Yeheskiel 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹Ing taun kapitu, sasi kalima, tanggal sepuluh, ana pinituwa Israel sawatara kang teka arep nyuwun pirsa marang Rama kita, banjur padha lungguh ing ngarepku.

²Tumuli ana pangandikane Rama kita marang aku, mangkene:

³He, anaking manungsa, kandhanana para pinituwa Israel: Mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: Apa tekamu arep njaluk pirsa marang Aku? Demi Aku kang gesang, Aku ora bakal nglilani kowe njaluk pirsa marang Aku, mangkono pangandikane Rama Kang Mahakwasa.

⁴Apa kowe arep ngadili wong-wong iku? Apa kowe arep ngadili wong-wong iku, he anaking manungsa? Mulane dunungna marang wong-wong mau sakehing pokal gawe nistha kang ditindakake para leluhure, ⁵sarta kandhanana: Mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: Nalika Aku milih Israel, Aku ngangkat astaKu supaos marang turune brayat Yakub, lan mratelakake sariraKu marang wong-wong mau ana ing tanah Mesir. Kanthi ngangkat astaKu Aku ngandika marang wong-wong mau: ‘Aku iki Ramamu.’ ⁶Ing dina iku Aku supaos arep ngirid wong-wong mau metu saka tanah Mesir menyang tanah kang wis Daktitipriksa kanggo wong-wong mau, tanah kang luber powan lan madu, kang endah dhewe ing antarane sakehing tanah.

⁷Aku ngandika marang wong-wong mau: ‘Siji-sijia saka kowe, buwangen reca-reca nistha kang disawang mripatmu; aja padha najisake awakmu srana brahalane Mesir. Aku iki Ramamu.’

⁸Nanging wong-wong mau padha mbalela marang Aku lan ora gelem ngrungokake; ora ana kang mbuwang barang-barang nistha kang digandhuli mripate, lan ora ana kang ninggal brahalane Mesir. Mulane Aku ngandika arep ngesokake bebenduKu marang wong-wong mau lan ngwutahake dukaKu marang wong-wong mau ana ing tanah Mesir. ⁹Nanging marga saka asmaKu Aku tumindak, supaya asmaKu aja nganti kajemberake ana ing ngarepe para bangsa kang dienggoni wong-wong mau, kang ing ngarepe Aku wis mratelakake sariraKu srana ngirid wong-wong mau metu saka tanah Mesir.

¹⁰Mulane Aku ngirid wong-wong mau metu saka tanah Mesir lan nggawa menyang ara-ara samun. ¹¹Aku maringi katetapanKu marang wong-wong mau sarta mratelakake angger-anggerKu—sapa kang netepi iku bakal urip. ¹²Aku uga maringi dina-dina SabatKu marang wong-wong mau minangka pratandha ing antaraku karo wong-wong mau, supaya padha ngreti yen Aku iki Ramane, kang nucekake wong-wong mau.

¹³Nanging turune Israel padha mbalela marang Aku ana ing ara-ara samun. Ora gelem lumaku manut katetapanKu lan nampik angger-anggerKu—mangka sapa kang netepi iku bakal urip srana iku—sarta njejemberake dina-dina SabatKu kanthi banget. Mulane ana ing ara-ara samun Aku ngandika arep ngesokake bebenduKu marang wong-wong mau nganti tumpes. ¹⁴Nanging Aku tumindak marga saka asmaKu, supaya aja nganti kajemberake ana ing ngarepe para bangsa kang nyipati Aku ngirid metu wong-wong mau. ¹⁵Ana ing pasamunan Aku uga ngangkat astaKu, supaos ora bakal ngirid wong-wong mau menyang tanah kang wis Dakparingake—tanah kang luber powan lan madu, kang endah dhewe ing antarane sakehing tanah, ¹⁶amarga wong-wong mau nampik angger-anggerKu, ora ngreken katetapanKu, lan njejemberake dina-dina SabatKu, atine kacanthel ing brahala-brahalane. ¹⁷Ewadene Aku melasi marang wong-wong mau lan ora numpes wong-wong mau ana ing ara-ara samun. ¹⁸Ana ing ara-ara samun Aku ngandika marang anak-anake: Aja padha manut pranatane wong tuwamu utawa netepi angger-anggere utawa najisake awakmu srana brahala-brahalane. ¹⁹“Aku iki Ramamu; turutana katetapanKu lan padha ngati-ati netepi angger-anggerKu. ²⁰Sucekna dina-dina SabatKu; iku bakal dadi pratandha ing antaraku karo kowe, supaya kowe padha ngreti yen Aku iki Ramamu.”

²¹Nanging anak-anak mau padha mbalela marang Aku. Ora padha nindakake katetapanKu utawa netepi angger-anggerKu—wong kang netepi iku bakal urip—sarta njejemberake dina-dina SabatKu. Mulane Aku ngandika arep ngesokake dukaKu marang wong-wong mau, ngwutahake bebenduKu marang wong-wong mau ana ing ara-ara samun. ²²Nanging Aku ngendhakake astaKu lan tumindak marga saka asmaKu, supaya aja nganti kajemberake ana ing ngarepe para bangsa kang nyipati Aku ngirid metu wong-wong mau. ²³Kanthi ngangkat astaKu Aku supaos marang wong-wong mau ana ing ara-ara samun arep mbuyarake wong-wong mau ing antarane para bangsa lan nyebar wong-wong mau menyang pirang-pirang tanah, ²⁴amarga wong-wong mau ora netepi angger-anggerKu, nampik katetapanKu, njejemberake dina-dina SabatKu, lan mripate kepencut marang brahalane wong tuwane. ²⁵Mulane Aku maringi katetapan kang ora becik marang wong-wong mau lan angger-angger kang srana iku ora bisa padha urip; ^a a v25 Iki ora ateges yen Rama kita paring dhawuh kang ala. Sarehne wis nampik angger-anggere kang becik, bangsa mau banjur dipasrahake marang tindak kang gawe rusak kang dipilih dhewe—panyembahe brahala diejarake lumaku nganti tekan pungkasane kang nguntabake pati. ²⁶Aku negakake wong-wong mau dadi najis marga saka pisungsunge—saben anak pembarep dikurbanake—supaya kebak giris, supaya padha ngreti yen Aku iki Ramane.

²⁷Mulane, he anaking manungsa, kandhanana turune Israel: Mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: Ing bab iki uga para leluhurmu padha nyenyamah marang Aku, srana ora setya marang Aku: ²⁸Sawuse Aku ngirid wong-wong mau menyang tanah kang wis Daksupaosake kanthi ngangkat asta arep Dakparingake marang wong-wong mau, banjur padha ndeleng saben tengger kang dhuwur lan saben wit kang ngrembuyung, nuli padha nyaosake kurbane ana ing kono, ngaturake pisungsung kang ngregetake panggalihKu, ngukupake menyan kang arum, lan ngesokake kurban unjukane. ²⁹Tumuli Aku ndangu marang wong-wong mau: Apa ta tegese tanah dhuwur kang kokparani terus iki? (Diarani Bama nganti tekan saiki.). ^b b v29 Jeneng Bama tegese “papan dhuwur” kanggo panyembahan kapir. Pitakon mau ngemu pepindhan saka uni jenenge—“apa ta papan dhuwur kang kokparani terus iku?”—temahan jeneng mau banjur kanggo tetep.

³⁰Mulane kandhanana turune Israel: Mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: Apa kowe arep padha najisake awakmu kaya para leluhurmu lan kepencut marang reca-recane kang nistha? ³¹Samangsa kowe padha nyaosake pisungsung lan ngliwatake anak-anakmu ing geni, kowe terus najisake awakmu srana sakehing brahalamu, nganti saiki. Apa Aku kudu kokjaluki pirsa, he turune Israel? Demi Aku kang gesang, mangkono pangandikane Rama Kang Mahakwasa, Aku ora bakal gelem kokjaluki pirsa.

³²Kowe padha ngucap: ‘Payo kita padha kaya para bangsa, kaya para umat ing tanah-tanah liya, kang ngabekti marang kayu lan watu.’ Nanging apa kang ana ing pikiranmu iku ora bakal kelakon babar pisan.

³³Demi Aku kang gesang, mangkono pangandikane Rama Kang Mahakwasa, Aku bakal ngereh kowe kanthi asta kang rosa, lengen kang kaacungake, lan bebendu kang kaesokake. ³⁴“Aku bakal ngirid kowe metu saka antarane para bangsa, nglumpukake kowe saka tanah-tanah panggonanmu kasebar, kanthi asta kang rosa, lengen kang kaacungake, lan bebendu kang kaesokake. ³⁵Aku bakal nggawa kowe menyang ara-ara samune para bangsa, lan ana ing kono Aku bakal ngadili kowe adu arep.” ³⁶Kaya anggonKu ngadili para leluhurmu ana ing ara-ara samune tanah Mesir, mangkono uga Aku bakal ngadili kowe, mangkono pangandikane Rama Kang Mahakwasa. ³⁷“Aku bakal ngetung kowe nalika kowe liwat ing sangisore tekenKu lan nggawa kowe mlebu ing talining prajanjian. ^c c v37 Para pangon ngetung lan mriksa pepanthane srana nglakokake wedhus siji-siji liwat ing sangisore teken kang diacungake. Rama kita nggambarake sariraNe kaya pangon kang ngetung wedhuse dhewe. ³⁸Aku bakal nyingkirake saka ing antaramu wong-wong kang mbrontak lan mbalela marang Aku. Aku bakal ngirid wong-wong mau metu saka tanah panggonane manggon, nanging ora bakal mlebu ing tanah Israel. Ing kono kowe bakal padha ngreti yen Aku iki Ramamu.”

³⁹Dene kowe, he turune Israel, mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: Padha lungaa, siji-sijia, ngabektia marang brahalamu! Nanging sawuse iku kowe mesthi bakal ngrungokake Aku lan ora bakal njejemberake asmaKu kang suci maneh srana pisungsungmu lan brahalamu. ⁴⁰Awit ana ing gunungKu kang suci, gunung dhuwur ing Israel, mangkono pangandikane Rama Kang Mahakwasa, ana ing tanah kono sakehing turune Israel bakal ngabekti marang Aku, lan ana ing kono Aku bakal nampa wong-wong mau. Ana ing kono Aku bakal nagih pisungsungmu, pisungsungmu kang pinunjul, lan sakehing kurbanmu kang suci. ⁴¹“Aku bakal nampa kowe kaya menyan kang arum, nalika Aku ngirid kowe metu saka antarane para bangsa lan nglumpukake kowe saka tanah-tanah panggonanmu kasebar, lan lumantar kowe Aku bakal nelakake kasucenKu ana ing ngarepe para bangsa. ⁴²Ing kono kowe bakal padha ngreti yen Aku iki Ramamu, nalika Aku nggawa kowe menyang tanah Israel, tanah kang wis Daksupaosake kanthi ngangkat asta arep Dakparingake marang para leluhurmu. ⁴³Ana ing kono kowe bakal padha eling marang tindak-tandukmu lan sakehing panggawe kang kokenggo najisake awakmu dhewe, sarta kowe bakal padha gething marang awakmu dhewe marga saka sakehing piala kang wis koklakoni. ⁴⁴Kowe bakal padha ngreti yen Aku iki Ramamu nalika Aku tumindak marang kowe marga saka asmaKu, ora manut dalanmu kang ala lan panggawemu kang rusak, he turune Israel, mangkono pangandikane Rama Kang Mahakwasa.”

Geni Nglawan Tanah Kidul

⁴⁵Ana pangandikane Rama kita marang aku, mangkene:

⁴⁶He, anaking manungsa, madhepa mangidul; mejanga nglawan tanah kono lan medhara wangsit nglawan alas ing tanah kidul. ⁴⁷Kandhanana alas ing kidul: Rungokna pangandikane Rama kita. Mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: Aku arep nyumed geni ana ing kowe kang bakal mangan saben wit, kang ijo lan kang garing padha wae. Urube ora bakal bisa disirep; iku bakal ngalad-alad ngobong saben rai wiwit kidul tekan lor. ⁴⁸Saben wong bakal weruh yen Aku, Ramamu, kang nyumed; geni iku ora bakal mati.

⁴⁹Aku banjur munjuk: “Dhuh, Rama Kang Mahakwasa! Tiyang-tiyang sami ngucap bab kawula: ‘Rak namung criyos mawi pasemon kemawon ta?’”