Dosa Yerusalem Ngucurkeun Getih Diebrehkeun

Daptar dakwaan ngalawan Yerusalem: para pangagung ngucurkeun getih, kolot dihina, urang asing diperes, imam-imam ngaburkeun nu suci jeung nu biasa, nabi-nabi ngalabur kabéh éta ku kapur. Rama urang nyebutkeun yén Mantenna néangan hiji jalma pikeun nangtung dina bobolna tembok pikeun tanah éta, tapi teu manggih saurang ogé.

Pasal 22.

Kaula kasumpingan pangandika Rama urang, kieu saur-Na:

Eh anak manusa, maneh rek nerapkeun hukuman? Rek nerapkeun hukuman ka kota nu getihan ieu? Lamun kitu, ebrehkeun ka manehna sagala kalakuanana nu matak ijid. Bejakeun: Kieu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa: Eh kota nu ngucurkeun getih di jero diri, nepi ka datang waktuna, sarta nyieun brahala pikeun dirina sorangan, nepi ka jadi najis. Ku getih anu geus dikucurkeun ku maneh, maneh jadi salah; jeung ku brahala anu geus dijieun ku maneh, maneh jadi najis. Maneh geus ngadeukeutkeun ahir hirup maneh, geus nepi kana tungtung umur maneh. Ku sabab kitu Kami rek ngajadikeun maneh bahan hinaan pikeun bangsa-bangsa, jeung bahan seuseurikeun di unggal nagri. Nu deukeut jeung nu jauh ti maneh bakal nyeungseurikeun maneh — eh kota nu ngaranna najis, nu pinuh ku karusuhan.

Tenjo, kumaha unggal pangeran Israil anu aya di jero maneh ngagunakeun kakawasaanana pikeun ngucurkeun getih. Di jero maneh, ama jeung indung dihina; di jero maneh, urang asing ditindes; di jero maneh, budak yatim jeung randa dikaniaya. Maneh geus ngahina barang-barang suci kagungan Kami, sarta geus nganajiskeun poe-poe Sabat Kami. Di jero maneh aya jalma-jalma pitnah anu hayang ngucurkeun getih; di jero maneh aya anu dahar di tempat-tempat brahala di gunung sarta ngalampahkeun kalakuan nu cawoh di tengah-tengah maneh. Di jero maneh, aya anu sapatemon jeung bojo bapana; di jero maneh, aya anu ngaruksak awewe anu keur najis ku kokotor bulananana. Aya anu ngalampahkeun kalakuan nu matak ijid jeung bojo tatanggana; aya deui anu kalawan cawoh nganajiskeun minantuna; aya deui anu ngaruksak dulurna awewe, nya eta anak bapana. Di jero maneh, aya anu narima suap pikeun ngucurkeun getih; maneh narik bunga, nyokot untung kaleuleuwihi, sarta meres kauntungan nu teu bener ti tatangga-tatangga maneh. Jeung ka Kami, maneh geus poho, kitu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa.

Ayeuna tenjo, Kami neunggeulkeun dua leungeun Kami ku sabab kauntungan nu teu jujur anu geus dijieun ku maneh, jeung ku sabab getih anu geus dikucurkeun di tengah-tengah maneh. Naha hate maneh bakal kuat, leungeun maneh bakal tetep teguh, dina waktu Kami nindak ka maneh? Kami, Rama maneh, geus ngadawuh sarta bakal ngalaksanakeun. Kami rek mencarkeun maneh ka antara bangsa-bangsa, nyebarkeun maneh ka sakuliah nagri-nagri, sarta nyingkirkeun kanajisan maneh ti jero diri maneh. Sanggeus maneh dinajiskeun di hareupeun bangsa-bangsa, maneh bakal nyaho yen Kami teh Rama maneh.

Geus kitu kaula kasumpingan pangandika Rama urang, kieu:

Eh anak manusa, turunan Israil geus jadi taina logam pikeun Kami; kabehanana teh tambaga, timah bodas, beusi, jeung timah hideung di jero hawu peleburan — taina perak. Ku sabab kitu, kieu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa: Ku sabab maraneh kabeh geus jadi taina, Kami rek ngumpulkeun maraneh ka jero Yerusalem. Sakumaha perak, tambaga, beusi, timah hideung, jeung timah bodas dikumpulkeun ka jero hawu peleburan, sarta ditiupan seuneu sangkan ngaleyur, kitu deui Kami rek ngumpulkeun maraneh dina bebendu jeung amarah Kami, nempatkeun maraneh di dinya, sarta ngaleyurkeun maraneh. Kami rek ngumpulkeun maraneh sarta niup maraneh ku seuneu amarah Kami, nepi ka maraneh ngaleyur di jerona. Sakumaha perak ngaleyur di jero hawu peleburan, kitu deui maraneh bakal ngaleyur di jerona. Geus kitu maraneh bakal nyaho yen Kami, Rama maraneh, geus nyimburkeun bebendu Kami ka maraneh.

Kaula kasumpingan deui pangandika Rama urang, kieu:

Eh anak manusa, bejakeun ka manehna: Maneh teh hiji nagri anu henteu diberesihan, anu henteu dihujanan dina poe amarah. Para nabina sakait, lir singa anu ngagaur ngarebut mangsana; maranehna ngahakan nyawa jalma, ngarampas harta jeung barang-barang nu aya hargana, sarta ngalantarankeun loba randa di jero manehna. Para imamna ngarempak Toret Kami sarta nganajiskeun barang-barang suci kagungan Kami; maranehna henteu ngabedakeun antara nu suci jeung nu biasa, henteu ngajarkeun bedana antara nu najis jeung nu beresih, sarta nutupkeun panonna tina poe-poe Sabat Kami, nepi ka Kami dinajiskeun di tengah-tengah maranehna. Para pajabatna lir ajag nu ngarebut mangsana, ngucurkeun getih, ngabinasakeun nyawa jalma pikeun kauntungan nu teu jujur. Para nabina nutupan ieu kalakuan pikeun maranehna ku titingalan palsu jeung ramalan bohong, bari ngomong, “Kieu dawuhan Allah,” padahal Rama urang henteu ngadawuh. Rahayat nagri ngalampahkeun pemerasan jeung rampogan; maranehna nindes nu malarat jeung nu butuh, sarta nolak kaadilan pikeun urang asing.

Kami neangan di antara maranehna hiji jalma anu bisa ngadegkeun deui tembok sarta ngadeg di payuneun Kami dina tempat nu rempag pikeun ngabela nagri, supaya Kami henteu ngaruksak eta nagri — tapi teu kapanggih saurang-urang acan. Ku sabab kitu Kami nyimburkeun bebendu Kami ka maranehna, ngahuru maranehna ku seuneu amarah Kami. Kalakuan maranehna ku Kami dibales kana sirahna sorangan, kitu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa.