حزقیال 22

22 ¹کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

²«و تو، ای پسرِ انسان، آیا داوری خواهی کرد؟ آیا آن شهرِ خون‌ریز را داوری خواهی کرد؟ پس او را به همهٔ کارهای نفرت‌انگیزش آگاه ساز. ³بگو: پدرِ متعال چنین می‌فرماید: ای شهری که در میانِ خود خون می‌ریزی تا وقتت فرا رسد، و برای خویش بت‌ها می‌سازی و نجس می‌گردی. ⁴به‌سببِ خونی که ریختی مجرم گشته‌ای، و به‌سببِ بت‌هایی که ساختی نجس شده‌ای. پایانِ خود را نزدیک آورده و به فرجامِ سال‌هایت رسیده‌ای. پس تو را ننگِ امّت‌ها و مسخرهٔ همهٔ سرزمین‌ها می‌گردانم. ⁵آنان که به تو نزدیک‌اند و آنان که دورند تو را مسخره خواهند کرد—ای شهرِ بدنام و پُر از آشوب.

⁶ببین چگونه هر یک از سرورانِ اسرائیل که در تو هستند، قدرتِ خویش را برای خون‌ریزی به‌کار می‌برند. ⁷در تو پدر و مادر را خوار شمردند؛ در تو بر غریب ستم کردند؛ در تو به یتیم و بیوه‌زن ظلم روا داشتند. ⁸چیزهای مقدسِ مرا خوار شمرده و روزهای سبتِ مرا بی‌حرمت ساخته‌ای. ⁹در تو تهمت‌زنانی هستند که در پیِ خون‌ریزی‌اند؛ در تو کسانی‌اند که بر معبدهای کوهستان می‌خورند و در میانت اعمالِ قبیح به‌جا می‌آورند. ¹⁰در تو با زنانِ پدرانِ خود هم‌بستر می‌شوند؛ در تو زنان را در ایامِ نجاستِ حیضشان بی‌حرمت می‌کنند. ¹¹یکی با زنِ همسایه‌اش عملِ نفرت‌انگیز می‌کند؛ دیگری عروسِ خود را به‌طرزی قبیح نجس می‌سازد؛ و دیگری خواهرِ خویش، دخترِ پدرش را بی‌حرمت می‌کند. ¹²در تو رشوه می‌گیرند تا خون بریزند؛ تو ربا می‌ستانی و سودِ گزاف می‌بَری و از همسایگانت به‌ناحق منفعت می‌کِشی. و مرا فراموش کرده‌ای، پدرِ متعال می‌فرماید.

¹³اینک، دست‌های خود را به‌سببِ سودِ ناروایی که به‌دست آورده‌ای و خونی که در میانِ خود ریخته‌ای، به‌هم می‌زنم. ¹⁴آیا دلت طاقت خواهد آورد و دستانت نیرومند خواهد ماند، در روزی که با تو سر و کار خواهم داشت؟ من، پدرِ تو، سخن گفته‌ام و به‌عمل خواهم آورد. ¹⁵تو را در میانِ امّت‌ها پراکنده و در سرزمین‌ها متفرق خواهم ساخت و نجاستت را از تو پاک خواهم کرد. ¹⁶و چون در نظرِ امّت‌ها نجس گردی، خواهی دانست که من پدرِ تو هستم.»

¹⁷آنگاه کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

¹⁸ای پسرِ انسان، خاندانِ اسرائیل نزدِ من به تفاله مبدل شده‌اند؛ همگی مس و قلع و آهن و سرب در میانِ کوره‌اند—تفالهٔ نقره. ¹⁹پس پدرِ متعال چنین می‌فرماید: چون همگی به نجاست مبدل شده‌اید، شما را در اورشلیم گرد خواهم آورد. ²⁰همچنان‌که نقره و مس و آهن و سرب و قلع را در کوره گرد می‌آورند و آتش بر آنها می‌دمند تا گداخته شوند، من نیز شما را در خشم و غضبِ خود گرد خواهم آورد، در آنجا خواهم نهاد و خواهم گداخت. ²¹شما را گرد خواهم آورد و با آتشِ خشمِ خود بر شما خواهم دمید، و در میانِ آن گداخته خواهید شد. ²²همچنان‌که نقره در کوره گداخته می‌شود، شما نیز در آن گداخته خواهید شد. آنگاه خواهید دانست که من، پدرِ تو، خشمِ خود را بر شما ریختم.

²³و باز کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

²⁴ای پسرِ انسان، به او بگو: تو سرزمینی هستی که پاک نشده و در روزِ غضب باران بر آن نباریده است. ²⁵انبیایش در میانِ آن توطئه می‌چینند؛ چون شیرِ غرّان که شکار را می‌درد، جان‌ها را می‌بلعند، گنج و اموالِ گران‌بها را می‌ربایند و بیوه‌زنانِ بسیاری را در میانش برجای می‌گذارند. ²⁶کاهنانش به شریعتِ من تجاوز کردند و چیزهای مقدسِ مرا بی‌حرمت ساختند؛ میانِ مقدس و عام فرق نگذاشتند، تفاوتِ نجس و طاهر را تعلیم ندادند، و چشمانِ خود را از سبت‌های من پوشیدند، چنانکه در میانِ ایشان بی‌حرمت شده‌ام. ²⁷بزرگانش چون گرگانی‌اند که شکار را می‌درند، خون می‌ریزند و جان‌ها را برای سودِ ناروا نابود می‌کنند. ²⁸انبیایش این را با رؤیاهای دروغین و فال‌گیریِ کاذب برای ایشان سفیدکاری کردند و گفتند: «خدا چنین می‌فرماید»، حال آنکه پدر ما سخن نگفته بود. ²⁹قومِ آن سرزمین به اخّاذی و غارت دست می‌زنند؛ بر فقیر و مسکین ستم می‌کنند و غریب را از عدالت محروم می‌سازند.

³⁰در میانِ ایشان کسی را جستم که دیوار را بنا کند و به‌خاطرِ آن سرزمین در شکافِ آن به‌حضورِ من بایستد تا آن را ویران نسازم، اما کسی را نیافتم. ³¹پس خشمِ خود را بر ایشان ریختم و با آتشِ غضبِ خویش ایشان را فرو بلعیدم. رفتارِ ایشان را بر سرِ خودشان آوردم، پدرِ متعال می‌فرماید.