2 Padîşah 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹Jina yekî ji kurên pêxemberan li ber Elîşa qîriya û got: “Mêrê min, xulamê te, mir, û tu dizanî ku xulamê te ji Bavê me ditirsiya. Niha deyndar tê ku her du zarokên min wek koleyan bibe.”

²Elîşa pirsî: “Ez ji te re çi bikim? Ji min re bêje, di mala te de çi heye?” Wê got: “Ji xeynî firaqeke rûn, tu tişt ji xulama te re tuneye.”

³Hingê wî got: “Here, ji hemû cîranên xwe li derve firaqan deyn bîne — firaqên vala, ne hindik. ⁴Têkeve hundir, derî li pey xwe û kurên xwe bigire, û rûn têxe nav hemû van firaqan. Her ku yek tije dibe, wê veqetîne.”

⁵Loma wê ew hişt, derî li pey xwe û kurên xwe girt; wan firaq dianîn, wê jî dirijand. ⁶Gava firaq tije bûn, wê ji kurê xwe re got: “Yeke din ji min re bîne.” Wî got: “Yeke din nemaye.” Hingê rûn sekinî.

⁷Ew hat û ji mirovê Bavê me re got, û wî got: “Here, rûn bifroşe, deynê xwe bide, û tu û kurên xwe bi yê mayî bijîn.”

Soza Bav ji Jina Şûnemî re

⁸Rojekê Elîşa di Şûnemê re derbas bû, ku jineke dewlemend lê dima; wê zorê lê kir ku bimîne û nan bixwe. Her gava ku ew derbas dibû, ew li wir radiwesta ku nan bixwe. ⁹Wê ji mêrê xwe re got: “Va ye, ez dizanim ku ev mirovê ku pir caran di ba me re derbas dibe, mirovekî pîroz ê Bavê me ye. ¹⁰Werin ji wî re jûreke biçûk a li ser ban çêkin, bi nivîn, maseyek, kursiyek û çirayekê, da ku her gava tê, lê bimîne.”

¹¹Rojekê Elîşa hat wir, ber bi jûra jorîn ve çû û raket. ¹²Wî ji xulamê xwe Gêhazî re got: “Vê jina Şûnemî gazî bike.” Wî gazî wê kir, û ew li ber wî rawesta. ¹³Elîşa jê re got: “Jê re bêje: Te ji bo me ev hemû cefa kişand. Ji bo te çi dikare were kirin? Ma ez ji bo te ji padîşah an ji serokê artêşê re biaxivim?” Wê bersiv da: “Ez di nav gelê xwe de dijîm.”

¹⁴Wî pirsî: “Ji bo wê çi dikare were kirin?” Gêhazî got: “Kurê wê tuneye, û mêrê wê pîr e.”

¹⁵Wî got: “Gazî wê bike.” Loma wî gazî wê kir, û ew li ber derî rawesta. ¹⁶Wî got: “Vê demê salên din, tuyê kurekî hemêz bikî.” Wê got: “Na, ezbenî, mirovê Bavê me, derewan li xulama xwe meke.”

¹⁷Jin ducanî bû û di wê demê de salekê şûnde kurek anî, wek ku Elîşa jê re gotibû.

¹⁸Zarok mezin bû, û rojekê ew çû ba bavê xwe, ba çinvanan. ¹⁹Wî ji bavê xwe re got: “Serê min! Serê min!” Bavê wî ji xulamekî re got: “Wî hilgire ba diya wî.”

²⁰Wî ew hilgirt ba diya wî; kur heta nîvro li ser çokên wê rûnişt, paşê mir. ²¹Ew çû jor, ew li ser nivîna mirovê Bavê me daxist, derî li pey wî girt û derket. ²²Wê gazî mêrê xwe kir: “Xulamekî û kerekî ji min re bişîne, da ku ez bazdim ba mirovê Bavê me û vegerim.”

²³Wî pirsî: “Çima îro herî ba wî? Ne hîva nû ye û ne jî Şemî ye.” Wê got: “Baş e.”

²⁴Wê kurtan li ker girêda û ji xulamê xwe re got: “Bajo; ji bo min hêdî meke, heta ku ez ji te re nebêjim.” ²⁵Ew rêket û hat ba mirovê Bavê me li Çiyayê Kermelê. Gava ji dûr ve wê dît, mirovê Bavê me ji xulamê xwe Gêhazî re got: “Va ye, jina Şûnemî. ²⁶Niha bazde, pêrgî wê were, û bipirse: ‘Ma tu baş î? Ma mêrê te baş e? Ma zarok baş e?’” Wê bersiv da: “Her tişt baş e.”

²⁷Gava ew gihîşt mirovê Bavê me li çiyê, wê lingên wî girt. Gêhazî hat ku wê bidexwhir, lê wî got: “Dev jê berde — canê wê di nav tengahiyeke tal de ye, û Bavê me ew ji min veşartiye, ji min re negotiye.”

²⁸Wê got: “Ma min ji ezbeniyê xwe kurek xwest? Ma min negot: ‘Hêviyan nede min’?”

²⁹Elîşa ji Gêhazî re got: “Qapûtê xwe di piştbenda xwe de bihêle, gopalê min bi destê xwe bigire, û here. Heke tu pêrgî kesekî werî, silavan li wî meke; heke kesek silavan li te bike, bersiva wî nede. Gopalê min li ser rûyê kur deyne.”

³⁰Lê diya zarok got: “Bi saxiya Bavê me û bi saxiya te, ez dev ji te bernadim.” Loma ew rabû û li pey wê çû.

³¹Gêhazî li pêşiya wan çû, gopal li ser rûyê kur danî, lê ne deng hebû û ne bersiv. Ew vegeriya pêrgî Elîşa: “Kur hişyar nebû.”

³²Gava Elîşa ket hundirê malê, va ye zarok, mirî, li ser nivîna wî dirêj bûbû. ³³Loma ew ket hundir, derî li pey herduyan girt, û ji Bavê me re dua kir. ³⁴Hingê ew hilkişiya û li ser zarok dirêj bû — dev li ser dev, çav li ser çav, dest li ser dest. Her ku ew li ser wî vediciniqî, laşê zarok germ bû. ³⁵Ew rabû, carekê di jûrê re meşiya, paşê dîsa hilkişiya û li ser kur vediciniqî. Kur heft caran bêhnijî û çavên xwe vekir. ³⁶Elîşa gazî Gêhazî kir: “Vê jina Şûnemî gazî bike.” Wî gazî wê kir; ew hat ba wî, û wî got: “Kurê xwe bistîne.”

³⁷Ew hat, li ber lingên wî ket, heta erdê serî da, paşê kurê xwe hilgirt û derket.

Bav Şorbaya Kujer Sax Dike

³⁸Elîşa di dema birçîbûnekê de vegeriya Gilgalê. Her ku kurên pêxemberan li ber wî rûniştibûn, wî ji xulamê xwe re got: “Lenga mezin deyne; ji bo kurên pêxemberan şorbeyê bikelîne.”

³⁹Yek çû zevî ku pincar berhev bike û mêweke çolê dît. Wî jê hemêzek kundirên çolê berhev kir, vegeriya û ew di lenga şorbeyê de qut kir — tu kesî nizanibû ew çi ne. ⁴⁰Wan ew rijand ku mirov bixwin, lê her ku wan şorbe dixwar, wan qîriya: “Mirovê Bavê me, di lengê de mirin heye!” Wan nikaribû ew bixwin.

⁴¹Wî got: “Ard bînin,” û ew avêt nav lengê û got: “Ji gel re birijînin ku bixwin.” Di lengê de tiştekî zirardar nema.

⁴²Mirovekî ji Beal-Şalîşayê ji mirovê Bavê me re nanê berhemên pêşîn anî — bîst nanên cehî û hesinê nû di tûrê xwe de. Elîşa got: “Bide gel ku bixwin.”

⁴³Xulamê wî got: “Ez çawa vê li ber sed mirovan deynim?” Wî dîsa got: “Bide gel ku bixwin, çimkî Bavê me dibêje: Wê bixwin û wê jê bimîne.”

⁴⁴Wî ew li ber wan danî; wan xwar û jê ma, tam wek ku Bavê me gotibû.