پلار خپله تُوره راکاږى

توره په توره پسې. زموږ پلار خپله توره پر صادقانو او بدکارانو دواړو راباسي او حزقيال ته وايي چې په لوړ غږ اسويلي وکاږي او لاسونه سره وټکوي ترڅو خلک د هغې راتګ احساس کړي. د بابل پاچا د لارې په دوه لارې کې غشي ښوروي، او پچه پر يروشلم لوېږي.

څپرکی 21.

د زمونږ پلار کلام ما ته راغلو چې،

اے اِبن آدمه، خپل مخ يروشلم ته واړوه، د هغې د مقدس ځايونو په خلاف وعظ وکړه، او د اِسرائيل د مُلک په خلاف نبوت وکړه، او د اِسرائيل مُلک ته ووايه، ”ستا پلار داسې فرمائى چې، زۀ ستا خلاف يم. زۀ به خپله تُوره د خپل غلاف نه راکاږم او تا نه به صادق او بدکار دواړه ختم کړم. ځکه چې زۀ به تا نه صادق او بدکار دواړه ختم کړم، نو زما تُوره به د خپل غلاف نه د جنوب نه تر شمال پورې د هر چا په خلاف راووځى. نو بيا به هر څوک پوهه شى چې زۀ پلار يم. ما خپله تُوره د خپل غلاف نه راايستلې ده، او دا به بيا نۀ ګرځى.

اے اِبن آدمه، تۀ آه وباسه! د هغوئ په مخکښې په ماتېدونکى زړۀ او تريخ غم سره آه وباسه. او کله چې هغوئ پوښتنه وکړى، ’تۀ ولې آه کوې؟‘ نو ووايه، ’د هغه خبر په سبب چې راروان دے. هر زړۀ به ويلے شى، هر لاس به سست شى، هر روح به بې‌حسه شى، او هر زنګون به د اوبو په شان شى. ګوره، دا راروان دى، او دا به ضرور وشى، مالِک پلار فرمائى.‘“

د زمونږ پلار کلام ما ته راغلو چې،

اے اِبن آدمه، نبوت وکړه او ووايه چې، مالِک پلار داسې فرمائى، ”يوه تُوره، يوه تُوره، تيزه کړے شوے او هم صيقل کړے شوے، د قتل دپاره تيزه کړے شوے، صيقل شوے چې د بريښنا په شان وځلېږى. نو آيا مونږ خوشحالى وکړو؟ تُوره زما د زوئ عصا سپکوى، لکه څنګه چې هره ونه سپکوى. تُوره د صيقل کېدو دپاره ټاکلے شوے ده، چې په لاس کښې ونيولے شى؛ دا تيزه او صيقل شوے ده، د جلاد د لاس دپاره تياره ده. اے اِبن آدمه، فرياد وکړه او چغې ووهه، ځکه چې دا زما د قوم په خلاف راروان دى؛ دا د اِسرائيل د ټولو سردارانو په خلاف راروان دى. هغوئ زما د قوم سره يوځائ تُورې ته حواله کړے شوى دى. نو په غم کښې خپله ورون ووهه.“ يقيناً دا به ازمائيلے شى. او کۀ هغه عصا هم چې دا يې سپکوى نوره پاتې نۀ شى؟ مالِک پلار فرمائى. ”نو تۀ، اے اِبن آدمه، نبوت وکړه او خپل لاسونه سره ووهه. پرېږده چې تُوره دوه ځله، بلکې درې ځله راکوزه شى—د قتل دپاره يوه تُوره، د لوئ قتل دپاره يوه تُوره، چې هغوئ ته د هرې خوا نه راتنګېږى، دې دپاره چې زړونه ويلى شى او مړۀ ډېر شى. د هغوئ په ټولو دروازو باندې ما د قتل دپاره تُوره ايښې ده. آه! دا د بريښنا په شان ځلولے شوے ده، دا د قتل دپاره راايستلے شوے ده. ښى اړخ ته ووهه، بيا کيڼ اړخ ته، چرته چې ستا تيغ اوړى. زۀ به هم خپل لاسونه سره ووهم، او زما قهر به غلے شى. ما، ستاسو پلار، دا وئيلى دى.“

د زمونږ پلار کلام ما ته راغلو چې،

”اے اِبن آدمه، د بابل د بادشاه د تُورې دپاره دوه لارې نښه کړه چې دا پرې لاړه شى، دواړه دې د يو مُلک نه وى. چرته چې لار د يو ښار په خوا بېلېږى هلته د لارې نښه ودروه. يوه لار د تُورې دپاره د عمونيانو د رببه په خلاف نښه کړه، او بله د يهوداه او د قلعه بند يروشلم په خلاف. د بابل بادشاه د لارې په سر، چرته چې دواړه لارې بېلېږى، درېږى چې فال وګورى: هغه غشى راخوځوى، د کور بتانو سره مشوره کوى، او د ځيګر معائنه کوى. ^a د هغۀ په ښى لاس کښې د يروشلم پچه راوځى: چې منجنيق ودروى، د قتل حُکم ورکړى، د جنګ چغه پورته کړى، د دروازو په خلاف منجنيق ودروى، دمدمه جوړه کړى، او د محاصرې مورچې اوچتې کړى. هغه کسانو ته چې د هغۀ سره يې د وفادارۍ قسم خوړلے وو، دا به دروغجن فال ښکاره شى، خو هغه به هغوئ ته د هغوئ ګناه ور په ياد کړى او هغوئ به ونيسى.“

نو مالِک پلار داسې فرمائى، ”ځکه چې تاسو د خپلې ښکاره سرکښۍ په وسيله خپله ګناه را يادولې ده، او په هر کار کښې مو خپل ګناهونه ښکاره کړى دى—نو ځکه چې تاسو يادېږئ، تاسو به د بابل د بادشاه په لاس ونيولے شئ. او اے د اِسرائيل ناپاکه او بدکاره سردار، ستا ورځ راغلې ده، ستا د آخرى سزا وخت. مالِک پلار داسې فرمائى، پګړۍ لرې کړه، تاج پورته کړه. هيڅ شے به پخپل حال پاتې نۀ شى: ټيټ به اوچت شى، او اوچت به ټيټ شى. وراني! وراني! زۀ به دا ورانه کړم! دا به بيا تر هغه پورې نۀ جوړېږى چې هغه رانۀ شى چې دا په حق سره د هغۀ ده؛ زۀ به تاج هغۀ ته ورکړم.“ ^b

او اے اِبن آدمه، نبوت وکړه او ووايه چې، مالِک پلار د عمونيانو او د هغوئ د سپکاوى په حقله داسې فرمائى. ووايه، ”يوه تُوره، يوه تُوره، د قتل دپاره راايستلے شوے، د خوړلو او د بريښنا په شان ځلېدو دپاره صيقل شوے! ’ستا په حقله د دروغو رويا او د دروغو فال باوجود، دا به د هغو بدکارانو په غاړو کښې کيښودے شى چې وژلے کيږى، د چا چې ورځ راغلې ده، د هغوئ د آخرى سزا وخت. تُوره خپل غلاف ته واپس کړه! په هغه ځائ کښې چې تۀ پېدا شوے وې، ستا د اصل په مُلک کښې، زۀ به ستا عدالت وکړم. زۀ به خپل قهر په تا باندې توئ کړم؛ زۀ به د خپل غضب اور په تا باندې وپوکم او تا به ظالمو کسانو ته حواله کړم، چې په تباهۍ کښې ماهر دى. تۀ به د اور دپاره ايندهڼ شې، ستا وينه به ستا په مُلک کښې توئ شى، او تۀ به بيا هيڅ يادے نۀ شې. ځکه چې ما، پلار، دا وئيلى دى.‘“