Rama Kita Ngunus Pedhange
Pedhang demi pedhang. Rama kita ngunus pedhange dhewe marang wong mursid lan wong duraka padha wae, lan dhawuh marang Yehezkiel supaya sesambat sora lan keplok tangan, supaya wong-wong krasa yen bilai iku wis nyedhak. Ratu Babil ngoyog-oyog panah ing prapatan dalan, lan undhiane tiba ing Yerusalem.
21 1Ana pangandikane Rama kita marang aku, mangkene:
2He anaking manungsa, adhepna raimu marang Yerusalem, medhara pangandika nglawan papan-papan pasucene, lan medhara wangsit nglawan tanah Israel, 3sarta kandhaa marang tanah Israel: “Mangkene pangandikane Ramamu: Aku nglawan kowe. Aku bakal ngunus pedhangKu saka wrangkane lan numpes wong kang bener lan wong kang duraka saka antaramu. 4Amarga Aku bakal numpes wong kang bener lan wong kang duraka saka antaramu, pedhangKu bakal metu saka wrangkane nglawan saben wong wiwit kidul tekan lor. 5Tumuli saben wong bakal padha ngerti, yen Aku iki Sang Rama. Aku wis ngunus pedhangKu saka wrangkane, lan pedhang iku ora bakal bali maneh.
6Kowe, he anaking manungsa, sesambata! Sesambata ana ing ngarepe wong-wong mau kanthi ati kang remuk lan kasusahan kang pait. 7Mbesuk yen wong-wong mau takon, ‘Yagene kowe sesambat?’ kowe mangsulana, ‘Amarga saka kabar kang teka. Saben ati bakal ajur, saben tangan bakal lemes, saben roh bakal semaput, lan saben dhengkul bakal dadi banyu. Delengen, iku teka, lan mesthi bakal kelakon, mangkono pangandikane Sang Rama Kang Mahakuwasa.’”
8Ana pangandikane Rama kita marang aku, mangkene:
9He anaking manungsa, medhara wangsit lan kandhaa: Mangkene pangandikane Sang Rama Kang Mahakuwasa: “Pedhang, pedhang, wis diasah lan uga digosok nganti gilap, 10diasah kanggo pamragatan, dikilapake supaya makilat kaya kilat. Apa kita banjur kudu bungah? Pedhang iku ngremehake teken keprabone anakKu, kayadene marang saben wit. 11Pedhang iku katemtokake supaya dikilapake, supaya dicekel ing tangan; wis diasah lan dikilapake, siyaga kanggo tangane tukang mragat. 12Sesambata lan nangisa seru, he anaking manungsa, amarga iku nempuh umatKu; iku nempuh sakabehe para pangerane Israel. Wong-wong mau dipasrahake marang pedhang bareng karo umatKu. Mulane gebugana pupumu kanthi sedhih.” 13Sanyata iku bakal diuji. Lan kepriye yen malah teken keprabon kang diremehake iku ora ana maneh? mangkono pangandikane Rama Kang Mahakwasa. 14“Mulane kowe, he anaking manungsa, medhara wangsit lan tepukna tanganmu. Pedhang iku kareben nyabet kaping pindho, malah kaping telu—pedhang kanggo mateni, pedhang kanggo pepati kang gedhe, kang ngepung wong-wong mau saka sakabehe keblat, 15supaya ati padha ajur lan akeh kang tiwas. Ing sakehing gapurane Aku wis masang pedhang kanggo pamragatan. Adhuh! Pedhang iku digawe makilat kaya kilat, lan diunus kanggo pamragatan. 16Nyabeta menyang tengen, banjur menyang kiwa, menyang ngendi bae landhepmu diarahake. 17Aku uga bakal ngeplokake astaKu, lan bebenduKu bakal lerem. Aku, Ramamu, kang wis ngandika.”
18Ana pangandikane Rama kita marang aku, mangkene:
19“He anaking manungsa, gawea tandha dalan loro kanggo lakune pedhange raja Babil, kang loro-lorone kawiwitan saka tanah siji. Gawea pathokan panuduh ana ing pisahing dalan kang nuju menyang sawijining kutha. 20Gawea tandha dalan siji kanggo pedhang nglawan Raba kuthane wong Amon, lan dalan sijine nglawan Yehuda sarta Yerusalem kang dikubengi beteng. 21Ratu ing Babil mandheg ing pacabangan, ing papan dalan loro pisah, prelu golek pratandha: panah-panahe dikocok, reca-reca brahalane dijaluki pitutur, lan ati kewan dipriksa. a a v21 Ngocok panah, njaluki pitutur marang reca-reca brahala, lan maca ati kewan iku telung cara wong Babil anggone ngramal, kang ing kene digunakake kanggo nemtokake kutha endi kang arep ditempuh dhisik. 22Ing tangane tengen tibane undhi tumrap Yerusalem: yaiku kanggo masang alat panjebol, mrentahake pamragatan, ngumandhangake surak perang, masang alat panjebol nglawan gapura-gapura, mbangun undhak-undhakan, lan ngedegake beteng pangepungan. 23Tumrap wong-wong kang wis sumpah setya marang dheweke, iku bakal katon kaya pratandha kang palsu, nanging dheweke bakal ngelingake wong-wong mau marang kaluputane sarta nyekel wong-wong iku.
24Mulane mangkene pangandikane Sang Rama Kang Mahakuwasa: “Amarga kowe wis ngelingake kaluputanmu srana pambangkanganmu kang ngeblak, mbukak dosa-dosamu ing sakabehe tumindakmu—amarga kowe dielingi, kowe bakal dicekel dening tangane raja Babil. 25Lan kowe, he panggedhene Israel kang najis lan duraka, dinamu wis teka, yaiku wektune paukumanmu kang wekasan. 26Mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: Copoten serbanmu, junjungen makuthamu. Ora ana kang tetep kaya mau: kang asor diluhurake, kang luhur diasorake. 27Jugrugan! Jugrugan! Aku bakal nggawe iku dadi jugrugan! Iku ora bakal dipulihake nganti tekane Panjenengane kang sanyata nduweni iku; marang Panjenengane Aku bakal maringake makutha iku. b b v27 Rama kita ora numpes dhampar iku ing salawase — Panjenengane ngreksa dhampar iku kanggo Sang Raja kang sah. Iki nuduhake ngluwihi saben panguwasa kang gagal, yaiku marang Gusti Yesus, kang sanyata nduweni Kraton iku (Lukas 1:32-33).
28Lan kowe, he anaking manungsa, medhara wangsit lan kandhaa: Mangkene pangandikane Sang Rama Kang Mahakuwasa bab wong Amon lan pangolok-olokane. Kandhaa: “Pedhang, pedhang, wis diunus kanggo mateni, digosok supaya nguntal lan kumilat kaya kilat! 29‘Sanadyan ana wahyu palsu bab kowe lan ramalan kang goroh, pedhang iku bakal ditumpangake ing gulune wong-wong duraka kang bakal dipateni, kang dinane wis teka, yaiku wektu paukumane kang wekasan. 30Balekna pedhang iku menyang wrangkane! Ing papan nalika kowe katitahake, ing tanah asal-usulmu, Aku bakal ngadili kowe. 31Aku bakal ngesokake bebenduKu marang kowe; Aku bakal nyebulake geni dukaKu marang kowe lan ngulungake kowe marang tangane wong-wong kang kejem, kang pinter gawe karusakan. 32Kowe bakal dadi urub-urubing geni, getihmu bakal kawutahake ana ing tanahmu, lan kowe ora bakal dielingi maneh. Awit Aku, Sang Rama, kang wis ngandika.’”