നമ്മുടെ പിതാവ് വിധവയുടെ എണ്ണ വർധിപ്പിക്കുന്നു

എലീശായുടെ നാലു കഥകൾ: ഒരു വിധവയുടെ ഒരേയൊരു ഭരണിയിലെ എണ്ണകൊണ്ട് നമ്മുടെ പിതാവ് കടം വാങ്ങിയ എല്ലാ പാത്രങ്ങളും നിറയ്ക്കുന്നു; ഒരു ശൂനേംകാരത്തിക്ക് അവൾ ഒരിക്കലും ചോദിക്കാത്ത മകനെ ലഭിക്കുന്നു, അവൻ മരിക്കുമ്പോൾ അവൻ തുമ്മുന്നതുവരെ എലീശാ അവന്റെമേൽ കവിണ്ണുകിടക്കുന്നു; പായസക്കലത്തിൽനിന്ന് മരണം നീങ്ങുന്നു; നൂറു പേർ ഇരുപത് അപ്പം തിന്നുന്നു.

അധ്യായം 4.

പ്രവാചകശിഷ്യന്മാരിൽ ഒരുവന്റെ ഭാര്യ എലീശയോടു നിലവിളിച്ചു: “അങ്ങയുടെ ദാസനായ എന്റെ ഭർത്താവു മരിച്ചുപോയി; അങ്ങയുടെ ദാസൻ നമ്മുടെ പിതാവിനെ ഭയഭക്തിയോടെ സേവിച്ചിരുന്നു എന്ന് അങ്ങേക്ക് അറിയാമല്ലോ. ഇപ്പോൾ എന്റെ രണ്ടു മക്കളെ അടിമകളാക്കാൻ കടക്കാരൻ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകാൻ വരുന്നു.”

എലീശ ചോദിച്ചു: “ഞാൻ നിനക്കുവേണ്ടി എന്തു ചെയ്യണം? നിന്റെ വീട്ടിൽ എന്തുണ്ടെന്ന് എന്നോടു പറയുക.” അവൾ പറഞ്ഞു: “ഒരു ഭരണി എണ്ണയല്ലാതെ അങ്ങയുടെ ദാസിയുടെ പക്കൽ ഒന്നുമില്ല.”

അപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: “നീ ചെന്ന് നിന്റെ എല്ലാ അയൽക്കാരോടും പുറത്തുനിന്നു പാത്രങ്ങൾ വായ്പ വാങ്ങുക—ഒഴിഞ്ഞ പാത്രങ്ങൾ; കുറച്ചല്ല, വളരെയധികം. അകത്തു ചെന്ന് നിന്റെയും നിന്റെ പുത്രന്മാരുടെയും പിന്നിൽ വാതിൽ അടച്ച് ഈ പാത്രങ്ങളിലെല്ലാം എണ്ണ പകരുക. ഓരോന്നും നിറയുമ്പോൾ അതു മാറ്റിവയ്ക്കുക.”

അങ്ങനെ അവൾ അവനെ വിട്ടുപോയി, തന്റെയും തന്റെ പുത്രന്മാരുടെയും പിന്നിൽ വാതിൽ അടച്ചു; അവർ പാത്രങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു, അവൾ പകർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പാത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ തന്റെ മകനോടു പറഞ്ഞു: “ഇനിയൊരെണ്ണംകൂടി എന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരിക.” “ഇനി ഒന്നും ശേഷിച്ചിട്ടില്ല” എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ എണ്ണ നിന്നുപോയി.

അവൾ ചെന്ന് നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പുരുഷനോടു പറഞ്ഞു; അവൻ പറഞ്ഞു: “നീ ചെന്ന് എണ്ണ വിറ്റ് നിന്റെ കടം വീട്ടുക; ശേഷിക്കുന്നതുകൊണ്ടു നീയും നിന്റെ പുത്രന്മാരും ഉപജീവനം കഴിക്കുക.”

ശൂനേംകാരിയോടുള്ള പിതാവിന്റെ വാഗ്ദാനം

ഒരു ദിവസം എലീശ ശൂനേമിലൂടെ കടന്നുപോയി; അവിടെ ധനികയായ ഒരു സ്ത്രീ പാർത്തിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ അവിടെ തങ്ങണമെന്ന് അവൾ അവനെ നിർബന്ധിച്ചു. പിന്നീട് അവൻ കടന്നുപോകുമ്പോഴെല്ലാം ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ അവിടെ കയറുമായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ ഭർത്താവിനോടു പറഞ്ഞു: “ഇതാ, നമ്മുടെ അടുക്കലൂടെ കൂടെക്കൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഈ മനുഷ്യൻ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ വിശുദ്ധപുരുഷനാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. നമുക്ക് അവനു മുകളിൽ ഒരു ചെറിയ മാളികമുറി ഉണ്ടാക്കാം; അതിൽ കിടക്കയും മേശയും കസേരയും വിളക്കും വയ്ക്കാം; അങ്ങനെ അവൻ വരുമ്പോഴെല്ലാം അവിടെ തങ്ങാമല്ലോ.”

ഒരു ദിവസം എലീശ അവിടെ വന്ന് മാളികമുറിയിൽ കയറി കിടന്നു. അവൻ തന്റെ ഭൃത്യനായ ഗേഹസിയോടു പറഞ്ഞു: “ഈ ശൂനേംകാരിയെ വിളിക്കുക.” അവൻ അവളെ വിളിച്ചു; അവൾ അവന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നു. എലീശ അവനോടു പറഞ്ഞു: “അവളോടു പറയുക: ‘നീ ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഇത്രയധികം പ്രയാസപ്പെട്ടുവല്ലോ. നിനക്കുവേണ്ടി എന്തു ചെയ്യണം? രാജാവിനോടോ സേനാധിപതിയോടോ നിനക്കുവേണ്ടി ഞാൻ സംസാരിക്കണമോ?’” അവൾ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം ജനത്തിന്റെ ഇടയിൽ വസിക്കുന്നു.”

അവൻ ചോദിച്ചു: “അവൾക്കുവേണ്ടി എന്തു ചെയ്യാൻ കഴിയും?” ഗേഹസി പറഞ്ഞു: “അവൾക്കു മകനില്ല, അവളുടെ ഭർത്താവു വൃദ്ധനുമാണ്.”

അവൻ പറഞ്ഞു: “അവളെ വിളിക്കുക.” അവൻ അവളെ വിളിച്ചു; അവൾ വാതിൽക്കൽ നിന്നു. അവൻ പറഞ്ഞു: “അടുത്ത വർഷം ഈ സമയത്ത് നീ ഒരു മകനെ മാറോടണയ്ക്കും.” അവൾ പറഞ്ഞു: “അരുത്, എന്റെ യജമാനനേ, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പുരുഷനേ, അങ്ങയുടെ ദാസിയോടു കള്ളം പറയരുതേ.”

എലീശ അവളോടു പറഞ്ഞിരുന്നതുപോലെ അവൾ ഗർഭം ധരിച്ച് അടുത്ത വർഷം ആ സമയത്ത് ഒരു മകനെ പ്രസവിച്ചു.

കുട്ടി വളർന്നു; ഒരു ദിവസം അവൻ കൊയ്ത്തുകാരുടെ അടുക്കൽ, തന്റെ അപ്പന്റെ അടുത്തേക്കു പോയി. അവൻ തന്റെ അപ്പനോടു പറഞ്ഞു: “എന്റെ തല! എന്റെ തല!” അപ്പൻ ഒരു ഭൃത്യനോടു പറഞ്ഞു: “ഇവനെ അവന്റെ അമ്മയുടെ അടുക്കൽ എടുത്തുകൊണ്ടുപോകുക.”

അവൻ അവനെ അവന്റെ അമ്മയുടെ അടുക്കൽ എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി; ബാലൻ ഉച്ചവരെ അവളുടെ മടിയിൽ ഇരുന്നു, പിന്നെ മരിച്ചു. അവൾ മുകളിൽ കയറി അവനെ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പുരുഷന്റെ കിടക്കയിൽ കിടത്തി, അവന്റെ പിന്നിൽ വാതിൽ അടച്ച് പുറത്തുപോയി. അവൾ തന്റെ ഭർത്താവിനെ വിളിച്ചു: “എനിക്ക് ഒരു ഭൃത്യനെയും ഒരു കഴുതയെയും അയച്ചുതരിക; ഞാൻ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പുരുഷന്റെ അടുക്കൽ ഓടിച്ചെന്ന് മടങ്ങിവരട്ടെ.”

അവൻ ചോദിച്ചു: “ഇന്ന് അവന്റെ അടുക്കൽ പോകുന്നതെന്തിന്? ഇന്ന് അമാവാസിയോ ശബ്ബത്തോ അല്ലല്ലോ.” അവൾ പറഞ്ഞു: “കുഴപ്പമില്ല.”

അവൾ കഴുതയ്ക്കു കോപ്പിട്ട് തന്റെ ഭൃത്യനോടു പറഞ്ഞു: “തെളിച്ചുവിടുക; ഞാൻ പറഞ്ഞാലല്ലാതെ എനിക്കുവേണ്ടി വേഗം കുറയ്ക്കരുത്.” അവൾ പുറപ്പെട്ട് കർമേൽ പർവതത്തിൽ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പുരുഷന്റെ അടുക്കൽ എത്തി. ദൂരെനിന്ന് അവളെ കണ്ടപ്പോൾ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പുരുഷൻ തന്റെ ഭൃത്യനായ ഗേഹസിയോടു പറഞ്ഞു: “ഇതാ, ആ ശൂനേംകാരി. ഇപ്പോൾ ഓടിച്ചെന്ന് അവളെ എതിരേറ്റ് ‘നിനക്കു സുഖമോ? നിന്റെ ഭർത്താവിനു സുഖമോ? കുട്ടിക്കു സുഖമോ?’ എന്നു ചോദിക്കുക.” അവൾ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “എല്ലാം സുഖം.”

അവൾ പർവതത്തിൽ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പുരുഷന്റെ അടുക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ അവന്റെ കാലുകൾ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഗേഹസി അവളെ തള്ളിമാറ്റാൻ അടുത്തുവന്നു; എന്നാൽ അവൻ പറഞ്ഞു: “അവളെ വിട്ടേക്കുക—അവളുടെ മനസ്സ് കൈപ്പേറിയ വ്യഥയിലാണ്; നമ്മുടെ പിതാവ് അത് എന്നോടു പറയാതെ എന്നിൽനിന്ന് മറച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നു.”

അവൾ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ എന്റെ യജമാനനോട് ഒരു മകനെ ചോദിച്ചുവോ? ‘എന്റെ പ്രതീക്ഷ വർധിപ്പിക്കരുതേ’ എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലയോ?”

എലീശ ഗേഹസിയോടു പറഞ്ഞു: “നിന്റെ അരയിൽ വസ്ത്രം തിരുകിക്കെട്ടി എന്റെ വടി കൈയിലെടുത്തു പോകുക. വഴിയിൽ ആരെയെങ്കിലും കണ്ടാൽ അവനെ വന്ദനം ചെയ്യരുത്; ആരെങ്കിലും നിന്നെ വന്ദനം ചെയ്താൽ അവനോട് ഉത്തരം പറയുകയുമരുത്. എന്റെ വടി ബാലന്റെ മുഖത്തു വയ്ക്കുക.”

എന്നാൽ കുട്ടിയുടെ അമ്മ പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ പിതാവാണ, അങ്ങയുടെ ജീവനാണ, ഞാൻ അങ്ങയെ വിട്ടുപോകുകയില്ല.” അപ്പോൾ അവൻ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ പിന്നാലെ ചെന്നു.

ഗേഹസി അവർക്കുമുമ്പേ ചെന്ന് വടി ബാലന്റെ മുഖത്തു വെച്ചു; എന്നാൽ ഒരു ശബ്ദമോ പ്രതികരണമോ ഉണ്ടായില്ല. അവൻ എലീശയെ എതിരേൽക്കാൻ മടങ്ങിച്ചെന്നു: “ബാലൻ ഉണർന്നിട്ടില്ല.”

എലീശ വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ, ഇതാ, കുട്ടി മരിച്ച് അവന്റെ കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്നു. അവൻ അകത്തു ചെന്ന് അവരിരുവരുടെയും പിന്നിൽ വാതിൽ അടച്ച് നമ്മുടെ പിതാവിനോടു പ്രാർഥിച്ചു. പിന്നെ അവൻ കയറി കുട്ടിയുടെമേൽ കിടന്നു—വായ് വായോടും കണ്ണുകൾ കണ്ണുകളോടും കൈകൾ കൈകളോടും ചേർത്തു. അവൻ അവന്റെമേൽ കമിഴ്ന്നുകിടന്നപ്പോൾ കുട്ടിയുടെ ദേഹം ചൂടുപിടിച്ചു. അവൻ എഴുന്നേറ്റ് മുറിയിൽ ഒരുവട്ടം അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു; പിന്നെ കയറി വീണ്ടും ബാലന്റെമേൽ കമിഴ്ന്നുകിടന്നു. ബാലൻ ഏഴുപ്രാവശ്യം തുമ്മി കണ്ണുതുറന്നു. എലീശ ഗേഹസിയെ വിളിച്ചു: “ഈ ശൂനേംകാരിയെ വിളിക്കുക.” അവൻ അവളെ വിളിച്ചു; അവൾ അവന്റെ അടുക്കൽ വന്നു; അവൻ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ മകനെ എടുത്തുകൊള്ളുക.”

അവൾ വന്ന് അവന്റെ കാൽക്കൽ വീണ് നിലംവരെ കുമ്പിട്ടു; പിന്നെ തന്റെ മകനെ എടുത്തുകൊണ്ടു പുറത്തുപോയി.

മാരകമായ പായസം പിതാവ് സൗഖ്യമാക്കുന്നു

ക്ഷാമകാലത്ത് എലീശ ഗിൽഗാലിലേക്കു മടങ്ങിവന്നു. പ്രവാചകശിഷ്യന്മാർ അവന്റെ മുമ്പിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൻ തന്റെ ഭൃത്യനോടു പറഞ്ഞു: “വലിയ കലം അടുപ്പത്തു വെച്ച് പ്രവാചകശിഷ്യന്മാർക്കു പായസം വേവിക്കുക.”

ഒരുവൻ ചീര പറിക്കാൻ വയലിലേക്കു ചെന്ന് ഒരു കാട്ടുവള്ളി കണ്ടെത്തി. അതിൽനിന്ന് മടിനിറയെ കാട്ടുവെള്ളരിക്ക പറിച്ചെടുത്തു മടങ്ങിവന്ന് പായസക്കലത്തിൽ അരിഞ്ഞിട്ടു—അവ എന്താണെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. ആളുകൾക്കു ഭക്ഷിക്കാൻ അവർ അതു പകർന്നുകൊടുത്തു; എന്നാൽ പായസം കഴിക്കുമ്പോൾ അവർ നിലവിളിച്ചു: “നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പുരുഷനേ, കലത്തിൽ മരണം ഉണ്ട്!” അവർക്ക് അതു കഴിക്കാനായില്ല.

അവൻ പറഞ്ഞു: “മാവു കൊണ്ടുവരിക.” അതു കലത്തിൽ ഇട്ടിട്ട് അവൻ പറഞ്ഞു: “ആളുകൾക്കു ഭക്ഷിക്കാൻ പകർന്നുകൊടുക്കുക.” കലത്തിൽ ദോഷകരമായി ഒന്നും ശേഷിച്ചില്ല.

ബാൽ-ശാലീശയിൽനിന്ന് ഒരു മനുഷ്യൻ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പുരുഷന്റെ അടുക്കൽ ആദ്യഫലത്തിന്റെ അപ്പം—ഇരുപതു യവയപ്പവും സഞ്ചിയിൽ പുതിയ ധാന്യവും—കൊണ്ടുവന്നു. എലീശ പറഞ്ഞു: “ഇത് ആളുകൾക്കു ഭക്ഷിക്കാൻ കൊടുക്കുക.”

അവന്റെ ഭൃത്യൻ പറഞ്ഞു: “ഇതു നൂറു പേരുടെ മുമ്പിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ വിളമ്പും?” അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “ആളുകൾക്കു ഭക്ഷിക്കാൻ കൊടുക്കുക; എന്തെന്നാൽ നമ്മുടെ പിതാവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ‘അവർ ഭക്ഷിക്കും, ശേഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.’”

അവൻ അത് അവരുടെ മുമ്പിൽ വിളമ്പി; നമ്മുടെ പിതാവ് അരുളിച്ചെയ്തതുപോലെ അവർ ഭക്ഷിക്കുകയും ശേഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.