Daabacan

Boqorradii Labaad 4 FHB Father's Heart Bible™

15% dhimis ah dalabkaaga ugu horreeya →
Kitaab

Aabbeheen ayaa kordhiyay saliidda carmalka

Afar sheeko oo Eliishaa ah: Aabbaheen wuxuu weel kasta oo la amaahday ka buuxiyaa dheriga saliidda ee keliya ee carmal leedahay; naag reer Shuuneem ah waxay heshaa wiil aanay weligeed weydiisan, oo markuu dhinto Eliishaa ayaa korkiisa isku fidiya ilaa uu hindhiso; dhimashadu waxay ka baxdaa dheri maraq ah; boqol nin waxay cunaan labaatan kibsood.

Aabbeheen ayaa ku hadlaya aayad 43

Cutubka 4.

Naag ka mid ah wiilasha nebiyada ayaa Eliishaa u qaylisay oo ku tidhi: “Addoonkaaga ninkaygii wuu dhintay, adna waad ogtahay in addoonkaagu Aabbeheen ka cabsan jiray. Haddana amaah-bixiyihii ayaa u imanaya inuu labadayda ilmo addoommo ka dhigto.”

Eliishaa ayaa weydiiyay: “Maxaan kuu qaban karaa? Ii sheeg, maxaa gurigaaga ku jira?” Iyana waxay tidhi: “Addoonkaagu waxba ma haysto marka laga reebo weel saliid ah.”

Markaasuu yidhi: “Tag, weelal ka amaaho dibadda deriskaaga oo dhan, weelal madhan, oo yaanay yaraan. Gal, albaabka adiga iyo wiilashaada gadaashiinna ka xidh, oo saliidda ku shub weelashan oo dhan. Mid kasta markuu buuxsamo, dhinac dhig.”

Sidaas ayay isaga ka tagtay, albaabkana gadaasheeda iyo wiilasheeda ka xidhay; iyaguna weelalka way sii keeneen, iyana way sii shubtay. Markii weelashii buuxsameen, waxay wiilkeedii ku tidhi: “Weel kale ii keen.” Wuxuu yidhi: “Weel kale ma harin.” Kolkaasaa saliiddii joogsatay.

Way timid oo ninka Aabbeheen u sheegtay, isna wuxuu ku yidhi: “Tag, saliidda iibi, deyntaada bixi, adna iyo wiilashaaduna inta hadhay ku noolaada.”

Ballanka Aabbaha ee uu u sameeyay naagta reer Shuunem

Maalin maalmaha ka mid ah Eliishaa wuxuu dhex maray Shuunem, halkaasoo naag hodan ahi degganayd; waxayna ku boorrisay inuu joogo oo wax cuno. Mar kasta oo uu dhex maro, halkaas ayuu ku weecan jiray inuu wax ku cuno. Waxay ninkeedii ku tidhi: “Bal eeg, waan ogahay in ninkan marar badan inagu soo dhex maraa uu yahay nin quduus ah oo Aabbeheen ah. Aan u samayno qol yar oo saqafka kor ah, sariir, miis, kursi iyo laambad ku jirto, si uu halkaas ugu hoyto mar kasta oo uu yimaado.”

Maalin maalmaha ka mid ah Eliishaa halkaas buu yimid, qolkii sare ayuu u weecday, wuuna jiifsaday. Wuxuu addoonkiisii Gehaasi ku yidhi: “Naagtan Shuunaamiga ah u yeedh.” Wuuna u yeedhay, iyana hortiisay istaagtay. Eliishaa wuxuu ku yidhi: “Ku dheh: Dhibaato badan ayaad nooga qaadatay. Maxaa laguu qaban karaa? Ma boqorka ama sirkaalka ciidanka ayaan kaaga hadlaa?” Iyana waxay ugu jawaabtay: “Dadkayga dhexdiisa ayaan ku noolahay.”

Wuxuu weydiiyay: “Maxaa laga qaban karaa?” Gehaasi ayaa yidhi: “Wiil ma leh, ninkeeduna waa duq.”

Wuxuu yidhi: “U yeedh.” Sidaas buu u yeedhay, iyana albaabka ayay ku istaagtay. Wuxuu yidhi: “Xilligan sannadka dambe, wiil ayaad gacmahaaga ku qaban doontaa.” Iyana waxay tidhi: “Maya, sayidkayow, ninka Aabbeheen, addoonkaaga been ha ku sheegin.”

Naagtii way uuraysatay oo wiil ayay dhashay xilligaas sannadkii xigay, sidii Eliishaa ugu sheegay.

Ilmihii wuu koray, maalin maalmaha ka mid ah ayuu aabbihiis ugu baxay, kuwa goosanayay. Wuxuu aabbihiis ku yidhi: “Madaxayga! Madaxayga!” Aabbihiisna wuxuu addoon ku yidhi: “U qaad hooyadiis.”

Wuu u qaaday hooyadiis; wiilkiina jilbaheeda ayuu fadhiyay ilaa duhurkii, kolkaasuu dhintay. Way koreysay, sariirtii ninka Aabbeheen ayay ku jiifisay, albaabkana gadaashiisa ka xidhay, kolkaasay baxday. Ninkeedii ayay u yeedhay oo ku tidhi: “Addoon iyo dameer ii soo dir, si aan ugu orodo ninka Aabbeheen oo aan dib u soo noqdo.”

Wuxuu weydiiyay: “Maxaad maanta ugu tegaysaa? Ma aha dayaxa cusub ama Sabti.” Iyana waxay tidhi: “Nabad baa jirta.”

Dameerkii ayay sarjisay, addoonkeedana ku tidhi: “Hor u kac; ha ii gaabin haddaanan ku odhan.” Way ambabaxday oo ku timid ninka Aabbeheen Buurta Karmel. Markuu meel fog ka arkay, ninka Aabbeheen wuxuu addoonkiisii Gehaasi ku yidhi: “Bal eeg, naagtii Shuunaamiga ahayd. Hadda orod oo la kulan, oo weydii: ‘Ma nabad baa? Ninkaaga ma nabad baa? Ilmaha ma nabad baa?’” Iyana waxay tidhi: “Wax walba waa nabad.”

Markay ninka Aabbeheen buurta ugu timid, cagihiisay qabsatay. Gehaasi wuu u soo dhawaaday inuu iyada riixo, laakiin isagu wuxuu yidhi: “Iska daa—nafteedu murugo daran bay ku jirtaa, Aabbeheenna wuu iga qariyey, ima uusan sheegin.”

Waxay tidhi: “Sayidkayga miyaan wiil weydiistay? Miyaanan idhi: ‘Rajo been ah ha i gelin’?”

Eliishaa wuxuu Gehaasi ku yidhi: “Go'aaga dhexda ku xidh, ushayda gacanta ku qaado, oo tag. Haddaad qof la kulanto, ha salaamin; haddii qof ku salaamo, ha u jawaabin. Ushayda wiilka wajiga saar.”

Laakiin hooyadii ilmaha waxay tidhi: “Sida Aabbeheen u nool yahay iyo sida aad adiguna u nooshahay, kama tagayo.” Sidaas buu u kacay oo daba galay.

Gehaasi wuu ka hor maray, ushii wiilka wajiga ku saaray, laakiin cod iyo jawaab midna ma jirin. Wuxuu dib ugu noqday inuu Eliishaa la kulmo oo ku yidhi: “Wiilku ma soo toosin.”

Markii Eliishaa gurigii soo galay, bal eeg, ilmihii wuu dhintay, sariirtiisa ku jiifa. Sidaas buu u galay, albaabkana labadoodaba gadaashooda ka xidhay, Aabbeheenna ayuu u tukaday. Kolkaasuu koray oo ilmihii dushiisa jiifsaday—af af ku saaray, indho indho, gacmo gacmo. Markuu isaga fidiyey, jidhka ilmaha wuu diirmay. Wuu kacay, qolkii hal mar ayuu ku soo socday, kolkaasuu mar kale koray oo wiilkii fidiyey. Wiilkii toddoba jeer ayuu hindhisay, indhahana wuu furay. Eliishaa Gehaasi ayuu u yeedhay: “Naagtan Shuunaamiga ah u yeedh.” Wuuna u yeedhay; way u timid, wuxuuna ku yidhi: “Wiilkaaga qaado.”

Way timid, cagihiisa ayay dhacday, dhulna u sujuudday, kolkaasay wiilkeedii qaadatay oo baxday.

Aabbaha ayaa daaweeyay maraqa dilaaga ah

Eliishaa wuxuu ku noqday Gilgaal xilli abaar ah. Markay wiilashii nebiyadu hortiisa fadhiyeen, wuxuu addoonkiisii ku yidhi: “Dheriga weyn dabka saar; wiilasha nebiyada maraq u karkari.”

Mid ayaa beerta u baxay inuu cawsha cuntada ururiyo, wuxuuna helay canab duurjoog ah. Wuxuu ka soo ururiyey gaas buuxa oo qare duurjoog ah, wuuna soo noqday, dheriga maraqa ayuu ku googooyay—cidna ma ogayn waxay ahaayeen. Ragii ayay u shubeen inay cunaan, laakiin markay maraqa cunayeen waxay qayliyeen oo yidhaahdeen: “Ninkii Aabbeheen, dheriga dhimasho ayaa ku jirta!” Cuni kari waayeen.

Wuxuu yidhi: “Bur keena,” wuuna dheriga ku tuuray, wuxuuna yidhi: “U shub dadka inay cunaan.” Dheriga waxba oo dhib ah kuma harin.

Nin ka yimid Bacal-shaliishaa ayaa ninka Aabbeheen u keenay kibis midho-hore—labaatan rooti shaciir ah iyo hadhuudh cusub boorsadiisa ku jira. Eliishaa wuxuu yidhi: “Dadka sii inay cunaan.”

Addoonkiisii wuxuu yidhi: “Sidee u hor dhigaa boqol nin?” Mar kale wuxuu yidhi: “Dadka sii inay cunaan, waayo Aabbeheen wuxuu leeyahay: Way cuni doonaan oo wax bay hari doonaan.”

Wuu hor dhigay; way cuneen oo wax way harsadeen, sidii Aabbeheen yidhi.