Rama Urang Teu Kersa Ditaros

Para kokolot datang rék nanyakeun, tapi Rama urang henteu kersaeun ditanya, malah marios deui sajarah maranéhna: barontak di Mesir, di gurun keusik, jeung di tanah éta. Unggal kali Mantenna nahan diri demi jenengan-Na. Mantenna bakal ngumpulkeun maranéhna sarta ngahukum maranéhna pahareup-hareup.

Pasal 20.

Dina taun katujuh, bulan kalima, tanggal sapuluh, aya sawatara kokolot Israil anu daratang rek naros ka Rama urang, tuluy dariuk hareupeun kaula.

Geus kitu aya pangandika Rama urang ka kaula, kieu:

Eh manusa, bejaan kokolot Israil: Kieu timbalan Rama Nu Maha Kawasa: Na maraneh daratang teh rek naros ka Kami? Demi Kami anu jumeneng, Kami moal ngidinan maraneh naros ka Kami, kitu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa.

Maneh rek ngahukuman maranehna? Maneh rek ngahukuman maranehna, eh manusa? Lamun kitu, eceskeun ka maranehna sagala rupa pagawean pikagilaeun anu geus dipilampah ku karuhunna, tuluy bejakeun: Kieu timbalan Rama Nu Maha Kawasa: Dina poe Kami milih Israil, Kami ngangkat panangan bari sumpah ka turunan kulawarga Yakub, ngawanohkeun diri Kami ka maranehna di Mesir. Bari ngangkat panangan Kami ngadawuh ka maranehna, “Kami teh Rama maraneh.” Dina poe eta Kami sumpah rek ngaluarkeun maranehna ti Mesir ka hiji tanah anu geus ditangtoskeun ku Kami pikeun maranehna, tanah anu ngucur susu jeung madu, tanah pangalusna ti sakabeh tanah.

Kami ngadawuh ka maranehna, “Masing-masing ti maraneh, piceun arca-arca pikagilaeun anu jadi paneuteup maraneh; ulah ngarereget maneh ku brahala-brahala Mesir. Kami teh Rama maraneh.”

Tapi maranehna barontak ka Kami sarta teu daraek ngadenge; taya saurang ge anu miceun barang-barang pikagilaeun anu dipaket ku panonna, sarta taya anu ninggalkeun brahala-brahala Mesir. Nu matak Kami geus ngadawuh rek ngabahekeun bebendu ka maranehna sarta ngalampiaskeun amarah Kami ka maranehna di Mesir. Tapi ku karana jenengan Kami, Kami midamel sangkan jenengan Kami ulah dicemarkeun di payuneun bangsa-bangsa tempat maranehna matuh, nya bangsa-bangsa anu geus nyaksian Kami ngawanohkeun diri waktu ngaluarkeun maranehna ti Mesir.

Ku sabab eta Kami ngaluarkeun maranehna ti Mesir sarta dibawa ka tanah gurun. Kami maparin katangtuan-katangtuan Kami ka maranehna sarta ngawanohkeun hukum-hukum Kami—sing saha anu nurut kana eta bakal hirup. Kami oge maparin poe-poe Sabat Kami ka maranehna, jadi tanda antara Kami jeung maranehna, supaya maranehna nyaho yen Kami teh Rama maranehna, anu nyucikeun maranehna.

Tapi urang Israil barontak ka Kami di tanah gurun. Maranehna embung midalan katangtuan-katangtuan Kami sarta nolak hukum-hukum Kami—sanajan sing saha anu ngalakonan eta bakal hirup ku eta—sarta ngahina-hina poe-poe Sabat Kami. Nu matak di tanah gurun Kami geus ngadawuh rek ngabahekeun bebendu ka maranehna nepi ka ancur. Tapi Kami midamel demi jenengan Kami, sangkan ulah dicemarkeun di payuneun bangsa-bangsa anu geus nyaksian Kami ngaluarkeun maranehna. Di tanah gurun Kami oge ngangkat panangan, sumpah moal ngasupkeun maranehna ka tanah anu geus dipaparinkeun ku Kami—tanah anu ngucur susu jeung madu, tanah panggeulisna ti sakabeh tanah, sabab maranehna nolak hukum-hukum Kami, teu malire kana katangtuan-katangtuan Kami, sarta ngahina poe-poe Sabat Kami, hatena anteng kana brahala-brahalana. Tapi Kami karunya ka maranehna sahingga teu numpes maranehna di tanah gurun. Di tanah gurun Kami ngadawuh ka anak-anakna: Ulah nurutan aturan kolot maraneh, ulah ngalakonan hukum-hukumna, sarta ulah ngarereget maneh ku brahala-brahalana. “Kami teh Rama maraneh; turutan katangtuan-katangtuan Kami sarta masing taliti ngalampahkeun hukum-hukum Kami. Sucikeun poe-poe Sabat Kami; eta bakal jadi tanda antara Kami jeung maraneh, supaya maraneh nyaho yen Kami teh Rama maraneh.”

Tapi anak-anakna barontak ka Kami. Maranehna teu nurut kana katangtuan-katangtuan Kami, teu ngalakonan hukum-hukum Kami—jalma anu nurut kana eta bakal hirup—sarta ngahina poe-poe Sabat Kami. Nu matak Kami geus ngadawuh rek ngabahekeun amarah ka maranehna, ngalampiaskeun bebendu Kami ka maranehna di tanah gurun. Tapi Kami nahan panangan sarta midamel demi jenengan Kami, sangkan ulah dicemarkeun di payuneun bangsa-bangsa anu geus nyaksian Kami ngaluarkeun maranehna. Bari ngangkat panangan Kami sumpah ka maranehna di tanah gurun rek ngabalencarkeun maranehna ka antara bangsa-bangsa sarta nyebar-nyebarkeun ka sakuliah nagri, lantaran maranehna teu nurut kana hukum-hukum Kami, nolak katangtuan-katangtuan Kami, ngahina poe-poe Sabat Kami, sarta panonna hawek ka brahala-brahala kolotna. Nu matak Kami maparin ka maranehna katangtuan-katangtuan anu henteu hade sarta hukum-hukum anu moal bisa matak maranehna hirup; ^a Kami ngantep maranehna jadi reget ku pangbakti-pangbaktina—unggal anak cikal dikurbankeun—supaya hatena pinuh ku kagimiran, sangkan maranehna nyaho yen Kami teh Rama maranehna.

Ku sabab eta, eh manusa, bejakeun ka urang Israil: Kieu timbalan Rama Nu Maha Kawasa: Dina hal ieu oge karuhun maraneh geus ngahina ka Kami, nya eta ku jalan teu satia ka Kami: Sanggeus maranehna dibawa ku Kami ka tanah anu ku Kami disumpahkeun bari ngangkat panangan rek dipaparinkeun ka maranehna, maranehna nenjo unggal pasir anu luhur jeung tangkal anu rembun, tuluy ngurbankeun kurban-kurbanna di dinya, nyanggakeun pangbakti anu matak nyeri hate Kami, ngukus seungit-seungitan, sarta ngucurkeun kurban inumna. Tuluy Kami nanya ka maranehna: Ieu tempat luhur anu terus-terusan didatangan ku maraneh teh naon? (Nepi ka kiwari disebut Bama.). ^b

Ku sabab eta bejakeun ka urang Israil: Kieu timbalan Rama Nu Maha Kawasa: Na maraneh rek ngarereget maneh kawas karuhun maraneh sarta hawek kana arca-arca pikagilaeunana? Waktu maraneh nyanggakeun pangbakti sarta ngaliwatkeun anak-anak maraneh kana seuneu, maraneh terus-terusan ngarereget maneh ku sakabeh brahala maraneh, nepi ka kiwari. Na Kami kudu ditaros ku maraneh, eh urang Israil? Demi Kami anu jumeneng, kitu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa, Kami moal daek ditaros ku maraneh.

Maraneh ngomong, “Urang sing cara bangsa-bangsa sejen, cara jalma-jalma di nagri-nagri sejen, anu nyembah kayu jeung batu.” Tapi naon anu dimaksud ku pikiran maraneh moal bakal kajadian.

Demi Kami anu jumeneng, kitu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa, Kami bakal marentah ka maraneh ku panangan anu rongkah, panangan anu dijuljulkeun, sarta bebendu anu dibahekeun. “Kami bakal ngaluarkeun maraneh ti antara bangsa-bangsa, ngumpulkeun maraneh ti nagri-nagri tempat maraneh pabalencar, ku panangan anu rongkah, panangan anu dijuljulkeun, sarta bebendu anu dibahekeun. Kami bakal mawa maraneh ka tanah gurun bangsa-bangsa, sarta di dinya ngahukuman maraneh adu hareupan.” Sakumaha Kami geus ngahukuman karuhun maraneh di tanah gurun Mesir, kitu deui Kami bakal ngahukuman maraneh, kitu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa. “Kami bakal ngitung maraneh waktu maraneh ngaliwat handapeun teteken Kami, sarta mawa maraneh kana beungkeutan perjangjian. ^c Kami bakal nyinglarkeun ti antara maraneh jalma-jalma anu barontak sarta ngalawan ka Kami. Maranehna ku Kami bakal dikaluarkeun ti nagri tempatna cicing, tapi maranehna moal asup ka tanah Israil. Geus kitu maraneh bakal nyaho yen Kami teh Rama maraneh.”

Ari maraneh, eh urang Israil, kieu timbalan Rama Nu Maha Kawasa: Geura, masing-masing ti maraneh, sembah brahala maraneh! Tapi engkena maraneh pasti bakal ngadenge ka Kami sarta moal deui ngahina jenengan Kami anu suci ku pangbakti jeung brahala maraneh. Sabab di gunung Kami anu suci, gunung anu luhur di Israil, kitu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa, di dinya di eta tanah sakumna urang Israil bakal ngabakti ka Kami, sarta di dinya maranehna bakal ditarima ku Kami. Di dinya Kami bakal menta pangbakti maraneh, pangbakti maraneh anu pangalusna, sarta sakabeh kurban suci maraneh. “Kami bakal narima maraneh ibarat seungit-seungitan anu seungit waktu Kami ngaluarkeun maraneh ti antara bangsa-bangsa sarta ngumpulkeun maraneh ti nagri-nagri tempat maraneh pabalencar, sarta ku jalan maraneh Kami bakal nembongkeun kasucian Kami di hareupeun bangsa-bangsa. Geus kitu maraneh bakal nyaho yen Kami teh Rama maraneh, waktu Kami mawa maraneh ka tanah Israil, tanah anu ku Kami disumpahkeun bari ngangkat panangan rek dipaparinkeun ka karuhun maraneh. Di dinya maraneh bakal inget kana kalakuan maraneh sarta sagala pagawean anu geus matak ngarereget maneh, sarta maraneh bakal ijid ka diri sorangan ku sabab sagala kajahatan anu geus dipilampah ku maraneh. Maraneh bakal nyaho yen Kami teh Rama maraneh waktu Kami ngurus maraneh demi jenengan Kami, lain nurutkeun jalan maraneh anu jahat jeung pagawean maraneh anu busuk, eh urang Israil, kitu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa.”

Seuneu Ngalawan Tanah Kidul

Aya pangandika Rama urang ka kaula, kieu:

Eh manusa, adep ka beulah kidul; hutbah ngalawan ka dinya sarta ramalkeun ngalawan leuweung di tanah kidul. Omongkeun ka leuweung kidul: Dengekeun pangandika Rama urang. Kieu timbalan Rama Nu Maha Kawasa: Kami rek ngahurungkeun seuneu di jero maneh anu bakal ngahakan unggal tangkal, boh anu hejo boh anu garing. Hurungna moal bisa dipaehan; bakal ngaduruk saban beungeut ti kidul nepi ka kaler. Sakabeh jalma bakal nyaho yen Kami, Rama maraneh, anu geus ngahurungkeun; seuneu teh moal bisa pareum.

Geus kitu kaula unjukan, “Duh, nun Ama Nu Maha Kawasa! Maranehna nyarita ngeunaan abdi, kieu, ‘Lain ngan ukur nyarita make siloka wungkul eta jelema teh?’”