د عذاب اېشېدونکے لوښے
په هغه ورځ چې د بابل محاصره پيلېږي، يروشلم يوه زنګ وهلې کټوۍ ده چې تر وچېدو ايشول شوې. همدغه ماښام زموږ پلار د حزقيال ښځه اخلي او هغه منع کوي چې پر هغې ماتم وکړي، دا يوه نښه ده چې کله معبد ونړېږي خلک به دومره حيران وي چې ژړا به يې ونه شي.
24 1په نهم کال کښې، په لسمه مياشت کښې، د مياشتې په لسمه ورځ، زما له زمونږ پلار کلام راغلو چې،
2اے اِبن آدمه، د دې ورځې نوم وليکه، همدا نن ورځ. د بابل بادشاه همدا نن ورځ په يروشلم باندې محاصره کړه. 3دغه سرکشه کور ته يو مثال ووايه او هغوئ ته ووايه چې، مالِک پلار داسې فرمائى چې، ”لوښے کېږده، اوبۀ پکښې واچوه. 4ټوټې پکښې واچوه، هره ښۀ ټوټه، ورون او اوږه؛ په غوره هډوکو يې ډک کړه. 5د رمې غوره څاروے واخله، او د هغۀ لاندې لرګى سره راغونډ کړه؛ هغه په اېشېدو راوله، او د هغۀ هډوکى پکښې پاخۀ کړه.“
6مالِک پلار داسې فرمائى چې، په هغه ښار افسوس چې د وينو تويولو ښار دے، هغه لوښے چې زنګ يې پکښې دے، چې زنګ يې ترې نۀ دے لاړ! ټوټه په ټوټه يې وباسه؛ د هغۀ دپاره هيڅ پچه ونۀ غورزولے شوه. a a v6 د ټاکلو دپاره پچې اچولے شوې؛ دلته هيڅ پچه نۀ اچولے کيږى — هره ټوټه بېترتيبه وځى، چې په يروشلم باندې د بشپړ عذاب انځور دے. 7”ځکه چې د هغې وينه د هغې په مينځ کښې ده؛ هغې دا په بربنډه ګټه باندې کېښوده. هغې دا په زمکه باندې ونۀ تويوله چې په خاورو يې پټه کړى. 8د غضب د راپارولو او د اِنصاف د راوستلو دپاره، ما د هغې وينه په بربنډه ګټه باندې کېښوده، چې پټه نۀ شى.“
9نو مالِک پلار داسې فرمائى چې، ”په هغه ښار افسوس چې د وينو تويولو ښار دے! زۀ به هم لرګى اوچت راغونډ کړم. 10لرګى ورباندې اضافه کړه، اور بل کړه، غوښه ښه پاخۀ کړه، مصالې پکښې ګډ کړه، او دې هډوکى وسوزى. 11بيا تش لوښے د هغۀ په سکرو باندې کېږده چې تود شى او تانبه يې سره شى، چې د هغۀ ناپاکى پکښې ويلې شى او زنګ يې ختم شى. 12هغې په محنت کښې ځان ستومانه کړو، خو د هغې درنه زنګ به ترې نۀ لاړه شى؛ د هغې زنګ حتىٰ په اور کښې هم پاتې کيږى. 13ستا ناپاکى ستا شرمناک کردار دے. ځکه چې ما کوشش وکړو چې تا پاک کړم او تۀ پاک نۀ شوې، نو تۀ به بيا پاک نۀ شې ترڅو چې زۀ خپل قهر ستا په خلاف پوره نۀ کړم. 14زۀ، ستا پلار، دا ووئيل. دا راروان دى، او زۀ به عمل وکړم. زۀ به ونۀ درېږم، زۀ به رحم ونۀ کړم، او زۀ به بيرته نۀ شم. هغوئ به ستا د چال چلن او ستا د کارونو مطابق ستا قضاوت وکړى، مالِک پلار فرمائى.“
پلار د حزقىاېل ښځه اخلى
15زما له زمونږ پلار کلام راغلو چې،
16”اے اِبن آدمه، په يو ګوزار سره زۀ ستا د سترګو خوشحالى درنه اخلم. خو ماتم مۀ کوه او مۀ ژاړه، او اوښکې دې ونۀ څڅيږى. b b v16 د حزقىاېل د ښځې مرګ يوه ژوندۍ نښه شوه: د هغۀ منع شوے غم هغه بياننۀکېدونکے زيان ښکاروى چې اِسرائيل به يې د هيکل په نسکورېدو احساس کوى. 17په خاموشۍ کراه کوه؛ د مړو ماتم مۀ کوه. خپله پګړۍ په سر وساته او څپلۍ په خپلو پښو، خپلې شونډې مۀ پټوه او د ماتم ډوډۍ مۀ خوره.“
18ما سحر خلقو ته وئيل؛ هغه ماښام زما ښځه مړه شوه. بله سحر ما هغه شان وکړل لکه چې حُکم شوے وو.
19بيا خلقو له ما نه پوښتنه وکړه چې، آيا تۀ به مونږ ته ونۀ وايې چې دا شيان زمونږ دپاره څۀ معنىٰ لرى — چې تۀ ولې داسې کوې؟
20نو ما هغوئ ته ووئيل چې، زما له زمونږ پلار کلام راغلو چې،
21د اِسرائيل کور ته ووايه چې، مالِک پلار داسې فرمائى چې، ”زۀ خپل مقدس مکان ناپاکول غواړم، چې ستاسو د طاقت فخر دے، د ستاسو د سترګو خوشحالى ده، د ستاسو د روح ارمان دے؛ او هغه زامن او لوڼه چې تاسو پرېښودل هغه به په تُوره باندې مړۀ شى. 22تاسو به هغه شان وکړئ لکه چې ما کړى دى: نۀ به خپلې شونډې پټوئ او نۀ به د ماتم ډوډۍ خورئ. 23ستاسو پګړۍ به ستاسو په سرونو وى او څپلۍ به ستاسو په پښو وى. تاسو به ماتم ونۀ کړئ او نۀ به وژاړئ، بلکې په خپلو ګناهونو کښې به ورو ورو ختم شئ او يو بل ته به کراه کوئ. 24نو حزقىاېل ستاسو دپاره يوه نښه ده؛ تاسو به هر څۀ کوئ چې هغۀ کړل. کله چې دا راشى، تاسو به پوه شئ چې زۀ مالِک پلار يم.
25”او اے تۀ، اِبن آدمه — په هغه ورځ چې زۀ ترې د هغوئ قلعه اخلم، د هغوئ خوشحالى او لوئى، د هغوئ د سترګو خوشحالى، د هغوئ د زړۀ ارمان، او د هغوئ زامن او لوڼه، 26په هغه ورځ به يو تښتېدلے تا ته راشى چې تا ته خبر درکړى. 27هغه ورځ، کله چې هغه تښتېدلے راشى، ستا خولۀ به پرانستے شى؛ تۀ به خبرې وکړې او نور به چُپ نۀ يې. نو تۀ به د هغوئ دپاره يوه نښه يې، او هغوئ به پوه شى چې زۀ ستا پلار يم.“
