Pangwutahing Getih ing Yerusalem Dibukak

Dhaptar dakwaan marang Yerusalem: para panggedhe ngwutahake getih, wong tuwa diremehake, wong manca diperes, para imam nyampur-nyampur barang suci lan barang lumrah, para nabi nglabur kabeh mau nganggo kapur. Rama kita ngandika yen Panjenengane nggoleki wong siji kang ngadeg ing bengkahing tembok kanggo tanah iku, nanging ora nemu siji-sijia.

Pasal 22.

Pangandikane Rama kita rawuh marang aku:

He, anaking manungsa, apa kowe arep ngadili? Apa kowe arep ngadili kutha kang ngwutahake getih iku? Yen mangkono, kandhakna marang dheweke sakabehing panggawene kang nistha. Kandhakna: Mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa: He, kutha kang ngwutahake getih ing satengahe, satemah tekan ing wektune, sarta gawe brahala kanggo awake dhewe, satemah dadi najis. Marga saka getih kang kokwutahake, kowe dadi kaluputan, lan marga saka brahala kang kokgawe, kowe dadi najis. Kowe wis nyedhakake pungkasanmu, lan tekan ing wekasaning taun-taunmu. Mulane kowe Dakdadekake pepoyokan kanggo para bangsa, lan geguyon kanggo sakabehing nagara. Wong kang cedhak lan kang adoh saka kowe bakal padha moyoki kowe—he kutha kang najis jenenge, kang kebak huru-hara.

Delengen, sakabehing panggedhe Israel kang ana ing kowe padha migunakake pangwasane kanggo ngwutahake getih. Ing kowe wong padha ngremehake bapak lan biyung; ing kowe wong padha nindhes wong manca; ing kowe wong padha gawe cilaka marang bocah lola lan randha. Kowe wis ngremehake barang-barangKu kang suci lan njemberake dina-dina SabatKu. Ing kowe ana wong-wong kang seneng mitenah supaya ngwutahake getih; ing kowe ana wong-wong kang padha mangan ing panggonan brahala ing gunung-gunung lan nindakake tumindak nistha ing satengahmu. Ing kowe wong padha turu karo somahe bapakne; ing kowe wong padha ngrusak wanita kang lagi najis marga lara adat. Ana kang nindakake panggawe nistha karo somahe pepadhane; ana maneh kang kanthi nistha njemberake mantune; lan ana maneh kang ngrusak sadulure wadon, yaiku anake wadon bapakne. Ing kowe wong padha nampa besel supaya ngwutahake getih; kowe njaluk bunga lan golek bathi kang kliwat gedhe, sarta meres pakolih kang ora adil saka para pepadhamu. Lan Aku koklalekake, mangkono pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa.

Lah saiki, Aku ngeplokake astaKu marga saka pakolih kang ora jujur kang wis kokgawe, lan marga saka getih kang wis kokwutahake ing satengahmu. Apa kowe isih bakal kuwat atimu, lan tanganmu isih santosa, besuk nalika Aku tumindak marang kowe? Aku, Ramamu, kang wis ngandika, lan bakal nindakake. Kowe bakal Dakbuyarake ing antarane para bangsa, lan Daksebar ing antarane nagara-nagara, sarta Dakilangi najismu saka ing kowe. Sawise kowe dadi najis ana ing ngarepe para bangsa, kowe bakal ngerti, yen Aku iki Ramamu.

Tumuli pangandikane Rama kita rawuh marang aku:

He, anaking manungsa, turune Israel wis dadi kokotoran tumrap Aku; kabeh padha dadi tembaga, timah putih, wesi lan timah ireng ing sajroning pawon lebur—yaiku kokotoraning salaka. Mulane mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa: Sarehne kowe kabeh wis padha dadi kotoran, mulane kowe bakal Dakklumpukake ing Yerusalem. Kayadene salaka, tembaga, wesi, timah ireng lan timah putih diklumpukake ing pawon lebur, banjur disebuli geni supaya lebur, mangkono uga Aku bakal nglumpukake kowe sajroning bebenduKu lan dukaKu, Dakdokok ing kono, lan Daklebur. Kowe bakal Dakklumpukake lan Daksebuli geni bebenduKu, satemah kowe bakal lebur ing sajrone. Kayadene salaka lebur ing pawon lebur, mangkono uga kowe bakal lebur ing kono. Tumuli kowe bakal ngerti, yen Aku, Ramamu, kang wis ngesokake dukaKu marang kowe.

Pangandikane Rama kita rawuh maneh marang aku:

He, anaking manungsa, kandhakna marang dheweke: Kowe iku nagara kang ora kabersihake, kang ora kaudanan ing dina bebendu. Para nabine padha sekongkelan, kaya singa kang nggero nyempal-nyempal memangsan; padha nguntal nyawa, ngrebut bandha lan barang-barang kang aji, sarta gawe randha akeh ing satengahe. Para imame padha nerak angger-anggerKu lan njemberake barang-barangKu kang suci; padha ora mbedakake endi kang suci lan endi kang lumrah, lan ora mulang bedane kang najis lan kang resik, sarta padha ngeremake mripate marang dina-dina SabatKu, satemah Aku kajemberake ing satengahe. Para panggedhene kaya asu ajag kang nyempal-nyempal memangsan, padha ngwutahake getih, lan numpes nyawa supaya oleh pakolih kang ora jujur. Para nabine padha nglabur iki kanggo wong-wong mau nganggo wahyu palsu lan pameca goroh, pangucape: “Mangkene pangandikane Gusti Allah,” mangka Rama kita ora ngandika. Wong sanagara padha nindakake pemerasan lan rampokan; padha nindhes wong mlarat lan wong kang kesrakat, sarta ora menehake kaadilan marang wong manca.

Aku wis nggoleki ing antarane wong-wong mau, sapa kang gelem mbangun tembok lan ngadeg ing ngarepKu ing panggonan kang bedhah, kanggo mbelani nagara iku, supaya Aku ora numpes nagara mau—nanging Aku ora nemu siji-sijia. Mulane Aku ngesokake bebenduKu marang wong-wong mau, lan numpes wong-wong mau nganggo geni dukaKu. Lakune Dakwalesake marang sirahe dhewe, mangkono pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa.