2 राजाहरू 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹अगमवक्ताहरूका छोराहरूमध्ये एक जनाकी पत्नीले एलीशालाई पुकारेर भनिन्, “तपाईंका दास मेरा पति मरे, र तपाईंलाई थाहा छ, तपाईंका दासले हाम्रा पितालाई आदर गर्थे। अब ऋणदाता मेरा दुई छोरालाई दास बनाउन लैजान आउँदैछ।”

²एलीशाले सोधे, “म तपाईंको लागि के गर्न सक्छु? भन्नुहोस्, तपाईंको घरमा के छ?” तिनले भनिन्, “तपाईंकी दासीसँग एक भाँडो तेलबाहेक केही छैन।”

³तब तिनले भने, “जानुहोस्, बाहिर गएर आफ्ना सबै छिमेकीहरूबाट भाँडाहरू माग्नुहोस्—खाली भाँडाहरू, थोरै होइन। ⁴भित्र पसेर तपाईं र तपाईंका छोराहरूको पछाडि ढोका थुन्नुहोस्, र यी सबै भाँडामा तेल खन्याउनुहोस्। जुन भरिन्छ, त्यसलाई छुट्टै राख्नुहोस्।”

⁵त्यसैले तिनी उनीबाट गइन्, र आफू र आफ्ना छोराहरूको पछाडि ढोका थुनिन्; तिनीहरूले भाँडाहरू ल्याइरहे, तिनले खन्याइरहिन्। ⁶भाँडाहरू भरिएपछि तिनले आफ्नो छोरालाई भनिन्, “मलाई अर्को ल्याऊ।” “अब केही बाँकी छैन,” त्यसले भन्यो। तब तेल रोकियो।

⁷तिनी आएर हाम्रा पिताका मानिसलाई भनिन्, र तिनले भने, “जानुहोस्, तेल बेचेर आफ्नो ऋण तिर्नुहोस्, र बाँकीले तपाईं र तपाईंका छोराहरू जीवन निर्वाह गर्नुहोस्।”

शूनेमी स्त्रीसँग पिताको प्रतिज्ञा

⁸एक दिन एलीशा शूनेम भएर जाँदै थिए, जहाँ एक धनी स्त्री बस्थिन्; तिनले उनलाई बसेर खाना खान आग्रह गरिन्। उनी जहिले त्यहाँबाट जान्थे, खाना खान त्यहीँ रोकिन्थे। ⁹तिनले आफ्नो पतिलाई भनिन्, “हेर्नुहोस्, हाम्रो छेउबाट बारम्बार जाने यी मानिस हाम्रा पिताका पवित्र जन हुन् भनी मलाई थाहा छ। ¹⁰हामी उनको लागि छतमा एउटा सानो कोठा बनाऔं, र त्यसमा ओछ्यान, टेबल, कुर्सी र बत्ती राखौं, ताकि उनी जहिले आउँछन् त्यहाँ बस्न सकून्।”

¹¹एक दिन एलीशा त्यहाँ आए, र माथिल्लो कोठामा गएर पल्टे। ¹²तिनले आफ्नो सेवक गेहजीलाई भने, “यी शूनेमी स्त्रीलाई बोलाऊ।” त्यसले तिनलाई बोलायो, र तिनी उनको सामु उभिइन्। ¹³एलीशाले त्यसलाई भने, “तिनलाई भन्: तपाईंले हाम्रो लागि यति धेरै कष्ट गर्नुभयो। तपाईंको लागि के गर्न सकिन्छ? के म राजा वा सेनापतिसँग तपाईंको निम्ति बोलूँ?” तिनले जवाफ दिइन्, “म आफ्नै मानिसहरूका बीचमा बस्छु।”

¹⁴तिनले सोधे, “तिनको लागि के गर्न सकिन्छ?” गेहजीले भन्यो, “तिनको छोरा छैन, र तिनका पति वृद्ध छन्।”

¹⁵तिनले भने, “तिनलाई बोलाऊ।” त्यसैले त्यसले तिनलाई बोलायो, र तिनी ढोकामा उभिइन्। ¹⁶तिनले भने, “अर्को वर्ष यही समयमा तपाईंले एउटा छोरा काखमा लिनुहुनेछ।” तिनले भनिन्, “होइन, हे मेरा प्रभु, हाम्रा पिताका मानिस, आफ्नी दासीसँग झूट नबोल्नुहोस्।”

¹⁷एलीशाले भनेझैँ ती स्त्री गर्भवती भइन्, र अर्को वर्ष त्यही समयमा एउटा छोरा जन्माइन्।

¹⁸बालक हुर्क्यो, र एक दिन त्यो आफ्नो बुबाकहाँ, खेतालाहरूकहाँ गयो। ¹⁹त्यसले आफ्नो बुबालाई भन्यो, “मेरो टाउको! मेरो टाउको!” उसको बुबाले एक सेवकलाई भने, “यसलाई यसकी आमाकहाँ बोकेर लैजाऊ।”

²⁰त्यसले उसलाई उसकी आमाकहाँ बोकेर लग्यो; त्यो केटो मध्याह्नसम्म आमाको काखमा बस्यो, अनि मर्‍यो। ²¹तिनी माथि गएर त्यसलाई हाम्रा पिताका मानिसको ओछ्यानमा सुताइन्, त्यसको पछाडि ढोका थुनेर गइन्। ²²तिनले आफ्नो पतिलाई बोलाइन्, “मलाई एक सेवक र एउटा गधा पठाइदिनुहोस्, ताकि म हाम्रा पिताका मानिसकहाँ दौडेर गएर फर्केर आउन सकूँ।”

²³तिनले सोधे, “आज किन उनीकहाँ जाने? आज न त नयाँ जून हो, न विश्रामदिन।” तिनले भनिन्, “ठीकै छ।”

²⁴तिनले गधामा जीन कसेर आफ्नो सेवकलाई भनिन्, “हाँक; मैले नभनेसम्म मेरो लागि बिस्तारै नगर।” ²⁵तिनी हिँडेर कर्मेल डाँडामा हाम्रा पिताका मानिसकहाँ आइन्। टाढैबाट तिनलाई देखेर हाम्रा पिताका मानिसले आफ्नो सेवक गेहजीलाई भने, “हेर्, त्यो शूनेमी स्त्री। ²⁶अब दौडेर गएर तिनलाई भेट्, र सोध्, ‘तपाईं सन्चै हुनुहुन्छ? तपाईंका पति सन्चै छन्? बालक सन्चै छ?’” तिनले जवाफ दिइन्, “सबै सन्चै छ।”

²⁷तिनी डाँडामा हाम्रा पिताका मानिसकहाँ पुगेपछि, उनका खुट्टा समातिन्। गेहजी तिनलाई धकेल्न आयो, तर तिनले भने, “तिनलाई छोडिदे—तिनको प्राण तीतो वेदनामा छ, र हाम्रा पिताले यो मबाट लुकाउनुभएको छ, मलाई भन्नुभएको छैन।”

²⁸तिनले भनिन्, “के मैले मेरा प्रभुसँग छोरा मागेकी थिएँ र? के मैले ‘मेरो आशा नजगाउनुहोस्’ भनेकी थिइनँ र?”

²⁹एलीशाले गेहजीलाई भने, “आफ्नो वस्त्र पटुकामा घुसार, मेरो लौरो हातमा लेऊ, र जा। कसैलाई भेटिस् भने अभिवादन नगर्; कसैले तँलाई अभिवादन गरे भने जवाफ नदे। मेरो लौरो त्यो केटोको अनुहारमा राख्।”

³⁰तर बालककी आमाले भनिन्, “हाम्रा पिता जीवित हुनुभएको र तपाईं जीवित रहेको जत्तिकै सत्य छ, म तपाईंलाई छोड्दिनँ।” त्यसैले तिनी उठेर तिनको पछि लागे।

³¹गेहजी तिनीहरूभन्दा अगाडि गएर लौरो केटोको अनुहारमा राख्यो, तर न कुनै आवाज न कुनै प्रतिक्रिया भयो। त्यो एलीशालाई भेट्न फर्केर आयो, “केटो ब्यूँझेको छैन।”

³²एलीशा घरभित्र आउँदा, त्यहाँ केटो मरेर उनको ओछ्यानमा पल्टिरहेको थियो। ³³त्यसैले तिनी भित्र पसेर, ती दुवैको पछाडि ढोका थुनेर, हाम्रा पितासँग प्रार्थना गरे। ³⁴तब तिनी माथि चढेर बालकमाथि पल्टे—मुखमा मुख, आँखामा आँखा, हातमा हात। तिनी त्यसमाथि निहुरिँदा, बालकको शरीर न्यानो हुन थाल्यो। ³⁵तिनी उठेर कोठामा एकपल्ट यताउता हिँडे, अनि फेरि माथि चढेर केटोमाथि निहुरिए। केटोले सात पटक हाच्छिउँ गर्‍यो र आफ्ना आँखा खोल्यो। ³⁶एलीशाले गेहजीलाई बोलाए, “यी शूनेमी स्त्रीलाई बोलाऊ।” त्यसले तिनलाई बोलायो; तिनी उनीकहाँ आइन्, र तिनले भने, “आफ्नो छोरा लानुहोस्।”

³⁷तिनी आएर उनका खुट्टामा घोप्टो परिन्, भुइँसम्म निहुरिइन्, अनि आफ्नो छोरा उठाएर गइन्।

पिताले घातक झोललाई निको पार्नुहुन्छ

³⁸अनिकालको समयमा एलीशा गिलगालमा फर्के। अगमवक्ताहरूका छोराहरू उनको सामु बसिरहेका बेला, तिनले आफ्नो सेवकलाई भने, “ठूलो भाँडो बसाल्; अगमवक्ताहरूका छोराहरूका निम्ति झोल पकाऊ।”

³⁹एक जना साग-सब्जी टिप्न खेततिर गयो र एउटा जङ्गली लहरा भेट्टायो। त्यसबाट त्यसले काखभरि जङ्गली लौका टिपेर ल्यायो, र झोलको भाँडामा काटेर हाल्यो—ती के थिए भन्ने कसैलाई थाहा थिएन। ⁴⁰तिनीहरूले मानिसहरूलाई खान त्यो झोल खन्याइदिए, तर तिनीहरूले झोल खाँदै गर्दा चिच्च्याए, “हे हाम्रा पिताका मानिस, भाँडामा मृत्यु छ!” तिनीहरूले त्यो खान सकेनन्।

⁴¹तिनले भने, “पीठो ल्याऊ,” र त्यो भाँडामा हालेर भने, “मानिसहरूलाई खान खन्याइदेऊ।” भाँडामा कुनै हानिकारक कुरा बाँकी रहेन।

⁴²बालशालीशाबाट एक जना मानिसले हाम्रा पिताका मानिसकहाँ अगौटे फलको रोटी ल्यायो—जौका बीसवटा रोटी र आफ्नो झोलामा ताजा अन्न। एलीशाले भने, “यो मानिसहरूलाई खान देऊ।”

⁴³उनको सेवकले भन्यो, “यो एक सय जनाको सामु म कसरी राखूँ?” तिनले फेरि भने, “यो मानिसहरूलाई खान देऊ, किनकि हाम्रा पिता भन्नुहुन्छ: तिनीहरूले खानेछन् र उब्रनेछ पनि।”

⁴⁴तिनले त्यो तिनीहरूको सामु राख्यो; हाम्रा पिताले भन्नुभएझैँ तिनीहरूले खाए र उब्रियो पनि।