Bav Şûrê Xwe Dikişîne

Şûr li pey şûr. Bavê me şûrê xwe hem li dijî mirovê rast hem li dijî mirovê xerab dikişîne û ji Hezekîêl re dibêje ku bi dengê bilind bikale û destên xwe li hev bixe, da ku gel hatina wê hîs bike. Padîşahê Babîlê li serê du rêyan tîran dihejîne, û pişk li Orşelîmê dikeve.

Bavê me di ayetan de dipeyive 2–7, 9–17, 19–32

Beş 21.

Peyva Bavê me ji min re hat:

Kurê mirov, berê xwe bide Orşelîmê, li dijî perestgehên wê mizgîniyê bide, li dijî welatê Îsraêlê pêxemberîtiyê bike, û ji welatê Îsraêlê re bibêje: “Bavê te dibêje: Ez li dijî te me. Ezê şûrê xwe ji kalanê wî bikişînim û hem mirovê rast hem jî mirovê xerab ji te qut bikim. Ji ber ku ezê hem mirovê rast hem jî mirovê xerab ji te qut bikim, şûrê min dê kalanê xwe li dijî her kesî ji başûr heta bakur bihêle. Hingê her kes dê bizane ku ez Bav im. Min şûrê xwe ji kalanê wî kişandiye, û ew dîsa venagere.

Tu, kurê mirov, bikale! Bi dilekî şikestî û bi kedereke tal li ber çavên wan bikale. Gava ew bipirsin, ‘Çima tu dikalî?’ bibêje, ‘Ji ber nûçeya ku tê. Her dil dê bihele, her dest dê sist bibe, her ruh dê qels bibe, her çok dê bibe av. Va ye, ew tê, û ew bê guman wê çêbibe, Bavê Serwer dibêje.’”

Peyva Bavê me ji min re hat:

Kurê mirov, pêxemberîtiyê bike û bibêje: Bavê Serwer dibêje: “Şûrek, şûrek, tûj kirî û her weha sayî kirî, ji bo serjêkirinê tûj kirî, sayî kirî da ku mîna birûskê biçirise. Îcar ma emê şa bibin? Şûr gopalê kurê min piçûk dibîne, wekî ku her darê piçûk dibîne. Şûr hatiye diyarkirin da ku sayî bibe, da ku bi dest were girtin; ew tûj kirî û sayî kirî ye, ji bo destê cellad amade ye. Bizirîne û biqîre, kurê mirov, çimkî ew li dijî gelê min tê; ew li dijî hemû mîrên Îsraêlê tê. Ew ligel gelê min bi şûr hatine radestkirin. Loma bi kederê li ranê xwe bide.” Bê guman ew dê were ceribandin. Û heke tewra gopalê ku şûr piçûk dibîne jî êdî tunebe çi? Bavê Serwer dibêje. “Loma tu, kurê mirov, pêxemberîtiyê bike û destên xwe li hev bixe. Bila şûr du caran, tewra sê caran daketî—şûrek ji bo serjêkirinê, şûrek ji bo serjêkirineke mezin, ji her aliyî li ser wan teng dibe, da ku dil bihelin û yên ketî pir bibin. Li ber hemû deriyên wan min şûr ji bo serjêkirinê daniye. Ax! Ew hatiye çêkirin da ku mîna birûskê biçirise, ew ji bo serjêkirinê hatiye kişandin. Ber bi rastê ve biçirise, paşê ber bi çepê ve, li kuderê ku devê te hatiye zivirandin. Ezê jî destên xwe li hev bixim, û hêrsa min dê rûne. Ez, Bavê te, axivîm.”

Peyva Bavê me ji min re hat:

“Kurê mirov, du rê nîşan bike ku şûrê padîşahê Babîlê bigire, herdu ji yek welatî. Li cihê ku rê ber bi bajarekî ve ji hev diqetin, nîşanekê deyne. Rêyekê nîşan bike ji bo şûr li dijî Rabbaya Emûniyan, rêyeke din li dijî Cihûda û Orşelîma bikelehkirî. Padîşahê Babîlê li cihê ku herdu rê jê diqetin radiweste, da ku falekê bigere: tîran dihejîne, ji pûtên malê fikirê dipirse, kezebê vedikole. ^a Di destê wî yê rastê de pişka Orşelîmê dikeve: da ku mencelokan daynin, serjêkirinê emir bikin, qîrîna şer rakin, mencelokan li dijî deriyan daynin, hevrazekê ava bikin, û kelehên dorpêçê rakin. Ew ji bo wan ên ku sond ji wî re xwaribûn dê wekî faleke derewîn xuya bibe, lê ewê sûcê wan bîne bîra wan û wan bigire.

Loma Bavê Serwer dibêje: “Ji ber ku we sûcê xwe bi serhildana xwe ya eşkere anî bîrê, di her tiştê ku we kir de gunehên xwe eşkere kir—ji ber ku hûn tên bîra kirin, hûnê bi destê padîşahê Babîlê werin girtin. Û tu, mîrê Îsraêlê yê bêrûmet û xerab, roja te hatiye, dema cezayê te yê dawî. Bavê Serwer wiha dibêje: Mêzerê rake, tacê hilîne. Tu tişt wekî ku bû namîne: yê nizm bilind dibe, yê bilind nizm dibe. Wêranek! Wêranek! Ezê wê bikim wêranek! Ew nayê avakirin heta ku ew were ku ew bi heq ê wî ye; ezê tacê bidim wî. ^b

Û tu, kurê mirov, pêxemberîtiyê bike û bibêje: Bavê Serwer li ser Emûniyan û tinazên wan wiha dibêje. Bibêje: “Şûrek, şûrek, ji bo serjêkirinê kişandî, sayî kirî da ku bihelişîne û mîna birûskê biçirise! ‘Tevî dîtinên derewîn ên li ser we û falên derewîn, ew dê li ser stûyên xerabên ku dê werin kuştin were danîn, yên ku roja wan hatiye, dema cezayê wan ê dawî. Şûr vegerîne kalanê wî! Li cihê ku tu lê hatî afirandin, li welatê ku tu jê têyî, ezê dadbarê te bikim. Ezê xezeba xwe li ser te birijînim; ezê agirê hêrsa xwe li dijî te bifûrînim û te radestî mirovên hovane bikim, yên ku di hilweşandinê de jêhatî ne. Tuyê bibe sotemeniya agir, xwîna te dê li welatê te were rijandin, û tu êdî nayê bîra kirin. Çimkî min, Bav, axivî.’”