حزقیال 23

23 ¹کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

²«ای پسرِ انسان، دو زن بودند، دخترانِ یک مادر. ³آنان در مصر، در ایّامِ جوانیِ خویش، تن به زنا دادند. در آنجا سینه‌هایشان را مالیدند و پستان‌های بکارتشان را نوازش کردند. ⁴نامِ خواهرِ بزرگ‌تر اُهوله بود و خواهرش اُهولیبه. آنان از آنِ من شدند و پسران و دختران زاییدند. نام‌هایشان چنین است: اُهوله سامره است و اُهولیبه اورشلیم. ^a a v4 این دو نام بازی با کلمات است: اُهوله به معنای «خیمهٔ خودِ اوست» — یعنی پرستشِ خودساختهٔ سامره — و اُهولیبه یعنی «خیمهٔ من در اوست»، زیرا مقدسِ خودِ پدر در اورشلیم برپا بود.

⁵«اُهوله در حالی که از آنِ من بود تن به زنا داد؛ و در حسرتِ فاسقانِ خود، یعنی آشوریانِ جنگاور، سوخت، ⁶که به آبیِ نیلی آراسته بودند، حاکمان و فرماندهان، همگی جوانانِ دلخواه و سواران که بر اسبان می‌راندند. ⁷او زناکاریِ خویش را به آنان تسلیم کرد — به برگزیدگانِ آشور، به همگی‌شان — و خود را با هر بتِ آنان که در حسرتشان می‌سوخت، نجس ساخت. ⁸او زناکاری‌ای را که در مصر آغازیده بود ادامه داد، جایی که در جوانی‌اش مردان با او هم‌بستر شدند و سینه‌های بکارتش را مالیدند و شهوتِ خود را بر او ریختند. ⁹پس او را به دستِ فاسقانش سپردم، به دستِ آشوریان که در حسرتشان می‌سوخت. ¹⁰آنان او را عریان کردند، پسران و دخترانش را ربودند و خودش را به شمشیر کشتند؛ چنان‌که در میانِ زنان بدنام شد و داوری بر او فرود آمد.

¹¹«خواهرش اُهولیبه این را دید، امّا شهوتش از خواهرش فاسدتر و زناکاری‌اش بدتر بود. ¹²او در حسرتِ آشوریان سوخت — حاکمان و فرماندهان، جنگاورانِ تمام‌سلاح، سواران بر اسبان، همگی جوانانِ دلخواه. ¹³دیدم که او نیز خود را نجس ساخته است؛ هر دو یک راه را پیموده بودند.

¹⁴«امّا او زناکاریِ خود را از این هم فراتر برد. مردانی را دید که بر دیوار نقش شده بودند، تصاویرِ بابِلیان به رنگِ سرخِ روشن، ¹⁵با کمربندهایی بر کمرها و عمامه‌های آویخته بر سرها، که همگی به افسران می‌مانستند، تصاویرِ بابِلیان که زادگاهشان سرزمینِ بابِل بود. ¹⁶همین‌که آنان را دید، در حسرتشان سوخت و قاصدانی نزدِ ایشان به بابِل فرستاد. ¹⁷بابِلیان نزدِ او آمدند، به بسترِ عشق، و او را با زناکاریِ خود نجس ساختند. و او چون نجس شد، با انزجار از آنان روی گرداند. ¹⁸چون او زناکاریِ خویش را آشکار کرد و عریانیِ خود را نمایان ساخت، من نیز با انزجار از او روی گرداندم، چنان‌که از خواهرش روی گردانیده بودم. ¹⁹او زناکاری‌های خود را افزون ساخت و روزهای جوانی‌اش را به یاد آورد، آنگاه که در سرزمینِ مصر تن به زنا داده بود، ²⁰و در آنجا در حسرتِ فاسقانِ خویش سوخت، که اندام‌هایشان چون اندامِ الاغان و انزالشان چون انزالِ اسبان بود. ²¹پس تو در حسرتِ هرزگیِ جوانی‌ات بودی، آنگاه که مصریان سینه‌های جوانی‌ات را مالیدند.»

²²پس ای اُهولیبه، پدرِ متعال چنین می‌فرماید: «اینک فاسقانت را بر ضدِ تو برخواهم انگیخت، همانان که با انزجار از ایشان روی گرداندی، و آنان را از هر سو بر ضدِ تو خواهم آورد.

²³«مردانِ بابِل با همهٔ کلدانیان، فِقود و شوعَ و قوعَ، و همهٔ آشوریان: جوانانِ خوش‌سیما، همگی حاکمان و فرماندهان، سرداران و مردانِ نامدار، که همگی بر اسبان سوارند. ²⁴آنان از شمال با ارابه‌ها و گردونه‌ها و انبوهی از قوم‌ها بر تو خواهند آمد، و از هر سو با سپرهای بزرگ و کوچک و کلاه‌خودها بر ضدِ تو صف خواهند بست. داوری را به دستِ آنان خواهم سپرد و آنان تو را بر پایهٔ قوانینِ خود داوری خواهند کرد. ²⁵غیرتِ خود را بر ضدِ تو خواهم گماشت و آنان با خشم بر تو خواهند تاخت. بینی و گوش‌هایت را خواهند برید و بازماندگانت به شمشیر خواهند افتاد. پسران و دخترانت را خواهند ربود و باقیماندهٔ تو در آتش سوخته خواهد شد. ²⁶جامه‌هایت را از تو خواهند کَند و زیورهای زیبایت را خواهند ربود. ²⁷پس هرزگیِ تو و زناکاری‌ای را که در مصر آغازیده بودی پایان خواهم داد، چنان‌که دیگر با حسرت به آنان نظر نخواهی کرد و مصر را به یاد نخواهی آورد.»

²⁸پدرِ متعال چنین می‌فرماید: «اینک تو را به دستِ کسانی که از آنان بیزاری، و آنانی که با انزجار از ایشان روی گرداندی، تسلیم می‌کنم. ²⁹آنان با کینه با تو رفتار خواهند کرد و همهٔ حاصلِ دسترنجت را خواهند ربود و تو را عریان و برهنه رها خواهند کرد، تا عریانیِ زناکاری‌ات آشکار شود. هرزگی و زناکاریِ تو ³⁰این بلا را بر سرت آورد، زیرا با قوم‌ها زنا کردی و خود را با بت‌های آنان نجس ساختی. ³¹تو در ردِّ پای خواهرت گام نهادی؛ پس جامِ او را به دستت خواهم داد.»

³²پدرِ متعال چنین می‌فرماید: «جامِ خواهرت را خواهی نوشید، جامی ژرف و پهناور؛ به تو خواهند خندید و ریشخندت خواهند کرد، زیرا این جام گنجایشِ بسیار دارد. ³³از مستی و اندوه پُر خواهی شد — جامِ وحشت و ویرانی، جامِ خواهرت سامره. ³⁴آن را خواهی نوشید و تا ته خواهی کشید، و پاره‌هایش را خواهی جوید و سینه‌های خود را خواهی درید؛ زیرا من سخن گفته‌ام، پدرِ متعال می‌فرماید. ^b b v34 «سینه‌های خود را خواهی درید» — چنگ زدن یا کوبیدن بر سینهٔ خویش، در خاورِ نزدیکِ باستان نشانهٔ اندوهِ بی‌اندازه بود.

³⁵پس پدرِ متعال چنین می‌فرماید: «از آنجا که مرا فراموش کردی و مرا پشتِ سرِ خود افکندی، باید بارِ هرزگی و زناکاریِ خویش را بر دوش کشی.»

³⁶پدر ما به من گفت: «ای پسرِ انسان، آیا اُهوله و اُهولیبه را داوری خواهی کرد؟ پس کارهای نفرت‌انگیزشان را به ایشان اعلام کن.

³⁷«آنان زنا کردند و خون بر دستانشان بود. با بت‌های خود زنا کردند و حتی فرزندانی را که برایم زاییده بودند، از آتش گذراندند تا خوراکِ بت‌هایشان شود. ³⁸این را نیز با من کردند: در همان روز مقدسِ مرا آلودند و شبّات‌های مرا بی‌حرمت ساختند. ³⁹در همان روزی که فرزندان خود را برای بت‌هایشان سر بریدند، به مقدسِ من داخل شدند تا آن را بی‌حرمت کنند. این است آنچه در درونِ خانهٔ من کردند.

⁴⁰«حتی برای مردانی که از دور می‌آمدند فرستادند — قاصدان نزدشان روانه شدند و آنان آمدند. برای ایشان خود را شستی و چشمانت را سُرمه کشیدی و زیورهایت را بر خود آراستی. ⁴¹بر بستری باشکوه نشستی، با میزی که پیشِ آن چیده شده بود، جایی که بخور و روغنِ مرا بر آن نهادی. ⁴²آوازِ گروهی سرخوش با او بود؛ و همراهِ آن اوباش، میگساران از بیابان آورده شدند، و آنان دست‌بندها بر دستانِ آن زنان نهادند و تاج‌های زیبا بر سرهایشان گذاشتند.» ⁴³پس دربارهٔ آن زنِ فرسوده از زناکاری گفتم: ‹اکنون او را برای زناکاری به کار خواهند بُرد و او رضایت می‌دهد.› ⁴⁴«چنان‌که با فاحشه‌ای هم‌بستر می‌شوند، با او هم‌بستر شدند؛ پس نزدِ اُهوله و اُهولیبه، این زنانِ هرزه، درآمدند. ⁴⁵امّا مردانِ عادل آنان را همچون زنانِ زناکار و خون‌ریز محکوم خواهند کرد، زیرا زنانِ زناکارند و خون بر دستانشان است.»

⁴⁶زیرا پدرِ متعال چنین می‌فرماید: «گروهی انبوه بر ضدِ آنان بیاور و ایشان را به وحشت و تاراج تسلیم کن. ⁴⁷آن گروه ایشان را سنگسار خواهند کرد و با شمشیرهای خود از پای درخواهند آورد؛ پسران و دخترانشان را خواهند کشت و خانه‌هایشان را به آتش خواهند سوزاند. ⁴⁸پس هرزگی را از سرزمین پایان خواهم داد، تا همهٔ زنان هشدار گیرند و هرزگیِ شما را تقلید نکنند. ⁴⁹آنان سزای هرزگیِ شما را بر سرتان خواهند آورد؛ بارِ گناهِ بت‌پرستیِ خود را بر دوش خواهید کشید، و خواهید دانست که من پدرِ متعال هستم.»