى هم. زوم دې د خپلې کوټې نه راووځى او ناوې د خپل حُجرې نه. ¹⁷هغه اِمامان چې د زمونږ پلار په مخکښې خدمت کوى هغوئ دې د دالان او قربان‌ګاه په مينځ کښې وژاړى. هغوئ دې ووائى چې، ”اے زمونږ پلاره، په خپل قوم رحم وکړه او خپله ميراث د ملنډو جوګه مۀ ګرځوه، چې په قومونو کښې د بد نوم سبب شى. ولې دې قومونه ووائى چې، ’د هغوئ خُدائ پاک چرته دے؟‘“ ^c c v17 اِمامان د يروشلم د هيکل په دننۀ انګنه کښې ودرېدل، د پټ ورودار دالان او د سوزولو د نذرانو د قربان‌ګاه په مينځ کښې، يعنې د عبادت د ځائ په زړۀ کښې.

زمونږ پلار خپل قوم بيا آباد کوى

¹⁸بيا زمونږ پلار د خپلې مځکې دپاره غيرتمند شو او په خپل قوم يې رحم وکړو.

¹⁹زمونږ پلار خپل قوم ته جواب ورکړو چې، ”وګورئ، زۀ تاسو ته دانې، نوے شراب او تېل درلېږم او تاسو به په دې مړه شئ. زۀ به تاسو بيا هيڅ کله په قومونو کښې د ملنډو جوګه ونۀ ګرځوم.“

²⁰”زۀ به شمالى لښکر ستاسو نه ليرې وشړم او هغه به يوې وچې او ويجاړې مځکې ته وتمبوم، د هغۀ مخکښنۍ ډلې به مُردار بحر ته او د هغۀ وروستۍ ډلې به روميى بحر ته. د هغۀ بوئ به پورته شى، د هغۀ خراب بوئ به پورته ورخېژى، ځکه چې هغۀ لوئ بد کارونه کړى دى.

²¹اے مځکې، مۀ يرېږه، خوشحالى او شادى کوه، ځکه چې زمونږ پلار لوئ کارونه کړى دى! ²²اے د ځنګل څارويو، مۀ يرېږئ، ځکه چې د بيابان څړ ځايونه شنۀ کيږى، ونه خپل مېوه راوړى، د انځر ونه او انګور خپله شتمنى راوړى. ²³اے د صيون بچو، شادى کوئ او په خپل پلار کښې خوشحالى کوئ، ځکه چې هغۀ تاسو ته د منۍ باران درکړے دے چې خپله وفادارى وښائى، هغه تاسو ته ګڼ باران راکوزوى، د منۍ او د سپرلى باران، لکه پخوا. ²⁴د دانو درمندونه به ډک وى، د شرابو او تېلو ټانکۍ به بهيږى.

²⁵زۀ به تاسو ته د هغه کالونو بدله درکړم چې ملخانو خوړلى وُو، يعنې ګڼ ملخ، ځوان ملخ، ويجاړوونکے ملخ او پرې کوونکے ملخ، زما هغه لوئ لښکر چې ما تاسو ته رالېږلے وو. ²⁶تاسو به مړه خورئ او خوشحاله به شئ او د خپل پلار د نوم ثناء به وايئ چې هغۀ درسره حېرانوونکى کارونه کړى دى، او زما قوم به بيا هيڅ کله شرمنده نۀ شى. ^d d v26 د زمونږ پلار په اواز کښې د هغۀ قوم د هغۀ د بچو په نامه يادېږى، يعنې هغه کورنۍ نوم چې د هغۀ زړۀ تل ساتلے دے. ²⁷بيا به تاسو پوه شئ چې زۀ د اِسرائيل په مينځ کښې يم، او دا چې زۀ ستاسو پلار يم، او بل هيڅوک نشته، او زما قوم به بيا هيڅ کله شرمنده نۀ شى.

پلار خپل روح راتوئوى

²⁸”او د دې نه پس، زۀ به خپل روح په ټولو انسانانو راتوئ کړم. ستاسو زامن او ستاسو لوڼه به نبوت کوى، ستاسو بوډا ګان به خوبونه ګورى، ستاسو ځوانان به رويتونه ګورى. ^e e v28 زمونږ پلار خپل روح، يعنې روحُ القُدس، په خپلو زامنو او لوڼو راتوئوى، پلار، روح او بچى ټول يوه کورنۍ دى. ²⁹په هغه ورځو کښې به زۀ خپل روح په نوکرانو او وينځو هم راتوئ کړم.

³⁰زۀ به په آسمانونو او په زمکه کښې عجيبه نښانې وښايم، وينه، اور او د لوګى ستنې. ³¹د زمونږ پلار د لويې او وېروونکې ورځې د راتلو نه مخکښې به لمر تياره شى او سپوږمۍ به وينه شى.“

³²او داسې به وشى چې هر څوک چې د مالِک نوم بولى هغه به خلاص شى، ځکه چې د صيون په غرۀ او په يروشلم کښې به خلاصون وى، لکه څنګه چې زمونږ پلار وئيلى دى، د هغه پاتې شويو کسانو په مينځ کښې چې زمونږ پلار يې بولى. ^f f v32 پطروس دا وعده د پينتيکوست په ورځ نقل کوى (اعمال ۲:۲۱) او پولوس يې سيده عيسىٰ ته تطبيق کوى، ”هر څوک چې زمونږ د مالِک عيسىٰ نوم بولى هغه به خلاص شى“ (روميان ۱۰:۹-۱۳). هغه نوم چې مونږ يې د خلاصون دپاره بولو هغه عيسىٰ دے، يعنې د زمونږ پلار د کور کُله رابلنه.