Yeheskiel 23 FHB Father's Heart Bible™

23 ¹Pangandikane Rama kita rawuh marang aku, mangkene:

²“He, anaking manungsa, ana wong wadon loro, padha anake saka ibu siji. ³Loro-lorone padha laku jina ana ing tanah Mesir, nalika isih enom. Ana ing kana susune digrayang, lan puting susune kang isih prawan diraba. ⁴Oholah iku kang tuwa, Oholibah sadulure. Loro-lorone banjur dadi duwekKu lan padha nglairake anak lanang lan wadon. Jenenge: Oholah iku Samaria, Oholibah iku Yerusalem. ^a a v4 Jeneng loro iku dolanan tembung: Oholah tegese “tarube dhewe”—nggambarake pangibadah gawean dhewe ing Samaria—dene Oholibah tegese “tarubKu ana ing dheweke,” awit pasucene Rama kita dhewe madeg ana ing Yerusalem.

⁵“Oholah laku jina nalika isih dadi duwekKu; dheweke kasmaran marang para dhemenane, yaiku wong Asyur, para prajurit, ⁶kang padha nganggo sandhangan biru, para bupati lan para senapati, kabeh padha nom-noman kang gagah bagus, para prajurit jaranan kang nunggang jaran. ⁷Dheweke masrahake jinane marang wong-wong mau—yaiku para panggedhene Asyur kabeh—lan njijiki awake dhewe srana sakehing brahalane para wong kang dadi pepinginane mau. ⁸Dheweke ora ninggal laku jina kang diwiwiti ana ing tanah Mesir, ing kono nalika isih enom ana wong lanang padha turu karo dheweke, ngranggeh susune kang isih prawan, lan ngesokake hawa nepsune marang dheweke. ⁹Mulane dheweke Dakpasrahake marang para dhemenane, yaiku marang wong Asyur kang dadi pepinginane. ¹⁰Wong-wong mau mbukak sandhangane nganti wuda, njupuk anak-anake lanang lan wadon, sarta mateni dheweke nganggo pedhang; dheweke dadi tetembungan ala ing antarane wong wadon, lan paukuman tumiba marang dheweke.

¹¹“Oholibah, sadulure, weruh bab iku, nanging pepinginane luwih rusak tinimbang sadulure, lan laku jinane luwih ala. ¹²Dheweke kasmaran marang wong Asyur—para bupati lan para senapati, para prajurit kang nganggo gegaman jangkep, para prajurit jaranan kang nunggang jaran, kabeh padha nom-noman kang gagah bagus. ¹³Aku weruh yen dheweke uga njijiki awake dhewe; loro-lorone padha ngambah dalan kang padha.

¹⁴“Nanging dheweke mbacutake laku jinane nganti luwih adoh maneh. Dheweke weruh gambar wong lanang kang kaukir ing tembok, yaiku gambar wong Babil kang warnane abang mbranang, ¹⁵padha nganggo sabuk ing bangkekane, lan serban kang nglewer ing sirahe, kabeh katon kaya para perwira, gambaring wong Babil kang asale saka tanah Babil. ¹⁶Bareng weruh gambar-gambar mau, dheweke banjur kasmaran, lan ngirim utusan marani wong-wong mau menyang tanah Babil. ¹⁷Wong Babil banjur padha teka marani dheweke, menyang paturon katresnan, lan njijiki dheweke srana laku jinane. Sawise najis, dheweke banjur mingkuh kanthi rasa jijik marang wong-wong mau. ¹⁸Nalika dheweke mamerake laku jinane lan mbukak kawudane, Aku banjur mingkuh kanthi jijik saka dheweke, kaya anggonKu wis mingkuh saka sadulure. ¹⁹Dheweke saya ngakehake laku jinane, kanthi ngeling-eling dina nalika isih enom, nalika dheweke laku jina ana ing tanah Mesir, ²⁰lan ana ing kana kasmaran marang para dhemenane, kang pringsilane kaya kuldi lan kang manine kaya jaran. ²¹Dadi kowe kepengin maneh marang kanisthan nalika kowe isih enom, nalika wong Mesir padha ngranggeh susumu nalika kowe isih enom.”

²²Mulane, he Oholibah, mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa: “Para dhemenanmu bakal Dakgugah supaya nglawan kowe, yaiku wong-wong kang wis kokmungkuri kanthi jijik, lan bakal Dakgawa nglawan kowe saka sakehing penjuru.

²³“Yaiku wong Babil karo sakehing wong Kasdim, wong Pekod, Soa, lan Koa, lan sakehing wong Asyur: para nom-noman kang gagah bagus, kabeh padha bupati lan senapati, para panggedhe perang, para wong kang kajen keringan, kabeh padha nunggang jaran. ²⁴Wong-wong mau bakal nempuh kowe saka lor nganggo kreta perang, grobag, lan bala saka akeh bangsa, kang padha ngepung kowe mubeng kanthi tameng gedhe lan cilik sarta ketopong waja. Paukuman bakal Dakpasrahake marang wong-wong mau, lan kowe bakal diadili manut pranatane dhewe. ²⁵Rasa cemburuKu bakal Daktumrapake marang kowe, lan wong-wong mau bakal tumindak marang kowe kanthi bendu. Irung lan kupingmu bakal dikethok; para wongmu kang isih kari bakal mati dening pedhang. Anak-anakmu lanang lan wadon bakal direbut, lan turahanmu bakal diobong ing geni. ²⁶Wong-wong mau bakal nyopoti sandhanganmu lan ngrebut barang-barang perhiasanmu kang endah. ²⁷Kanthi mangkono Aku bakal mungkasi kanisthanmu lan laku jina kang kokwiwiti ana ing Mesir, supaya kowe ora bakal maneh nyawang wong-wong mau kanthi kepengin utawa ngeling-eling Mesir maneh.”

²⁸Awit mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa: “Kowe bakal Dakpasrahake marang wong-wong kang kokgethingi, yaiku wong-wong kang wis kokmungkuri kanthi jijik. ²⁹Wong-wong mau bakal nandukake rasa gething marang kowe, lan ngrebut sakehing kang kokupayakake, sarta ninggal kowe nganti wuda lan ngligan, satemah kawudaning laku jinamu kabukak. Kanisthanmu lan laku jinamu, ³⁰kuwi kang njalari kedadeyan iki tumiba marang kowe, amarga kowe laku jina karo bangsa-bangsa lan njijiki awakmu dhewe srana brahala-brahalane. ³¹Kowe wis napak tilas lakune sadulurmu; mulane tuwunge bakal Daktampakake ing tanganmu.”

³²Mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa: “Kowe bakal ngombe tuwunge sadulurmu, kang jero lan amba; kowe bakal digeguyu lan diece, awit tuwung iku isine akeh banget. ³³Kowe bakal kapenuhan rasa mendem lan kasusahan— yaiku tuwung kang nggegirisi lan gawe sepi mamring, tuwunge Samaria sadulurmu. ³⁴Kowe bakal ngombe lan ngentekake tuwung iku, lan nggragas pecahan-pecahane, sarta nyuwek-nyuwek susumu dhewe; awit Aku wis ngandika, mangkono pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa. ^b b v34 “Nyuwek-nyuwek susumu dhewe”—nyakari utawa nggebugi dhadhane dhewe iku pratandha kasusahan kang banget ing jaman kuna ing tlatah Wetan Cedhak.

³⁵Mulane mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa: “Sarehne kowe wis nglalekake Aku lan mbuwang Aku menyang burimu, mula kowe kudu nyangga kanisthanmu lan laku jinamu.”

³⁶Rama kita ngandika marang aku: “He, anaking manungsa, apa kowe arep ngadili Oholah lan Oholibah? Yen mangkono, elingna wong-wong mau marang sakehing panggawene kang nistha.

³⁷“Wong-wong mau wis padha laku bedhang, tangane kebak getih. Padha laku bedhang karo brahala-brahalane, malah anak-anak kang padha dilairake kanggo Aku padha diobongake ing geni minangka pangan kanggo brahala-brahalane. ³⁸Isih ana maneh kang padha ditindakake marang Aku: ing dina iku uga padha najisake pasucenKu lan nyampah dina-dina SabatKu. ³⁹Ing dina nalika padha mragat anak-anake kanggo brahala-brahalane, ing dina iku uga padha mlebu ing pasucenKu prelu najisake. Mangkono panggawene ana ing jeroning padalemanKu.

⁴⁰“Malah padha ngundang wong-wong lanang saka panggonan kang adoh—utusan padha lunga, lan wong-wong mau padha teka. Kanggo wong-wong iku kowe adus, nyolaki mripatmu, lan manganggo perhiasanmu. ⁴¹Kowe lungguh ing paturon kang endah, karo meja kang wis cumawis ing ngarepe, ing kono kowe ndokokake dupaKu lan lengaKu. ⁴²Swarane wong akeh kang seneng-seneng keprungu ana ing cedhake; lan bebarengan karo grombolan mau, para wong mendem padha digawa saka ara-ara samun, banjur masang gelang ing tangane para wong wadon lan makutha kang endah ing sirahe.” ⁴³Banjur Aku ngandika bab wong wadon kang wis lungkrah dening laku bedhang iku: ‘Saiki wong-wong mau isih bakal terus nganggo dheweke kanggo laku jina, lan dheweke gelem.’ ⁴⁴“Wong-wong mau padha turu karo dheweke kaya karo wanita tuna susila; mangkono anggone padha nekani Oholah lan Oholibah, wong wadon kang nistha iku. ⁴⁵Nanging para wong kang bener bakal ngukum wong-wong mau kaya ngukum wong wadon kang laku bedhang lan tukang mateni, amarga pancen wong wadon kang laku bedhang kang tangane kebak getih.”

⁴⁶Awit mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa: “Nekakna grombolan wong akeh nglawan wong-wong mau, lan pasrahna marang pagiris lan rayahan. ⁴⁷Wong akeh mau bakal mbenturi watu marang wong-wong mau lan negor nganggo pedhange; bakal mateni anak-anake lanang lan wadon sarta ngobong omah-omahe. ⁴⁸Kanthi mangkono Aku bakal mungkasi kanisthan ana ing nagara iku, supaya kabeh wong wadon padha kelingan lan ora niru kanisthanmu. ⁴⁹Wong-wong mau bakal males kanisthanmu marang kowe; kowe bakal nyangga kaluputan anggonmu nyembah brahala, lan kowe bakal ngerti yen Aku iki Rama Kang Mahakwasa.”