Ubanmu Ya Riɓaɓɓanya Man Gwauruwa

Labarai huɗu na Elisha: Ubanmu ya cika kowace tukunyar aro daga tulun mai guda na wata gwauruwa; wata mutuniyar Shunem ta sami ɗan da ba ta taɓa roƙo ba, sa'ad da ya mutu kuwa Elisha ya kwanta a kansa har ya yi atishawa; mutuwa ta fita daga tukunyar miya; mutum ɗari suka ci gurasa ashirin.

Babi na 4.

Matar ɗaya daga cikin 'ya'yan annabawa ta yi kuka ga Elisha ta ce, “Bawanka mijina ya mutu, kai kuma ka sani bawanka yana tsoron Ubanmu. Yanzu mai bin bashi ya zo domin yă ɗauki 'ya'yana biyu su zama bayi.”

Elisha ya tambaye ta, “Me zan iya yi miki? Gaya mini, me kike da shi a gidanki?” Ta ce, “Baiwarka ba ta da kome sai tulun mai.”

Sai ya ce, “Je ki, ki ari tuluna a waje daga wajen dukan maƙwabtanki—tuluna marasa kome, kuma ba kaɗan ba. Ki shiga, ki rufe ƙofa a bayanki da 'ya'yanki, ki zuba mai cikin dukan tulunan nan. Duk sa'ad da aka cika ɗaya, sai ki ajiye shi a gefe.”

Sai ta bar shi, ta rufe ƙofa a bayanta da 'ya'yanta; suka riƙa kawo mata tuluna, ita kuma tana ta zubawa. Da tuluna suka cika, sai ta ce wa ɗanta, “Kawo mini wani kuma.” Ya ce, “Babu sauran ko ɗaya.” Sai mai ya tsaya.

Sai ta zo ta gaya wa mutumin Ubanmu, shi kuma ya ce, “Je ki, ki sayar da mai, ki biya bashinki, ke da 'ya'yanki kuma ku yi rayuwa da saura.”

Alkawarin Uba ga Mutuniyar Shunem

Wata rana Elisha ya ratsa ta Shunem, inda wata mace mai arziki take zama; ta roƙe shi sosai yă tsaya yă ci abinci. Duk sa'ad da yake wucewa, yakan tsaya a can yă ci abinci. Sai ta ce wa mijinta, “Ga shi, na san mutumin nan da yake yawan wucewa ta wurinmu mutum ne mai tsarki na Ubanmu. Bari mu yi masa ƙaramin ɗaki a kan rufi da gado, da tebur, da kujera, da fitila, domin yă iya tsayawa duk sa'ad da ya zo.”

Wata rana Elisha ya zo can, ya shiga ɗakin sama, ya kwanta. Sai ya ce wa Gehazi bawansa, “Kira mutuniyar Shunem nan.” Ya kira ta, sai ta tsaya a gabansa. Elisha ya ce masa, “Ka gaya mata cewa kin ɗauki wannan dukan wahala saboda mu. Me za a iya yi miki? Ko in yi magana dominki ga sarki ko ga shugaban sojoji?” Ta amsa ta ce, “Ina zama a cikin mutanena.”

Sai ya tambaya, “Me za a iya yi mata?” Gehazi ya ce, “Ba ta da ɗa, mijinta kuma ya tsufa.”

Ya ce, “Kira ta.” Sai ya kira ta, ta kuma tsaya a bakin ƙofa. Ya ce, “A wannan lokaci a shekara mai zuwa, za ki rungumi ɗa.” Ta ce, “A'a, ranka yă daɗe, mutumin Ubanmu, kada ka yi wa baiwarka ƙarya.”

Matar ta yi ciki, ta haifi ɗa a wannan lokaci a shekara mai zuwa, kamar yadda Elisha ya gaya mata.

Yaron ya yi girma, wata rana kuma ya fita wajen mahaifinsa, wajen masu girbi. Ya ce wa mahaifinsa, “Kaina! Kaina!” Mahaifinsa ya ce wa wani bawa, “Ɗauke shi kai wa mahaifiyarsa.”

Ya ɗauke shi ya kai wa mahaifiyarsa; yaron ya zauna a kan gwiwoyinta har tsakar rana, sa'an nan ya mutu. Sai ta hau, ta kwantar da shi a kan gadon mutumin Ubanmu, ta rufe ƙofa a bayansa, ta fita. Ta kira mijinta ta ce, “Ka aiko mini da wani bawa da jaki, domin in ruga wajen mutumin Ubanmu in dawo.”

Ya tambaya, “Me ya sa za ki tafi wurinsa yau? Ba sabon wata ba ne, ba kuma Asabar ba.” Ta ce, “Komai lafiya ne.”

Ta yi wa jaki sirdi, ta ce wa bawanta, “Ka kora; kada ka ragu mini sai dai na gaya maka.” Sai ta kama hanya, ta zo wurin mutumin Ubanmu a Dutsen Karmel. Da mutumin Ubanmu ya gan ta daga nesa, sai ya ce wa Gehazi bawansa, “Ga mutuniyar Shunem. Yanzu ka ruga, ka tarbe ta, ka tambaye ta, ‘Kina lafiya? Mijinki yana lafiya? Yaron yana lafiya?’” Ta amsa ta ce, “Komai lafiya.”

Da ta kai wurin mutumin Ubanmu a kan dutsen, sai ta kama ƙafafunsa. Gehazi ya zo domin yă ture ta, amma ya ce, “Ka ƙyale ta—ranta tana cikin baƙin ciki mai zafi, Ubanmu kuma ya ɓoye mini wannan, bai gaya mini ba.”

Ta ce, “Ko na roƙi ranka yă daɗe ɗa ne? Ban ce, ‘Kada ka ba ni bege na ƙarya’ ba?”

Elisha ya ce wa Gehazi, “Ka ɗaura rigarka a ɗamararka, ka ɗauki sandana a hannunka, ka tafi. In ka sadu da wani, kada ka gaishe shi; in wani ya gaishe ka, kada ka amsa masa. Ka ɗora sandana a kan fuskar yaron.”

Amma mahaifiyar yaron ta ce, “Na rantse da ran Ubanmu, da kuma ranka, ba zan rabu da kai ba.” Sai ya tashi ya bi ta.

Gehazi ya riga su gaba, ya ɗora sanda a kan fuskar yaron, amma babu wata murya ko amsa. Sai ya koma domin yă tarar da Elisha ya ce, “Yaron bai farka ba.”

Da Elisha ya shiga gidan, sai ga yaron, matacce, kwance a kan gadonsa. Sai ya shiga, ya rufe ƙofa a bayansu biyu, ya yi addu'a ga Ubanmu. Sa'an nan ya hau ya kwanta a kan yaron—baki a kan baki, idanu a kan idanu, hannuwa a kan hannuwa. Yayinda ya miƙe a kansa, sai jikin yaron ya yi ɗumi. Ya tashi, ya yi zagaye ɗaya a cikin ɗakin, sa'an nan ya sāke hawa ya miƙe a kan yaron. Yaron ya yi atishawa sau bakwai, ya buɗe idanunsa. Elisha ya kira Gehazi ya ce, “Kira mutuniyar Shunem nan.” Ya kira ta; sai ta zo wurinsa, ya kuma ce, “Ki ɗauki ɗanki.”

Sai ta zo, ta faɗi a ƙafafunsa, ta sunkuyar da kai har ƙasa, sa'an nan ta ɗauki ɗanta ta fita.

Uba Ya Warkar da Miyar Mai Kisa

Elisha ya koma Gilgal a lokacin yunwa. Yayinda 'ya'yan annabawa suke zaune a gabansa, sai ya ce wa bawansa, “Ka ɗora babbar tukunya, ka dafa miya domin 'ya'yan annabawa.”

Sai ɗaya ya fita zuwa jeji domin yă tattara ganye, sai ya sami wata kuringa ta jeji. Ya tsinko 'ya'yan duma na jeji cike da rigarsa daga gare ta, ya dawo, ya yayyanka su cikin tukunyar miya—ba wanda ya san mene ne su. Sai suka zuba wa mutanen domin su ci, amma sa'ad da suke cin miyar, sai suka yi ihu, “Mutumin Ubanmu, akwai mutuwa a cikin tukunya!” Ba su iya cinta ba.

Ya ce, “Kawo gari,” ya zuba shi cikin tukunya, ya ce, “Ku zuba wa mutane domin su ci.” Babu wani abu mai cutarwa da ya rage a cikin tukunya.

Wani mutum daga Ba'al-shalisha ya kawo wa mutumin Ubanmu burodin nunan fari—dunƙulen sha'ir ashirin da sabon hatsi a cikin jakarsa. Elisha ya ce, “Ka ba mutane su ci.”

Bawansa ya ce, “Yaya zan ajiye wannan a gaban mutum ɗari?” Ya sāke cewa, “Ka ba mutane su ci, gama Ubanmu ya ce, ‘Za su ci su kuma bar saura.’”

Sai ya ajiye a gabansu; suka ci suka kuma bar saura, kamar yadda Ubanmu ya ce.