ମୁଦ୍ରଣରେ ଉପଲବ୍ଧ
ପୁସ୍ତକ

ବିଚାରର ଫୁଟୁଥିବା ହଣ୍ଡା

ଯେଉଁ ଦିନ ବାବିଲର ଅବରୋଧ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ସେହି ଦିନ ଯିରୂଶାଲମ ଏକ କଳଙ୍କି ଲାଗିଥିବା ହାଣ୍ଡି, ଯାହା ଫୁଟି ଫୁଟି ଶୁଖିଯାଏ। ସେହି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଆମର ପିତା ଯିହିଜିକଲଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ନେଇଯାଆନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶୋକ କରିବାକୁ ତାଙ୍କୁ ମନା କରନ୍ତି। ଏହା ଏକ ଚିହ୍ନ: ମନ୍ଦିର ପତନ ହେଲେ ଲୋକମାନେ ଏତେ ସ୍ତବ୍ଧ ହେବେ ଯେ କାନ୍ଦି ପାରିବେ ନାହିଁ।

ଅଧ୍ୟାୟ 24।

ନବମ ବର୍ଷର ଦଶମ ମାସର ଦଶମ ଦିନରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ମୋʼ ନିକଟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା,

ହେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର, ତୁମ୍ଭେ ଏହି ଦିନର ନାମ, ଏହି ଦିନକୁ ହିଁ ଲେଖି ରଖ। ବାବିଲର ରାଜା ଏହି ଦିନ ହିଁ ଯିରୂଶାଲମକୁ ଅବରୋଧ କଲା। ତୁମ୍ଭେ ସେହି ବିଦ୍ରୋହୀ ବଂଶ ପ୍ରତି ଗୋଟିଏ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ କଥା କୁହ ଓ ସେମାନଙ୍କୁ କୁହ, ସାର୍ବଭୌମ ପିତା ଏହି କଥା କହନ୍ତି, “ହଣ୍ଡା ବସାଅ, ତହିଁ ମଧ୍ୟରେ ଜଳ ଢାଳ। ତହିଁରେ ଖଣ୍ଡସବୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉତ୍ତମ ଖଣ୍ଡ, ଜଙ୍ଘ ଓ ସ୍କନ୍ଧ ପକାଅ; ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅସ୍ଥିରେ ତାହା ପୂର୍ଣ୍ଣ କର। ପଲର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଶୁ ନିଅ, ଆଉ ତହିଁ ତଳେ କାଠ ଗଦା କର; ତାହା ଫୁଟାଅ, ଆଉ ତହିଁ ମଧ୍ୟରେ ତାହାର ଅସ୍ଥିସବୁ ରାନ୍ଧ।”

ଏଥିପାଇଁ ସାର୍ବଭୌମ ପିତା ଏହି କଥା କହନ୍ତି, ରକ୍ତପାତକାରିଣୀ ନଗରୀ ପ୍ରତି ସନ୍ତାପ, ଯେଉଁ ହଣ୍ଡାର କଳଙ୍କ ତହିଁ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ଯାହାର କଳଙ୍କ ତହିଁରୁ ବାହାରି ଯାଇ ନାହିଁ! ତାହାକୁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରି ବାହାର କର; ତାହା ପାଇଁ କୌଣସି ଗୁଲିବାଣ୍ଟ ହୋଇ ନ ଥିଲା। a a v6 ମନୋନୀତ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଗୁଲିବାଣ୍ଟ କରାଯାଉଥିଲା; ଏଠାରେ କୌଣସି ଗୁଲିବାଣ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ — ପ୍ରତ୍ୟେକ ଖଣ୍ଡ ନିର୍ବିଚାରରେ ବାହାରି ଆସେ, ଯାହା ଯିରୂଶାଲମ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଚାରକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ। “କାରଣ ତାହାର ରକ୍ତ ତାହା ମଧ୍ୟରେ ଅଛି; ସେ ତାହା ଉଲଙ୍ଗ ଶୈଳ ଉପରେ ରଖିଲା। ସେ ତାହା ଭୂମି ଉପରେ ଢାଳିଲା ନାହିଁ, ଯେପରି ଧୂଳିରେ ତାହା ଢାଙ୍କି ହୁଅନ୍ତା। କୋପ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବା ଓ ପ୍ରତିଶୋଧ ଆଣିବା ନିମନ୍ତେ, ଆମ୍ଭେ ତାହାର ରକ୍ତ ଉଲଙ୍ଗ ଶୈଳ ଉପରେ ରଖିଅଛୁ, ଯେପରି ତାହା ଢଙ୍କା ନ ଯାଏ।”

ଏଥିପାଇଁ ସାର୍ବଭୌମ ପିତା ଏହି କଥା କହନ୍ତି, “ରକ୍ତପାତକାରିଣୀ ନଗରୀ ପ୍ରତି ସନ୍ତାପ! ଆମ୍ଭେ ମଧ୍ୟ କାଠ ଉଚ୍ଚ କରି ଗଦା କରିବା। କାଠ ଗଦା କର, ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳାଅ, ମାଂସ ଭଲରୂପେ ରାନ୍ଧ, ମସଲା ମିଶାଅ, ଆଉ ଅସ୍ଥିସବୁ ପୋଡ଼ି ଯାଉ। ତେବେ ଖାଲି ହଣ୍ଡାକୁ ତାହାର ଅଙ୍ଗାର ଉପରେ ବସାଅ, ଯେପରି ତାହା ଉତ୍ତପ୍ତ ହୁଏ ଓ ତାହାର ପିତ୍ତଳ ଜ୍ୱଳି ଉଠେ, ଯେପରି ତାହାର ଅଶୁଚିତା ତହିଁ ମଧ୍ୟରେ ତରଳି ଯାଏ ଓ ତାହାର କଳଙ୍କ ବିନଷ୍ଟ ହୁଏ। ସେ ପରିଶ୍ରମରେ ଆପଣାକୁ କ୍ଲାନ୍ତ କରିଅଛି, ତଥାପି ତାହାର ଗୁରୁତର କଳଙ୍କ ତାହାକୁ ଛାଡ଼ି ଯିବ ନାହିଁ; ଅଗ୍ନିରେ ସୁଦ୍ଧା ତାହାର କଳଙ୍କ ରହିଥାଏ। ତୁମ୍ଭର ଅଶୁଚିତା ତୁମ୍ଭର ଲଜ୍ଜାଜନକ ଆଚରଣ ଅଟେ। ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭକୁ ଶୁଚି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲୁ, ଆଉ ତୁମ୍ଭେ ଶୁଚି ହେଲ ନାହିଁ, ଏଣୁ ଆମ୍ଭେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ୍ଭ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆପଣା କୋପ ପରିତୃପ୍ତ ନ କରିଅଛୁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ୍ଭେ ପୁନର୍ବାର ଶୁଚି ହେବ ନାହିଁ। ଆମ୍ଭେ, ତୁମ୍ଭର ପିତା, ଏହା କହିଅଛୁ। ତାହା ଆସୁଅଛି, ଆଉ ଆମ୍ଭେ ତାହା କରିବା। ଆମ୍ଭେ କ୍ଷାନ୍ତ ହେବା ନାହିଁ, ଆମ୍ଭେ ଦୟା କରିବା ନାହିଁ, ଆଉ ଆମ୍ଭେ ଅନୁତାପ କରିବା ନାହିଁ। ସେମାନେ ତୁମ୍ଭର ଆଚରଣ ଓ ତୁମ୍ଭର କ୍ରିୟାନୁସାରେ ତୁମ୍ଭର ବିଚାର କରିବେ, ସାର୍ବଭୌମ ପିତା ଏହା କହନ୍ତି।”

ପିତା ଯିହିଜିକଲଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ନେଇଯାଆନ୍ତି

ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ମୋʼ ନିକଟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା,

“ହେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର, ଦେଖ, ଆମ୍ଭେ ଏକ ଆଘାତରେ ତୁମ୍ଭ ଚକ୍ଷୁର ବାଞ୍ଛିତ ବସ୍ତୁକୁ ତୁମ୍ଭଠାରୁ ନେଇଯାଉଅଛୁ। ତଥାପି ତୁମ୍ଭେ ଶୋକ କର ନାହିଁ କି ରୋଦନ କର ନାହିଁ, ଆଉ ତୁମ୍ଭର ଲୋତକ ନ ବହୁ। b b v16 ଯିହିଜିକଲଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଚିହ୍ନ ହେଲା: ମନ୍ଦିର ପତିତ ହେବା ବେଳେ ଇସ୍ରାଏଲ ଯେଉଁ ଅକଥନୀୟ କ୍ଷତି ଅନୁଭବ କରିବ, ତାହା ତାହାଙ୍କ ନିଷିଦ୍ଧ ଶୋକ ପ୍ରତିଫଳିତ କଲା। ନୀରବରେ ଆର୍ତ୍ତସ୍ୱର କର; ମୃତ ଲୋକ ନିମନ୍ତେ ଶୋକ କର ନାହିଁ। ଆପଣା ପଗଡ଼ି ମୁଣ୍ଡରେ ରଖ ଓ ପାଦରେ ପାଦୁକା ଥାଉ; ଆପଣା ଓଷ୍ଠାଧର ଢାଙ୍କ ନାହିଁ କି ଶୋକକାରୀମାନଙ୍କ ରୁଟି ଖାଅ ନାହିଁ।”

ମୁଁ ସେହି ପ୍ରଭାତରେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲି; ସେହି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମୋହର ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଲା। ପର ପ୍ରଭାତରେ ମୁଁ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ କଲି।

ସେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ମୋତେ ପଚାରିଲେ, ଏହିସବୁ ବିଷୟ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ କʼଣ ଅର୍ଥ ବହନ କରେ—ତୁମ୍ଭେ କାହିଁକି ଏପ୍ରକାର ବ୍ୟବହାର କରୁଅଛ, ତାହା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହିବ ନାହିଁ କି?

ତହିଁରେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲି, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ମୋʼ ନିକଟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା,

ତୁମ୍ଭେ ଇସ୍ରାଏଲ ବଂଶକୁ କୁହ, ସାର୍ବଭୌମ ପିତା ଏହି କଥା କହନ୍ତି, “ଦେଖ, ଆମ୍ଭେ ଆପଣା ପବିତ୍ର ଧାମକୁ, ଯାହା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ବଳର ଗର୍ବ, ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁର ବାଞ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ଓ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣର ବାଞ୍ଛା, ତାହାକୁ ଅପବିତ୍ର କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଅଛୁ; ଆଉ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ଓ କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ପଛରେ ଛାଡ଼ି ଆସିଅଛ, ସେମାନେ ଖଡ୍ଗରେ ପତିତ ହେବେ। ଆମ୍ଭେ ଯେପରି କରିଅଛୁ, ତୁମ୍ଭେମାନେ ସେପରି କରିବ: ଆପଣା ଓଷ୍ଠାଧର ଢାଙ୍କିବ ନାହିଁ କି ଶୋକକାରୀମାନଙ୍କ ରୁଟି ଖାଇବ ନାହିଁ। ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପଗଡ଼ି ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଓ ପାଦୁକା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଦରେ ରହିବ। ତୁମ୍ଭେମାନେ ଶୋକ କରିବ ନାହିଁ କି ରୋଦନ କରିବ ନାହିଁ, ମାତ୍ର ଆପଣା ଅଧର୍ମରେ କ୍ଷୟ ପାଇ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଆର୍ତ୍ତସ୍ୱର କରିବ। ଏହିରୂପେ ଯିହିଜିକଲ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଏକ ଚିହ୍ନ ଅଟେ; ସେ ଯାହା କଲେ, ତୁମ୍ଭେମାନେ ସେହିସବୁ କରିବ। ଯେତେବେଳେ ତାହା ଘଟିବ, ସେତେବେଳେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଜାଣିବ ଯେ ଆମ୍ଭେ ସାର୍ବଭୌମ ପିତା ଅଟୁ।

“ଆଉ ହେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର, ଯେଉଁ ଦିନ ଆମ୍ଭେ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ସେମାନଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗ, ସେମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଓ ମହିମା, ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁର ବାଞ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ, ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ବାଞ୍ଛା, ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ନେଇଯିବା, ସେହି ଦିନ ଜଣେ ପଳାତକ ତୁମ୍ଭ ନିକଟକୁ ଆସି ତୁମ୍ଭକୁ ସମ୍ବାଦ ଦେବ। ସେହି ଦିନ, ଯେତେବେଳେ ସେହି ପଳାତକ ଉପସ୍ଥିତ ହେବ, ସେତେବେଳେ ତୁମ୍ଭ ମୁଖ ଫିଟିବ; ତୁମ୍ଭେ କଥା କହିବ ଓ ଆଉ ନୀରବ ରହିବ ନାହିଁ। ଏହିରୂପେ ତୁମ୍ଭେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଏକ ଚିହ୍ନ ହେବ, ଆଉ ସେମାନେ ଜାଣିବେ ଯେ ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭର ପିତା ଅଟୁ।”