وڏي لشڪر جو اچڻ
ٽڙين جو لشڪر اسان جي پيءُ جو ڏينهن بڻجي وڃي ٿو، ۽ خطري جو سڏ ڏنو وڃي ٿو. تڏهن به سڏ اهو آهي ته ڦاٽل دلين سان موٽي اچو، نه ڦاٽل ڪپڙن سان، ڇاڪاڻ ته هو مهربان آهي ۽ نرم ٿئي ٿو. هو اناج، مينهن، موٽايل سالن ۽ سڀني تي ڇڻيل پنهنجي روح سان جواب ڏئي ٿو.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 12–14, 19–31
2 1صيهون ۾ رڍ جو نرسنگو ڦوڪيو، منهنجي پاڪ جبل تي خطري جو آواز بلند ڪريو! ملڪ ۾ رهندڙ سڀ ڪو ڏڪي، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ جو ڏينهن اچي رهيو آهي— اهو ويجهو آهي: a a v1 اسان جي پيءُ جو ڏينهن، جيڪو سڄي يوايل ۾ هلي ٿو، اهو ڏينهن آهي جڏهن اسان جو پيءُ ڪم ڪري ٿو — سندس آواز تي سندس لشڪر هلي ٿو، سندس انصاف ٿئي ٿو، ۽ پوءِ سندس ڇوٽڪارو اچي ٿو. نبي تاريخ ۾ اسان جي پيءُ جي فيصلي ڪندڙ مداخلت جو اهوئي موضوع کڻي هلن ٿا.
2اونداهي ۽ اداسيءَ جو ڏينهن، ڪڪرن ۽ گھاٽي اونداهيءَ جو ڏينهن. جبلن تي ڦهلجندڙ صبح جي سوجھري وانگر هڪ وڏو ۽ زورائتو لشڪر اچي ٿو — اهڙو اڳ ڪڏهن نہ ٿيو آهي، ۽ نہ وري ڪڏهن ايندو.
3انهن جي اڳيان باهه ساڙي ڇڏي ٿي، ۽ پويان شعلو ڀڙڪي ٿو. انهن جي اڳيان ملڪ عدن جي باغ جهڙو آهي، پر پويان ويران اجڙيل بيابان — ۽ ڪا شيءِ انهن کان بچي نہ ٿي سگھي. 4اهي ڏسڻ ۾ گھوڙن جهڙا آهن؛ جنگي گھوڙن وانگر حملو ڪن ٿا. 5رٿن جي گوڙ وانگر اهي جبلن جي چوٽين تي ٽپن ٿا، سُڪل ڪاڻن کي ساڙيندڙ باهه جي ڪڙڪ وانگر، جنگ لاءِ صف بند ٿيل زورائتي لشڪر وانگر.
6انهن جي اڳيان قومون ڏک ۾ ڇرڪن ٿيون؛ هر چهرو ڦڪو ٿي وڃي ٿو. 7سورهن وانگر حملو ڪن ٿا؛ سپاهين وانگر ڀت تي چڙهن ٿا. هر هڪ صف ۾ هلي ٿو، پنهنجي واٽ کان ڪڏهن نہ ڀٽڪي ٿو. 8هڪ ٻئي کي ڌڪا نہ ٿا ڏين؛ هر هڪ پنهنجي واٽ تي هلي ٿو. هٿيارن کي چيري لنگھي وڃن ٿا ۽ روڪيا نہ ٿا وڃن. 9شهر تي ڪاهي پون ٿا؛ ڀت جي ڀرسان ڊوڙن ٿا. گھرن ۾ چڙهي وڃن ٿا؛ دريئن رستي چور وانگر اندر گھڙن ٿا. 10انهن جي اڳيان زمين لرزي ٿي، آسمان ڏڪن ٿا. سج ۽ چنڊ اونداها ٿي وڃن ٿا، ۽ تارا وڌيڪ نہ ٿا چمڪن.
11اسان جو پيءُ پنهنجي لشڪر جي اڳيان آواز بلند ڪري ٿو؛ سندس ڇانوڻي تمام وڏي آهي، ۽ سندس حڪم تي عمل ڪرڻ وارا زورآور آهن. اسان جي پيءُ جو ڏينهن وڏو ۽ نهايت ڀوائتو آهي — ڪير ان کي سهي سگھندو؟
پنهنجي پيءُ ڏانهن موٽي اچو
12”اڃا بہ هاڻي،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ ”پنهنجي سڄي دل سان، روزي، روئڻ ۽ ماتم سان مون ڏانهن موٽي اچو. b b v12 پيءُ پاڻ سڏي رهيو آهي. ”پنهنجي سڄي دل سان مون ڏانهن موٽي اچو“ رسم جو مطالبو ناهي، پر اسان جي پيءُ جي اها تانگھ آهي تہ سندس ٻارن جون دليون گھر موٽي اچن.
13”پنهنجون دليون ڦاڙيو، پنهنجا ڪپڙا نہ. پنهنجي پيءُ ڏانهن موٽي اچو، ڇاڪاڻ تہ هو مهربان ۽ رحم وارو آهي، ڪاوڙ ۾ دير ڪندڙ ۽ عهد جي لافاني شفقت ۾ ڀرپور آهي، ۽ آفت موڪلڻ کان پنهنجو ارادو بدلائي ٿو. 14ڪير ڄاڻي؟ ٿي سگھي ٿو هو موٽي ۽ پنهنجو ارادو بدلائي، ۽ پوئتي برڪت ڇڏي وڃي — اوهان جي پيءُ لاءِ اناج جي نذر ۽ پيئڻ جي نذر.“
15صيهون ۾ نرسنگو ڦوڪيو؛ روزو مقرر ڪريو؛ پاڪ گڏجاڻي سڏايو. 16ماڻهن کي گڏ ڪريو؛ جماعت کي پاڪ ڪريو؛ بزرگن کي ميڙيو؛ ٻارن کي گڏ ڪريو، ايستائين جو ڇاتيءَ تي ٿڃ پيئندڙ ننڍڙن کي بہ. گھوٽ پنهنجي ڪمري مان نڪري اچي، ۽ ڪنوار پنهنجي حجري مان. 17اسان جي پيءُ جي اڳيان خدمت ڪندڙ ڪاهن برآمدي ۽ قربانگاھ جي وچ ۾ روئن. اهي چون تہ ”اي اسان جا بابا، پنهنجي قوم تي رحم ڪر، ۽ پنهنجي ميراث کي ٺٺوليءَ جو نشانو نہ بڻاءِ، قومن ۾ ڪهاوت نہ بڻاءِ. قومن ۾ اهي ڇو چون تہ ’انهن جو خدا ڪٿي آهي؟‘“ c c v17 ڪاهن يروشلم جي هيڪل جي اندرئين صحن ۾، ڍڪيل داخلي هال ۽ سوختني قربانيءَ جي قربانگاھ جي وچ ۾ بيٺا هئا — عبادت واري جاءِ جي دل.
اسان جو پيءُ پنهنجي قوم کي بحال ڪري ٿو
18پوءِ اسان جو پيءُ پنهنجي ملڪ لاءِ غيرتمند ٿيو ۽ پنهنجي قوم تي ترس کاڌائين.
19اسان جي پيءُ پنهنجي قوم کي وراڻيو تہ ”ڏسو، آءٌ اوهان ڏانهن اناج، نئون مَي ۽ تيل موڪلي رهيو آهيان، ۽ اوهين انهن سان ڍاپي پوندا. وري ڪڏهن بہ آءٌ اوهان کي قومن ۾ ٺٺوليءَ جو نشانو نہ بڻائيندس.“
20”آءٌ اتر وارو لشڪر اوهان کان ڏور ڪڍي ڇڏيندس، کيس سُڪل ۽ ويران ملڪ ۾ ڌڪيندس — سندس اڳيون صفون مئل سمنڊ ۾ ۽ پوئين صفون ميڊيٽرينين سمنڊ ۾. سندس بدبو اڀرندي؛ سندس سڙاند مٿي ويندي، ڇاڪاڻ تہ ان ڀيانڪ ڪم ڪيا آهن.
21نہ ڊڄ، اي ملڪ؛ خوش ٿيءُ ۽ شادمان ٿيءُ، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ وڏا ڪم ڪيا آهن! 22نہ ڊڄو، اي ميدان جا جانورو، ڇاڪاڻ تہ بيابان جون چراگاھون سائيون ٿي رهيون آهن؛ وڻ پنهنجو ميوو ڏئي ٿو؛ انجير جو وڻ ۽ انگور جي ويل پنهنجي دولت ڏين ٿا. 23خوش ٿيو، اي صيهون جا ٻارو، ۽ پنهنجي پيءُ ۾ شادمان ٿيو، ڇاڪاڻ تہ هن پنهنجي وفاداري ڏيکارڻ لاءِ اوهان کي سرءُ جو مينهن ڏنو آهي؛ هو اوهان لاءِ ڀرپور مينهن، سرءُ ۽ بهار جا مينهن، وسائي ٿو، جيئن اڳ ۾. 24کلا اناج سان ڀرجي ويندا؛ حوض نئين مَي ۽ تيل سان ڇلڪي پوندا.
25آءٌ اوهان کي انهن سالن جو بدلو ڏيندس جيڪي ٽڏن کاڌا آهن — ميڙ ڪندڙ ٽڏو، ٻچو ٽڏو، برباد ڪندڙ ٽڏو ۽ ڪتريندڙ ٽڏو — منهنجو وڏو لشڪر جيڪو مون اوهان ۾ موڪليو هو. 26اوهين ڍاپي کائيندا ۽ آسودا ٿيندا، ۽ پنهنجي پيءُ جي نالي جي ساراهه ڪندا، جنهن اوهان سان عجيب ڪم ڪيا آهن؛ ۽ وري ڪڏهن بہ منهنجي قوم شرمسار نہ ٿيندي. d d v26 اسان جي پيءُ جي آواز ۾ سندس قوم کي سندس ٻار سڏيو ويو آهي — اهو خاندان جو نالو جيڪو سندس دل هميشه کڻي هلي آهي. 27پوءِ اوهين ڄاڻندا تہ آءٌ اسرائيل جي وچ ۾ آهيان، ۽ تہ آءٌ اوهان جو پيءُ آهيان، ۽ ٻيو ڪو ناهي؛ ۽ وري ڪڏهن بہ منهنجي قوم شرمسار نہ ٿيندي.
پيءُ پنهنجو روح نازل ڪري ٿو
28”ان کان پوءِ آءٌ هر بشر تي پنهنجو روح نازل ڪندس. اوهان جا پٽ ۽ ڌيئرون نبوت ڪندا، اوهان جا پوڙها خواب ڏسندا، اوهان جا جوان رويائون ڏسندا. e e v28 اسان جو پيءُ پنهنجو روح — پاڪ روح — پنهنجن ئي پٽن ۽ ڌيئرن تي نازل ڪري ٿو؛ پيءُ، روح ۽ ٻار هڪ ئي خاندان آهن. 29انهن ڏينهن ۾ ٻانهن ۽ ٻانهين تي بہ آءٌ پنهنجو روح نازل ڪندس.
30آءٌ آسمان ۾ ۽ زمين تي عجائب ڏيکاريندس — رت ۽ باهه ۽ دونهين جا ٿنڀا. 31سج اونداهيءَ ۾ ۽ چنڊ رت ۾ بدلجي ويندو، ان کان اڳ جو اسان جي پيءُ جو وڏو ۽ ڀيانڪ ڏينهن اچي.“
32ائين ٿيندو تہ جيڪو بہ خداوند جي نالي کي سڏيندو، سو بچايو ويندو؛ ڇاڪاڻ تہ صيهون جبل تي ۽ يروشلم ۾ ڇوٽڪارو ٿيندو، جيئن اسان جي پيءُ فرمايو آهي، انهن بچيلن ۾ جن کي اسان جو پيءُ سڏي ٿو. f f v32 پطرس هن واعدي کي پينتيڪوست تي نقل ڪري ٿو (رسولن جا ڪم 2:21)، ۽ پولس ان کي سڌو سنئون يسوع تي لاڳو ڪري ٿو — ”جيڪو بہ اسان جي خداوند يسوع جي نالي کي سڏيندو سو بچايو ويندو“ (رومين 10:9-13). جنهن نالي کي اسين ڇوٽڪاري لاءِ سڏيون ٿا سو يسوع آهي، گھر ڏانهن اسان جي پيءُ جو کليل سڏ.
