ሕዝቅኤል 23

23 ¹የአባታችን ቃል ወደ እኔ መጣ፤

²“የሰው ልጅ ሆይ፣ የአንዲት እናት ሴቶች ልጆች የሆኑ ሁለት ሴቶች ነበሩ። ³በወጣትነታቸው በግብፅ አመነዘሩ። በዚያ ጡቶቻቸው ተታሹ፣ የድንግልና ጫፎቻቸው ተዳበሱ። ⁴ታላቂቱ ኦሆላ ነበረች፣ እኅቷ ኦሆሊባ ነበረች። የእኔ ሆኑ፣ ወንዶችና ሴቶች ልጆችንም ወለዱ። ስሞቻቸውም ፦ ኦሆላ ሰማርያ ናት፣ ኦሆሊባ ኢየሩሳሌም ናት። ^a a v4 ሁለቱ ስሞች የቃላት ጨዋታ ናቸው፤ ኦሆላ ማለት “የራሷ ድንኳን” ማለት ነው — ይህም የሰማርያ በራሷ የተሠራ አምልኮ ነው — ኦሆሊባ ማለት ደግሞ “ድንኳኔ በእርሷ ውስጥ ናት” ማለት ነው፤ ይህም የአባታችን መቅደስ በኢየሩሳሌም ስለ ቆመ ነው።

⁵“ኦሆላ የእኔ ሳለች አመነዘረች፤ ውሽሞቿን፣ አሦራውያንን፣ ተዋጊዎችን ተመኘች፣ ⁶ሰማያዊ ልብስ የለበሱ መኳንንትና አዛዦች፣ ሁሉም የተወደዱ ጎልማሶች፣ በፈረሶች ላይ የሚጋልቡ ፈረሰኞች ነበሩ። ⁷ዝሙቷን ለእነርሱ ሰጠች — ለሁሉም ለአሦር ምርጥ ሰዎች — በተመኘቻቸውም ጣዖታት ሁሉ ራሷን አረከሰች። ⁸በግብፅ የጀመረችውን ዝሙት ቀጠለች፤ በዚያም በወጣትነቷ ሰዎች ከእርሷ ጋራ ተኙ፣ የድንግልና ጡቶቿን ዳበሱ፣ ፍትወታቸውንም በእርሷ ላይ አፈሰሱ። ⁹ስለዚህ ለውሽሞቿ፣ ለተመኘቻቸው ለአሦራውያን አሳልፌ ሰጠኋት። ¹⁰እነርሱም ዐረቋት፣ ወንዶችና ሴቶች ልጆቿን ያዙ፣ በሰይፍም ገደሏት፤ በሴቶችም መካከል የተጠላች ሆነች፣ ፍርድም ወረደባት።

¹¹“እኅቷ ኦሆሊባ ይህን አየች፤ ነገር ግን ፍትወቷ ከእኅቷ ይልቅ የከፋ፣ ዝሙቷም የባሰ ነበር። ¹²አሦራውያንን ተመኘች — መኳንንትን፣ አዛዦችን፣ ሙሉ የጦር ዕቃ የለበሱ ተዋጊዎችን፣ በፈረሶች ላይ የሚጋልቡ ፈረሰኞችን፣ ሁሉም የተወደዱ ጎልማሶች ነበሩ። ¹³እርሷም ደግሞ ራሷን እንዳረከሰች አየሁ፤ ሁለቱም አንድ መንገድ ይዘው ነበር።

¹⁴ነገር ግን ዝሙቷን አበዛች። በግድግዳ ላይ የተቀረጹ ሰዎችን፣ በደማቅ ቀይ ቀለም የተሳሉ የባቢሎናውያንን ምስሎች አየች፤ ¹⁵በወገባቸው ቀበቶ የታጠቁ፣ በራሳቸው ላይ የተንዘረፈፈ ጥምጣም ያደረጉ፣ ሁሉም እንደ መኳንንት የሚመስሉ፣ የትውልድ አገራቸው ባቢሎን የሆነ የባቢሎናውያን ምስሎች ነበሩ። ¹⁶ባየቻቸውም ጊዜ ወዲያውኑ ተመኘቻቸው፣ ወደ ባቢሎንም መልእክተኞችን ላከችባቸው። ¹⁷ባቢሎናውያንም ወደ እርሷ፣ ወደ ፍቅር አልጋ መጡ፣ በዝሙታቸውም አረከሷት። ከተረከሰችም በኋላ ተጸይፋ ከእነርሱ ዞረች። ¹⁸ዝሙቷን ስትገልጥ ዕራቁትነቷንም ስታሳይ፣ ከእኅቷ እንደ ዞርሁ ሁሉ ተጸይፌ ከእርሷ ዞርሁ። ¹⁹በግብፅ ምድር ትዘሙት የነበረችበትን የወጣትነቷን ዘመን እያስታወሰች ዝሙቷን አበዛች፤ ²⁰በዚያም ብልታቸው እንደ አህዮች ብልት፣ ፈሳሻቸውም እንደ ፈረሶች ፈሳሽ የሆኑ ውሽሞቿን ተመኘች። ²¹ግብፃውያን የወጣትነትሽን ጡቶች በዳበሱበት ጊዜ የወጣትነትሽን ነውር ናፈቅሽ።”

²²ስለዚህ፣ ኦሆሊባ ሆይ፣ ጌታ አባታችን እንዲህ ይላል፤ “ተጸይፈሽ የዞርሻቸውን ውሽሞችሽን አስነሣብሻለሁ፣ ከየአቅጣጫውም አመጣብሻለሁ።

²³“የባቢሎን ሰዎች ከከለዳውያን ሁሉ ጋራ፣ ፍቁድ፣ ሦዓ፣ ቆዓ፣ ከአሦራውያንም ሁሉ ጋራ፤ መልከ መልካም ጎልማሶች፣ ሁሉም መኳንንትና አዛዦች፣ የጦር አለቆች፣ ዝነኞች፣ ሁሉም በፈረስ የሚጋልቡ ናቸው። ²⁴ከሰሜንም በሰረገሎች፣ በጋሪዎችና በብዙ ሕዝብ ይመጡብሻል፤ ትልቅና ትንሽ ጋሻ ይዘው የራስ ቍር አድርገው በዙሪያሽ ይሰለፉብሻል። ፍርድንም በእጃቸው አሳልፌ እሰጣለሁ፣ እነርሱም በገዛ ሕጋቸው ይፈርዱብሻል። ²⁵ቅናቴን በአንቺ ላይ አደርጋለሁ፣ እነርሱም በቍጣ ይነሡብሻል። አፍንጫሽንና ጆሮዎችሽን ይቈርጣሉ፤ የተረፉሽም በሰይፍ ይወድቃሉ። ወንዶችና ሴቶች ልጆችሽን ይማርካሉ፣ ቅሬታሽም በእሳት ይበላል። ²⁶ልብሶችሽን ያወልቁሻል፣ ያማሩ ጌጦችሽንም ይወስዳሉ። ²⁷ስለዚህ ነውርሽንና በግብፅ የጀመርሽውን ዝሙት አስቀራለሁ፤ እንግዲህ በናፍቆት አትመለከቻቸውም፣ ግብፅንም ዳግመኛ አታስቢም።”

²⁸ጌታ አባታችን እንዲህ ይላል፤ “ለምትጠያቸውና ተጸይፈሽ ለዞርሻቸው አሳልፌ እሰጥሻለሁ። ²⁹በጥላቻ ይይዙሻል፣ የደከምሽበትን ሁሉ ይወስዳሉ፣ ዕራቁትሽንና ባዶሽን ይተዉሻል፣ የዝሙትሽንም ዕራቁትነት ይገልጣሉ። ነውርሽና ዝሙትሽ፣ ³⁰ይህን አመጣብሽ፤ ምክንያቱም ከአሕዛብ ጋራ ስለ አመነዘርሽ፣ በጣዖቶቻቸውም ራስሽን ስላረከስሽ ነው። ³¹የእኅትሽን ፈለግ ተከተልሽ፤ ስለዚህ ጽዋዋን በእጅሽ አኖራለሁ።”

³²ጌታ አባታችን እንዲህ ይላል፤ “ጥልቅና ሰፊ የሆነውን የእኅትሽን ጽዋ ትጠጫለሽ፤ ብዙ ስለሚይዝም መሳቂያና መዘበቻ ትሆኛለሽ። ³³በስካርና በሐዘን ትሞያለሽ — የድንጋጤና የጥፋት ጽዋ፣ የእኅትሽ የሰማርያ ጽዋ። ³⁴ትጠጪዋለሽ፣ ደርቆ እስኪያልቅ ድረስ ትጠጪዋለሽ፣ ስብርባሪዎቿንም ትግጪያለሽ፣ ጡቶችሽንም ትቀዳድጃለሽ፤ እኔ ተናግሬአለሁና፣ ይላል ጌታ አባታችን። ^b b v34 “ጡቶችሽንም ትቀዳድጃለሽ” — ደረትን መንጨትና መደብደብ በጥንት የቅርብ ምሥራቅ ባሕል የታላቅ ሐዘን ምልክት ነበር።

³⁵ስለዚህ ጌታ አባታችን እንዲህ ይላል፤ “እኔን ስለ ረሳሽኝ ከጀርባሽም ስለ ጣልሽኝ፣ ነውርሽንና ዝሙትሽን ትሸከሚያለሽ።

³⁶አባታችን እንዲህ አለኝ፤ “የሰው ልጅ ሆይ፣ በኦሆላና በኦሆሊባ ላይ ትፈርዳለህን? እንግዲያስ አስጸያፊ ሥራዎቻቸውን ንገራቸው።

³⁷“አመነዘሩ፣ በእጆቻቸውም ደም ነበረ። ከጣዖቶቻቸው ጋራ አመነዘሩ፣ የወለዱልኝንም ልጆች እንኳ ለጣዖቶቻቸው ምግብ እንዲሆኑ በእሳት ውስጥ አሳለፉ። ³⁸ደግሞም ይህን አደረጉብኝ፤ በዚያው ቀን መቅደሴን አረከሱ፣ ሰንበቶቼንም አቃለሉ። ³⁹ልጆቻቸውን ለጣዖቶቻቸው ባረዱበት በዚያው ቀን፣ መቅደሴን ሊያረክሱ ገቡ። በቤቴ ውስጥ ያደረጉት ይህ ነው።

⁴⁰ደግሞም ከሩቅ ሰዎችን አስጠሩ — መልእክተኞች ሄዱ፣ እነርሱም መጡ። ለእነርሱም ስትይ ታጠብሽ፣ ዐይኖችሽን ተኳልሽ፣ ጌጦችሽንም አደረግሽ። ⁴¹ገናና በሆነ አልጋ ላይ ተቀመጥሽ፣ በፊቱም ገበታ ተዘጋጅቶ ነበር፤ በዚያም ዕጣኔንና ዘይቴን አኖርሽ። ⁴²ግድ የለሽ የሆነ የሕዝብ ድምፅ ከእርሷ ጋራ ነበረ፤ ከሕዝቡም ጋራ ሰካራሞች ከምድረ በዳ መጡ፣ በሴቶቹም እጆች ላይ አምባሮችን፣ በራሳቸውም ላይ ያማሩ ዘውዶችን አደረጉ።” ⁴³ስለዚህ በምንዝር ስለ ዛለችው ስለዚች ሴት እንዲህ አልሁ፤ ‘አሁን ለዝሙት ይጠቀሙባታል፣ እርሷም ትስማማለች።’ ⁴⁴“እንደ ጋለሞታ ከእርሷ ጋራ ተኙ፤ እንዲሁም ወደ እነዚህ ነውረኛ ሴቶች ወደ ኦሆላና ወደ ኦሆሊባ ገቡ። ⁴⁵ነገር ግን ጻድቃን ሰዎች አመንዝሮችና ነፍሰ ገዳዮች እንደ ሆኑ ይፈርዱባቸዋል፤ ምክንያቱም በእጆቻቸው ደም ያለባቸው አመንዝሮች ናቸው።”

⁴⁶ጌታ አባታችን እንዲህ ይላልና፤ “በእነርሱ ላይ ሕዝብ አምጣ፣ ለድንጋጤና ለዝርፊያም አሳልፈህ ስጣቸው። ⁴⁷ሕዝቡም በድንጋይ ይወግራቸዋል፣ በሰይፋቸውም ይጨፈጭፋቸዋል፤ ወንዶችና ሴቶች ልጆቻቸውን ይገድላሉ፣ ቤቶቻቸውንም በእሳት ያቃጥላሉ። ⁴⁸ስለዚህ ነውርን ከምድር አስቀራለሁ፤ ሴቶች ሁሉ እንዲማሩ፣ ነውርሽንም እንዳይኰርጁ። ⁴⁹ነውርሽን በአንቺ ላይ ይመልሳሉ፤ የጣዖት አምልኮሽንም ኀጢአት ትሸከሚያለሽ፣ እኔም ጌታ አባታችን እንደ ሆንሁ ታውቂያለሽ።”