2 Raja-Raja 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹Aya hiji awewe, pamajikan salah saurang ti putra-putra nabi, sasambat ka Elisa, “Carogé abdi, nya éta badega Bapa, parantos pupus, sareng Bapa ogé uninga yén abdi téh ngabakti ka Rama urang. Ayeuna nu ngahutangan dongkap bade nyandak dua anak abdi dijadikeun badega.”

²Saur Elisa, “Rék dibantu kumaha ku kami? Coba bejakeun, di imah téh boga naon?” Walonna, “Abdi teu gaduh nanaon, mung saguci minyak.”

³Saur Elisa, “Jung ka luar, nginjeum wadah ka sakabéh tatangga — wadah anu kosong, kudu loba. ⁴Tuluy asup, tutupkeun panto, maneh jeung anak-anak maneh di jero, terus eusian minyak kana sakabéh wadah téa. Unggal pinuh, singkirkeun.”

⁵Tuluy awéwé téa indit ninggalkeun Elisa, nutupkeun panto, manéhna jeung anak-anakna di jero; anak-anakna terus-terusan nyodorkeun wadah, manéhna terus nyicikeun minyak. ⁶Sanggeus wadah-wadah pinuh, manéhna ngomong ka anakna, “Cokot deui wadah hiji.” Tapi tembal anakna, “Geus beak, euweuh deui.” Tuluy minyak téa eureun teu ngocor deui.

⁷Manéhna datang ngabéjaan ka abdi Rama urang, tuluy saur anjeunna, “Jung, jual éta minyak, bayar hutang maneh, sésana keur hirup maneh jeung anak-anak maneh.”

Jangji Rama ka Awewe Sunem

⁸Dina hiji poé Elisa ngaliwat ka Sunem; di dinya aya hiji awéwé beunghar, anu maksa supaya anjeunna reureuh jeung tuang. Unggal ngaliwat, anjeunna ereun di dinya pikeun tuang. ⁹Awéwé téa ngomong ka salakina, “Tah, kuring nyaho yén ieu jelema anu mindeng ngaliwat ka urang téh abdi Rama urang anu suci. ¹⁰Hayu urang nyieunkeun kamar leutik di loténg pikeun anjeunna, dieusi ranjang, méja, korsi, jeung lampu, supaya anjeunna bisa nganjrek unggal sumping.”

¹¹Dina hiji poé Elisa sumping ka dinya, tuluy lebet ka kamar luhur sarta ngedeng di dinya. ¹²Saur anjeunna ka Géhasi badégana, “Geuwat calukan éta awéwé Sunem.” Ku Géhasi dicalukan, tuluy awéwé téa nangtung di hareupeun anjeunna. ¹³Saur Elisa ka Géhasi, “Béjakeun ka manéhna: Maneh geus cape-cape ngurus kami. Naon anu bisa dipigawé pikeun maneh? Perlu teu kami nyarita ka raja atawa ka panglima tentara keur kapentingan maneh?” Tembal awéwé téa, “Abdi mah cicing di tengah-tengah dulur sorangan.”

¹⁴Saur Elisa, “Ku naon atuh urang bisa nulungan manéhna?” Walon Géhasi, “Manéhna teu boga anak lalaki, sarta salakina geus kolot.”

¹⁵Saur Elisa, “Calukan.” Ku Géhasi dicalukan, tuluy awéwé téa nangtung dina lawang panto. ¹⁶Saur Elisa, “Dina usum ieu keneh taun hareup, maneh bakal ngagem anak lalaki.” Tembal awéwé téa, “Alim, juragan, nun abdi Rama urang, ulah ngabobodo ka abdi.”

¹⁷Awéwé téa tuluy kakandungan, sarta ngalahirkeun anak lalaki dina usum anu sarua taun hareupna, sakumaha anu diucapkeun ku Elisa.

¹⁸Budak téa beuki gedé. Dina hiji poé manéhna indit nepangan bapana, ka tempat nu keur dibuat. ¹⁹Pok ngomong ka bapana, “Aduh sirah abdi! Sirah abdi!” Bapana maréntah ka hiji bujang, “Gandong ka indungna.”

²⁰Ku bujang téa digandong ka indungna; budak téa diuk dina lahunan indungna nepi ka tengah poé, tuluy maot. ²¹Indungna tuluy naek, ngagolerkeun budak téa dina ranjang abdi Rama urang, nutupkeun panto, terus kaluar. ²²Manéhna nyalukan salakina, “Kirimkeun ka kuring hiji bujang jeung hiji kalde, supaya kuring bisa gancang indit ka abdi Rama urang tuluy balik deui.”

²³Ceuk salakina, “Ku naon rék ka ditu poé ieu? Ieu lain poé bulan anyar, lain poé Sabat.” Tembal manéhna, “Teu kunanaon.”

²⁴Manéhna tuluy nyadelan kalde, terus ngomong ka bujangna, “Jalankeun; ulah ngalaunan keur kuring lamun teu dititah.” ²⁵Manéhna tuluy indit nepi ka abdi Rama urang di Gunung Karmel. Ti kajauhan abdi Rama urang ningali manéhna, tuluy saur anjeunna ka Géhasi badégana, “Tuh ténjo, awéwé Sunem. ²⁶Buru-buru lumpat, papagkeun, tuluy tanyakeun, ‘Kumaha, damang? Carogé damang? Budak damang?’” Tembal awéwé téa, “Sadayana damang.”

²⁷Sanggeus nepi ka abdi Rama urang di gunung, manéhna nyekelan sampéan anjeunna. Géhasi datang rék nyurungkeun manéhna, tapi saur Elisa, “Antep baé — haténa keur kacida nalangsana, sarta Rama urang nyumputkeun hal éta ti kami, teu ngawartosan ka kami.”

²⁸Tembal awéwé téa, “Naha abdi menta anak lalaki ka juragan? Lain abdi geus nyarita, ‘Ulah ngaharep-harep abdi’?”

²⁹Saur Elisa ka Géhasi, “Sabukan jubah maneh, cekel iteuk kami, tuluy indit. Lamun manggih sasaha di jalan, ulah méré salam; lamun aya nu méré salam ka maneh, ulah dijawab. Teundeun iteuk kami dina beungeut budak téa.”

³⁰Tapi ceuk indung budak téa, “Demi Rama urang anu jumeneng sarta demi hirup Bapa, abdi moal ngantunkeun Bapa.” Tuluy Elisa cengkat, terus nuturkeun awéwé téa.

³¹Géhasi geus leuwih tiheula ti maranéhna, tuluy neundeun iteuk dina beungeut budak téa, tapi euweuh sora, euweuh réaksina. Géhasi tuluy balik deui mapag Elisa, “Budak téh teu nyaring.”

³²Sanggeus Elisa lebet ka jero imah, breh budak téa geus maot, ngedeng dina ranjang anjeunna. ³³Tuluy anjeunna lebet, nutupkeun panto, ngan aranjeunna duaan di jero, terus neneda ka Rama urang. ³⁴Tuluy anjeunna unggah ngagubragan budak téa — baham tempél kana baham, panon kana panon, leungeun kana leungeun. Sabot anjeunna ngaluuhan budak téa, awak budak téh mimiti haneut. ³⁵Anjeunna cengkat, leumpang mondar-mandir di jero kamar sakali, tuluy unggah deui ngaluuhan budak téa. Budak téh bersin tujuh kali, terus beunta. ³⁶Elisa nyalukan Géhasi, “Calukan éta awéwé Sunem.” Ku Géhasi dicalukan; awéwé téa datang ka anjeunna, tuluy saur anjeunna, “Bawa anak maneh.”

³⁷Awéwé téa datang, nyuuh dina sampéan anjeunna, nyembah nepi ka taneuh, tuluy nyokot anakna, terus kaluar.

Rama Nyageurkeun Sayur anu Matak Paeh

³⁸Elisa mulih deui ka Gilgal waktu keur usum paceklik. Sabot putra-putra nabi dariuk di hareupeun anjeunna, saur anjeunna ka badégana, “Pasang panci nu gedé; asakan sayur keur putra-putra nabi.”

³⁹Aya saurang nu indit ka kebon rék ngala jukut-jukutan, tuluy manggih tangkal rambat leuweung. Manéhna ngala labu leuweung sapangku ti dinya, tuluy balik, terus diiris-iris dikaragragkeun kana panci sayur — taya nu nyaho éta naon. ⁴⁰Sayur téa tuluy dicicikeun pikeun didahar, tapi sabot ngadahar sayur téa maranéhna cocorowokan, “Nun abdi Rama urang, aya pati dina panci!” Maranéhna teu bisa ngadahar éta.

⁴¹Saur Elisa, “Bawa tipung,” tuluy ku anjeunna dialungkeun kana panci, sarta saur anjeunna, “Cicikeun pikeun didahar ku jalma réa.” Geus taya deui nu matak cilaka dina panci téa.

⁴²Aya hiji jelema ti Baal-Salisa mawa ka abdi Rama urang roti tina hasil mimiti — dua puluh roti jelai jeung gandum anyar dina karungna. Saur Elisa, “Bikeun ka jalma réa sina didahar.”

⁴³Walon badégana, “Kumaha abdi bisa nyuguhkeun ieu ka saratus urang?” Tapi saur anjeunna deui, “Bikeun ka jalma réa sina didahar, sabab kieu dawuhan Rama urang: Maranéhna bakal dalahar sarta bakal aya sésana.”

⁴⁴Tuluy disuguhkeun ka maranéhna; maranéhna dalahar sarta aya sésana, cocog jeung dawuhan Rama urang.