Kwali kang Umob minangka Paukuman

Ing dina wiwitane Babil ngepung, Yerusalem iku kaya kuali karaten kang digodhog nganti asat. Ing sore iku uga Rama kita mundhut garwane Yehezkiel lan nglarang dheweke nangisi garwane, minangka pratandha yen nalika Padaleman Suci rubuh, umat bakal kaget banget nganti ora bisa nangis.

Pasal 24.

Ing taun kang kaping sanga, sasi kang kaping sepuluh, tanggal sepuluh, ana pangandikane Rama kita kang kaparingake marang aku, mangkene:

He, anaking manungsa, catheten jenenge dina iki, iya dina iki uga. Raja Babil wis ngepung Yerusalem ing dina iki uga. Caritakna pasemon marang brayat kang mbalela iku, lan kandhaa marang wong-wong mau: Mangkene pangandikane Pangeran Rama: “Pasangen kwali iku, sokna banyu ing njerone. Lebokna pecahan-pecahan daginge, saben potongan kang becik, yaiku pupu lan pundhak; kebakana nganggo balung-balung kang pilihan. Jupukna kang pilihan saka pepanthan wedhus, sarta tumpukna kayu ing sangisore; kwali mau umobna, lan balung-balunge godhogen ana ing njerone.”

Mangkene pangandikane Pangeran Rama: Bilai kutha kang ngwutahake getih, yaiku kwali kang karate ana ing njerone, kang karate durung ilang! Daginge wetokna siji mbaka siji; ora ana undhi kang katibakake tumrap kwali iku. ^a “Awit getihe ana ing tengah-tengahe; getih mau diseleh ing watu gundhul. Dheweke ora ngesokake getih mau ing lemah supaya bisa kaurugan lebu. Kanggo nguwukake bebendu lan nekakake wewalesan, getihe wis Dakseleh ing watu gundhul, supaya aja nganti kaurugan.”

Mangkene pangandikane Pangeran Rama: “Bilai kutha kang ngwutahake getih! Aku iya bakal numpuk kayu nganti dhuwur. Tumpukna kayune, urubna genine, daginge godhogen nganti mateng, campuren bumbu, lan balung-balunge kareben gosong. Banjur kwali kang kothong mau tumpangna ing mawane, supaya dadi panas lan tembagane mbranang, temahan rereged kang ana ing njerone bisa luluh lan karate sirna. Dheweke wis kesel anggone nglakoni pagawean abot, nanging karate kang kandel ora gelem ilang; karate isih tetep ana sanajan wis diobong ing geni. Reregedmu iku tumindakmu kang nistha. Amarga Aku wis ngarah ngresiki kowe, nanging kowe ora gelem diresiki, kowe ora bakal resik maneh nganti marem anggonKu nibakake bebenduKu marang kowe. Aku, Ramamu, kang wis ngandika. Iku bakal kelakon, lan Aku bakal tumindak. Aku ora bakal mundur, Aku ora bakal ngeman, lan Aku ora bakal ngowahi karsaKu. Wong-wong bakal ngadili kowe miturut lakumu lan panggawemu, mangkono pangandikane Pangeran Rama.”

Sang Rama Mundhut Garwane Nabi Yehezkiel

Ana pangandikane Rama kita kang kaparingake marang aku, mangkene:

“He, anaking manungsa, kalawan sanalika Aku bakal mundhut kang dadi kesenengane mripatmu saka kowe. Nanging kowe aja sungkawa lan aja nangis, sarta aja nganti eluhmu tumetes. ^b Sesambata lirih; aja nangisi wong kang mati. Serbanmu tetep enggonen lan trumpahmu tetep ing sikilmu; lambemu aja kotutupi lan aja mangan rotine wong kang lagi sungkawa.”

Ing wayah esuk aku ngandhani bangsaku, lan ing wayah soree bojoku mati. Esuke aku nindakake apa kang didhawuhake marang aku.

Banjur wong-wong padha takon marang aku: Apa kowe ora gelem ngandhani aku kabeh, apa tegese prakara iki kabeh tumrap aku kabeh—dene kowe tumindak kaya mangkono?

Aku banjur mangsuli marang wong-wong mau: Ana pangandikane Rama kita kang kaparingake marang aku, mangkene:

Kandhaa marang turune Israel: Mangkene pangandikane Pangeran Rama: “Aku bakal najisake papanKu suci, yaiku kang dadi kaunggulane kakuwatanmu, kang dadi kesenengane mripatmu, lan kang dadi gegayuhaning atimu; sarta anak-anakmu lanang lan wadon kang kotinggal bakal padha mati dening pedhang. Kowe kabeh bakal padha tumindak kaya kang wis Daklakoni: ora nutupi lambe lan ora mangan rotine wong kang lagi sungkawa. Serbanmu bakal tetep ana ing sirahmu lan trumpahmu ana ing sikilmu. Kowe kabeh ora bakal padha sungkawa utawa nangis, nanging bakal padha ngenes ing sajrone dosamu lan padha sesambat marang pepadhamu. Dadi Yehezkiel iku dadi pratandha kanggo kowe kabeh; kowe bakal padha nindakake kabeh kang ditindakake dening dheweke. Samangsa iku kelakon, kowe kabeh bakal padha ngerti, yen Aku iki Pangeran Rama.

“Lan kowe, anaking manungsa—ing dina nalika Aku mundhut saka wong-wong mau beteng pangungsene, kabungahan lan kamulyane, kang dadi kesenengane mripate, gegayuhaning atine, lan anak-anake lanang lan wadon, ing dina iku bakal ana wong kang oncat teka marang kowe nggawa kabar mau. Ing dina iku, nalika wong kang oncat mau teka, cangkemmu bakal menga; kowe bakal bisa caturan lan ora bisu maneh. Dadine kowe bakal dadi pratandha kanggo wong-wong mau, lan wong-wong mau bakal padha ngerti, yen Aku iki Ramamu.”