حزقيل 24 FHB Father's Heart Bible™

24 ¹نائين سال، ڏهين مهيني جي ڏهين تاريخ تي اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو تہ

²اي ابنِ آدم، هن ڏينهن جو نالو، هن ئي ڏينهن جو، لکي ڇڏ. بابل جي بادشاهه هن ئي ڏينهن يروشلم جو گهيرو ڪيو. ³انهيءَ باغي گهراڻي کي مثال ٻڌائي چؤ تہ مقتدر پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ”ديڳ چاڙهه ۽ ان ۾ پاڻي وجهه. ⁴ان ۾ ٽڪرا وجهه، هر سٺو ٽڪرو، ران ۽ ڪلهو؛ ان کي چونڊ هڏن سان ڀري ڇڏ. ⁵رڍ مان چونڊ جانور کڻ، ۽ ان جي هيٺان ڪاٺيون ڍير ڪر؛ ان کي اُبال ڏي، ۽ ان ۾ ان جا هڏا پچاءِ.“

⁶مقتدر پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ افسوس انهيءَ خونريزيءَ واري شهر تي، انهيءَ ديڳ تي جنهن ۾ ڪٽ لڳل آهي، ۽ جنهن مان ڪٽ نڪتو ناهي! ان کي ٽڪرو ٽڪرو ڪري ڪڍ؛ ان لاءِ ڪو قرعو نہ وڌو ويو آهي. ^a a v6 چونڊ ڪرڻ لاءِ قرعا وجهندا هئا؛ هتي ڪو قرعو نہ ٿو وڌو وڃي — هر ٽڪرو بنا فرق جي نڪري ٿو، جيڪو يروشلم تي مڪمل فيصلي جو نقشو پيش ڪري ٿو. ⁷”ڇاڪاڻ تہ ان جو رت ان جي وچ ۾ آهي؛ ان کي ننگي پٿر تي رکيائين. ان کي زمين تي نہ ڍاريائين تہ مٽيءَ سان ڍڪجي وڃي. ⁸غضب کي ڀڙڪائڻ ۽ انصاف آڻڻ لاءِ، مون ان جو رت ننگي پٿر تي رکيو آهي، تہ جيئن اهو ڍڪجي نہ سگهي.“

⁹تنهنڪري مقتدر پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ”افسوس انهيءَ خونريزيءَ واري شهر تي! آءٌ بہ ڪاٺين جو ڍير مٿاهون ڪندس. ¹⁰ڪاٺيون ڍير ڪر، باهه ٻار، گوشت چڱيءَ طرح پچاءِ، مصالحو ملاءِ، ۽ هڏا ڪارا ٿي سڙي وڃن. ¹¹پوءِ خالي ديڳ کي ان جي ڪوئلن تي رک، تہ جيئن اها گرم ٿئي ۽ ان جو ٽامو چمڪي، ۽ ان جي اندر ان جي ناپاڪي ڳري وڃي ۽ ان جو ڪٽ ختم ٿي وڃي. ¹²هن پاڻ کي محنت ۾ ٿڪائي ڇڏيو آهي، پر ان جو ڳرو ڪٽ ان کان نہ ٿو نڪري؛ ان جو ڪٽ باهه ۾ بہ رهيو ٿو. ¹³تنهنجي ناپاڪي تنهنجو شرمناڪ ڪم آهي. ڇاڪاڻ تہ مون توکي پاڪ ڪرڻ چاهيو ۽ تو پاڪ ٿيڻ نہ چاهيو، تنهنڪري جيستائين آءٌ تو تي پنهنجو غضب پورو نہ ڪريان، تيستائين تون وري پاڪ نہ ٿيندين. ¹⁴مون، تنهنجي پيءُ، چيو آهي. اهو اچي ٿو، ۽ آءٌ ان کي پورو ڪندس. نہ روڪيندس، نہ بخشيندس، ۽ نہ پشيمان ٿيندس. هو تنهنجي چال ۽ تنهنجن ڪمن موجب تنهنجو انصاف ڪندا، مقتدر پيءُ جو فرمان آهي.“

پيءُ حزقيل جي زال کي کڻي ٿو وڃي

¹⁵اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو تہ

¹⁶”اي ابنِ آدم، ڏس، آءٌ هڪ ئي ڌڪ سان تنهنجين اکين جو سڪون توکان کسي ٿو وٺان. تڏهن بہ نہ ماتم ڪر، نہ روءُ، ۽ نہ ڳوڙها وهڻ ڏي. ^b b v16 حزقيل جي زال جو موت هڪ جيئرو نشان ٿيو: سندس منع ٿيل ماتم ان ناقابلِ بيان نقصان جو عڪس هو جيڪو هيڪل ڊهڻ وقت اسرائيل کي محسوس ٿيندو. ¹⁷ڌيمي آواز ۾ ڪنجهه؛ مئلن لاءِ ماتم نہ ڪر. پنهنجي پڳ ٻڌيل رک ۽ پيرن ۾ جتي پاءِ؛ پنهنجا چپ نہ ڍڪ ۽ ماتم ڪندڙن جي ماني نہ کاءُ.“

¹⁸مون صبح جو ماڻهن سان ڳالهايو؛ شام جو منهنجي زال مري وئي. ٻئي صبح تي مون ائين ڪيو جيئن مون کي حڪم ٿيل هو.

¹⁹تڏهن ماڻهن مون کان پڇيو تہ ڇا تون اسان کي نہ ٻڌائيندين تہ اهي ڳالهيون اسان لاءِ ڇا مطلب ٿيون رکن—تون ائين ڇو ٿو ڪرين؟

²⁰مون کين چيو تہ اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو تہ

²¹اسرائيل جي گهراڻي کي چؤ تہ مقتدر پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ”آءٌ پنهنجي مقدس جڳهه کي، اوهان جي طاقت جي فخر، اوهان جين اکين جي سڪون ۽ اوهان جي جان جي سڪ کي ناپاڪ ڪرڻ وارو آهيان؛ ۽ جن پٽن ۽ ڌيئرن کي اوهان پوئتي ڇڏيو آهي، سي تلوار سان ڪرندا. ²²جيئن مون ڪيو آهي، تيئن اوهين ڪندا: پنهنجا چپ نہ ڍڪيندا ۽ ماتم ڪندڙن جي ماني نہ کائيندا. ²³اوهان جون پڳون اوهان جي مٿن تي ۽ جتيون اوهان جي پيرن ۾ رهنديون. اوهين نہ ماتم ڪندا ۽ نہ روئندا، پر پنهنجن گناهن ۾ ڳرندا رهندا ۽ هڪٻئي سان گڏجي ڪنجهندا. ²⁴هن طرح حزقيل اوهان لاءِ نشان آهي؛ جيڪو هن ڪيو سو سڀ اوهين ڪندا. جڏهن اهو اچي، تڏهن اوهين ڄاڻندا تہ آءٌ مقتدر پيءُ آهيان.

²⁵”۽ تون، اي ابنِ آدم—جنهن ڏينهن آءٌ کانئن سندن قلعو، سندن خوشي ۽ جلوو، سندن اکين جو سڪون، سندن دل جي سڪ، ۽ سندن پٽ ۽ ڌيئرون کسي وٺندس، ²⁶ان ڏينهن ڪو ڀڄي نڪتل ماڻهو تو وٽ اچي توکي خبر ٻڌائيندو. ²⁷ان ڏينهن، جڏهن ڀڄي نڪتل ماڻهو پهچندو، تنهنجو وات کلندو؛ تون ڳالهائيندين ۽ وڌيڪ چپ نہ رهندين. اهڙيءَ طرح تون سندن لاءِ نشان ٿيندين، ۽ هو ڄاڻندا تہ آءٌ تنهنجو پيءُ آهيان.“