ଦ୍ଵିତୀୟ ରାଜାବଳୀ 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଇଲୀଶାୟଙ୍କ ନିକଟରେ କ୍ରନ୍ଦନ କରି କହିଲା, “ଆପଣଙ୍କ ଦାସ ମୋʼ ସ୍ଵାମୀ ମରିଯାଇଅଛନ୍ତି, ଆଉ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ ଯେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ, ଏହା ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି। ବର୍ତ୍ତମାନ ମହାଜନ ମୋʼ ଦୁଇ ସନ୍ତାନକୁ ଦାସ କରି ନେବା ନିମନ୍ତେ ଆସୁଅଛି।”

²ଇଲୀଶାୟ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ନିମନ୍ତେ କʼଣ କରିବି? ମୋତେ କୁହ, ତୁମ୍ଭ ଘରେ କʼଣ ଅଛି?” ସେ କହିଲା, “ଗୋଟିଏ ତୈଳପାତ୍ର ବିନା ଆପଣଙ୍କ ଦାସୀର ଘରେ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।”

³ସେତେବେଳେ ସେ କହିଲେ, “ଯାଅ, ବାହାରେ ତୁମ୍ଭର ସମସ୍ତ ପ୍ରତିବାସୀଙ୍କଠାରୁ ପାତ୍ର ଉଧାର ମାଗ—ଶୂନ୍ୟ ପାତ୍ର, ଅଳ୍ପ ନୁହେଁ। ⁴ପୁଣି ଭିତରକୁ ଯାଇ ତୁମ୍ଭ ଓ ତୁମ୍ଭ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ପଛରେ କବାଟ ବନ୍ଦ କରି ଏହିସବୁ ପାତ୍ରରେ ତୈଳ ଢାଳ। ଯେଉଁ ପାତ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ତାହା ଏକ ପାଖରେ ରଖ।”

⁵ତହୁଁ ସେ ତାହାଙ୍କଠାରୁ ବିଦାୟ ହୋଇ ଆପଣା ଓ ଆପଣା ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ପଛରେ କବାଟ ବନ୍ଦ କଲା; ସେମାନେ ତାହା ନିକଟକୁ ପାତ୍ର ଆଣୁଥିଲେ, ଆଉ ସେ ଢାଳୁଥିଲା। ⁶ପାତ୍ରସବୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତେ, ସେ ଆପଣା ପୁତ୍ରକୁ କହିଲା, “ମୋତେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପାତ୍ର ଆଣି ଦିଅ।” ସେ କହିଲା, “ଆଉ ପାତ୍ର ନାହିଁ।” ସେତେବେଳେ ତୈଳ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା।

⁷ତହୁଁ ସେ ଆସି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଲୋକଙ୍କୁ ଜଣାଇଲା, ପୁଣି ସେ କହିଲେ, “ଯାଅ, ଏହି ତୈଳ ବିକ୍ରୟ କରି ତୁମ୍ଭର ଋଣ ପରିଶୋଧ କର, ଆଉ ଅବଶିଷ୍ଟ ଧନରେ ତୁମ୍ଭେ ଓ ତୁମ୍ଭ ପୁତ୍ରମାନେ ଜୀବନ ନିର୍ବାହ କର।”

ଶୂନେମୀୟା ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରତି ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା

⁸ଦିନେ ଇଲୀଶାୟ ଶୂନେମ ଦେଇ ଗଲେ, ସେଠାରେ ଜଣେ ଧନବତୀ ସ୍ତ୍ରୀ ବାସ କରୁଥିଲା; ସେ ତାହାଙ୍କୁ ଅନ୍ନ ଭୋଜନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ବିନତି କଲା। ତେଣୁ ଯେତେଥର ସେ ସେହି ବାଟ ଦେଇ ଯାଉଥିଲେ, ସେତେଥର ସେ ଅନ୍ନ ଭୋଜନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ସେଠାରେ ରହୁଥିଲେ। ⁹ସେ ଆପଣା ସ୍ଵାମୀକୁ କହିଲା, “ଦେଖ, ଯେଉଁ ଲୋକ ବାରମ୍ବାର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ବାଟ ଦେଇ ଯାଆନ୍ତି, ସେ ଯେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଜଣେ ପବିତ୍ର ଲୋକ, ଏହା ମୁଁ ଜାଣେ। ¹⁰ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହାଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଛାତ ଉପରେ ଗୋଟିଏ ସାନ କୋଠରୀ ନିର୍ମାଣ କରି ତହିଁରେ ଶଯ୍ୟା, ମେଜ, ଆସନ ଓ ଦୀପ ରଖୁ, ତେବେ ସେ ଯେତେବେଳେ ଆସିବେ, ସେଠାରେ ରହିପାରିବେ।”

¹¹ଦିନେ ଇଲୀଶାୟ ସେଠାକୁ ଆସି ସେହି ଉପର କୋଠରୀରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଶୟନ କଲେ। ¹²ପୁଣି ସେ ଆପଣା ଦାସ ଗିହେଜୀକୁ କହିଲେ, “ଏହି ଶୂନେମୀୟା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଡାକ।” ତହୁଁ ସେ ତାହାକୁ ଡାକନ୍ତେ, ସେ ତାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହେଲା। ¹³ଇଲୀଶାୟ ତାହାକୁ କହିଲେ, “ତାହାକୁ କୁହ: ତୁମ୍ଭେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଏତେ ଯତ୍ନ କରିଅଛ। ତୁମ୍ଭ ନିମନ୍ତେ କʼଣ କରାଯାଇ ପାରେ? ରାଜାଙ୍କୁ କିମ୍ବା ସେନାପତିଙ୍କୁ ତୁମ୍ଭ ପକ୍ଷରେ ମୁଁ କିଛି କହିବି କି?” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲା, “ମୁଁ ଆପଣା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରୁଅଛି।”

¹⁴ତେବେ ସେ ପଚାରିଲେ, “ତାହା ନିମନ୍ତେ କʼଣ କରାଯାଇ ପାରେ?” ଗିହେଜୀ କହିଲା, “ତାହାର ପୁତ୍ର ନାହିଁ, ଆଉ ତାହାର ସ୍ଵାମୀ ବୃଦ୍ଧ।”

¹⁵ତହୁଁ ସେ କହିଲେ, “ତାହାକୁ ଡାକ।” ତେଣୁ ସେ ତାହାକୁ ଡାକନ୍ତେ, ସେ ଦ୍ଵାର ନିକଟରେ ଠିଆ ହେଲା। ¹⁶ପୁଣି ସେ କହିଲେ, “ଆଗାମୀ ବର୍ଷ ଏହି ସମୟରେ ତୁମ୍ଭେ ଗୋଟିଏ ପୁତ୍ରକୁ କୋଳେଇ ଧରିବ।” ସେ କହିଲା, “ନା, ହେ ମୋʼ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଲୋକ, ଆପଣଙ୍କ ଦାସୀ ପ୍ରତି ମିଥ୍ୟା କୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ।”

¹⁷ମାତ୍ର ଇଲୀଶାୟ ତାହାକୁ ଯେପରି କହିଥିଲେ, ତଦନୁସାରେ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ଗର୍ଭବତୀ ହୋଇ ଆଗାମୀ ବର୍ଷ ସେହି ସମୟରେ ଏକ ପୁତ୍ର ପ୍ରସବ କଲା।

¹⁸ବାଳକ ବଡ଼ ହେଲା, ଆଉ ଦିନେ ସେ ଶସ୍ୟ କାଟୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆପଣା ପିତା ନିକଟକୁ ବାହାରିଗଲା। ¹⁹ସେ ଆପଣା ପିତାକୁ କହିଲା, “ମୋʼ ମଥା! ମୋʼ ମଥା!” ତହୁଁ ତାହାର ପିତା ଜଣେ ଦାସକୁ କହିଲା, “ଏହାକୁ ଏହାର ମାତା ନିକଟକୁ ବୋହିନେଇ ଯାଅ।”

²⁰ତେଣୁ ସେ ତାହାକୁ ବୋହିନେଇ ତାହାର ମାତା ନିକଟକୁ ଗଲା; ପୁଣି ବାଳକ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାତାର ଆଣ୍ଠୁ ଉପରେ ବସି ରହି ମଲା। ²¹ତହୁଁ ସେ ଉପରକୁ ଯାଇ ତାହାକୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଲୋକଙ୍କ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ଶୁଆଇ ତାହା ପଛରେ କବାଟ ବନ୍ଦ କରି ବାହାରିଗଲା। ²²ପୁଣି ସେ ଆପଣା ସ୍ଵାମୀକୁ ଡାକି କହିଲା, “ମୋʼ ନିକଟକୁ ଜଣେ ଦାସ ଓ ଗୋଟିଏ ଗର୍ଦ୍ଦଭ ପଠାଅ, ତେବେ ମୁଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଲୋକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଇ ଫେରିଆସିବି।”

²³ସେ ପଚାରିଲା, “ତୁମ୍ଭେ ଆଜି କାହିଁକି ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବ? ଆଜି ତ ଅମାବାସ୍ୟା କି ବିଶ୍ରାମଦିନ ନୁହେଁ।” ସେ କହିଲା, “ଭଲ ହେବ।”

²⁴ତହୁଁ ସେ ଗର୍ଦ୍ଦଭ ଉପରେ ସାଜ ପକାଇ ଆପଣା ଦାସକୁ କହିଲା, “ଚଳାଅ ଓ ଆଗକୁ ଯାଅ; ମୁଁ ତୁମ୍ଭକୁ ନ କହିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋʼ ନିମନ୍ତେ ଚାଲିବା ଧୀର କର ନାହିଁ।” ²⁵ତେଣୁ ସେ ବାହାରି କର୍ମିଲ ପର୍ବତରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଲୋକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲା। ତାହାକୁ ଦୂରରୁ ଦେଖି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଲୋକ ଆପଣା ଦାସ ଗିହେଜୀକୁ କହିଲେ, “ଦେଖ, ସେହି ଶୂନେମୀୟା ସ୍ତ୍ରୀ। ²⁶ଏବେ ଦୌଡ଼ିଯାଇ ତାହା ସଙ୍ଗେ ସାକ୍ଷାତ କରି ପଚାର, ‘ତୁମ୍ଭେ କି କୁଶଳ? ତୁମ୍ଭ ସ୍ଵାମୀ କି କୁଶଳ? ବାଳକ କି କୁଶଳ?’” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲା, “ସବୁ କୁଶଳ।”

²⁷ମାତ୍ର ସେ ପର୍ବତ ଉପରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଲୋକଙ୍କ ନିକଟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତେ, ତାହାଙ୍କ ପାଦ ଧରିଲା। ତହୁଁ ଗିହେଜୀ ତାହାକୁ ଠେଲି ଦେବା ପାଇଁ ଆସିଲା, ମାତ୍ର ସେ କହିଲେ, “ତାହାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ—କାରଣ ତାହାର ପ୍ରାଣ ତିକ୍ତ ବେଦନାରେ ଅଛି, ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ମୋʼଠାରୁ ଏହା ଗୁପ୍ତ ରଖିଅଛନ୍ତି, ମୋତେ ଜଣାଇ ନାହାଁନ୍ତି।”

²⁸ସେ କହିଲା, “ମୁଁ କି ମୋʼ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ମାଗିଥିଲି? ‘ମୋତେ ଭ୍ରାନ୍ତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ’ ବୋଲି କି ମୁଁ କହି ନ ଥିଲି?”

²⁹ତେବେ ଇଲୀଶାୟ ଗିହେଜୀକୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭ ଅଣ୍ଟା ବାନ୍ଧ, ଆପଣା ହସ୍ତରେ ମୋʼ ବାଡ଼ି ନେଇ ଯାଅ। ଯଦି କାହାକୁ ଭେଟ, ତେବେ ତାହାକୁ ନମସ୍କାର କର ନାହିଁ; ଯଦି କେହି ତୁମ୍ଭକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ତେବେ ତାହାକୁ ଉତ୍ତର ଦିଅ ନାହିଁ। ପୁଣି ମୋʼ ବାଡ଼ି ବାଳକର ମୁଖ ଉପରେ ରଖ।”

³⁰ମାତ୍ର ବାଳକର ମାତା କହିଲା, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଜୀବିତ ଥିବା ପ୍ରମାଣେ ଓ ଆପଣ ଜୀବିତ ଥିବା ପ୍ରମାଣେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ।” ତେଣୁ ସେ ଉଠି ତାହା ପଛେ ପଛେ ଗଲେ।

³¹ଗିହେଜୀ ସେମାନଙ୍କ ଆଗେ ଆଗେ ଯାଇ ବାଳକର ମୁଖ ଉପରେ ବାଡ଼ି ରଖିଲା, ମାତ୍ର କୌଣସି ଶବ୍ଦ କି ଉତ୍ତର ହେଲା ନାହିଁ। ତହୁଁ ସେ ଇଲୀଶାୟଙ୍କୁ ଭେଟିବା ପାଇଁ ଫେରିଆସି କହିଲା, “ବାଳକ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇ ନାହିଁ।”

³²ଇଲୀଶାୟ ଗୃହ ଭିତରକୁ ଆସନ୍ତେ, ଦେଖିଲେ, ବାଳକ ମରି ତାହାର ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ଶୋଇଅଛି। ³³ତେଣୁ ସେ ଭିତରକୁ ଯାଇ ସେହି ଦୁହିଁଙ୍କ ପଛରେ କବାଟ ବନ୍ଦ କରି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ³⁴ପୁଣି ସେ ଉପରକୁ ଯାଇ ବାଳକ ଉପରେ ଶୋଇଲେ—ତାହାର ମୁଖ ଉପରେ ମୁଖ, ତାହାର ଚକ୍ଷୁ ଉପରେ ଚକ୍ଷୁ ଓ ତାହାର ହସ୍ତ ଉପରେ ହସ୍ତ ରଖିଲେ। ଆଉ ସେ ତାହା ଉପରେ ଆପଣାକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତେ, ବାଳକର ଶରୀର ଉଷ୍ଣ ହେଲା। ³⁵ତହୁଁ ସେ ଉଠି ଘର ମଧ୍ୟରେ ଥରେ ଏଣେତେଣେ ବୁଲି, ପୁନର୍ବାର ଉପରକୁ ଯାଇ ବାଳକ ଉପରେ ଆପଣାକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ। ସେତେବେଳେ ବାଳକ ସାତ ଥର ଛିଙ୍କି ଆପଣା ଚକ୍ଷୁ ମେଲିଲା। ³⁶ତହୁଁ ଇଲୀଶାୟ ଗିହେଜୀକୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଏହି ଶୂନେମୀୟା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଡାକ।” ତେଣୁ ସେ ତାହାକୁ ଡାକିଲା; ସେ ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତେ, ସେ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭ ପୁତ୍ରକୁ ନିଅ।”

³⁷ତହୁଁ ସେ ଆସି ତାହାଙ୍କ ଚରଣ ତଳେ ପଡ଼ି ଭୂମିଷ୍ଠ ପ୍ରଣାମ କଲା, ପୁଣି ଆପଣା ପୁତ୍ରକୁ ଉଠାଇ ନେଇ ବାହାରିଗଲା।

ପିତା ମାରାତ୍ମକ ଝୋଳକୁ ସୁସ୍ଥ କରନ୍ତି

³⁸ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ସମୟରେ ଇଲୀଶାୟ ଗିଲ୍‌ଗଲ୍‌କୁ ଫେରିଆସିଲେ। ଆଉ ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ତାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସିଥିବା ବେଳେ ସେ ଆପଣା ଦାସକୁ କହିଲେ, “ବଡ଼ ହାଣ୍ଡି ବସାଇ ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଝୋଳ ରାନ୍ଧ।”

³⁹ତହୁଁ ଜଣେ ଶାକ ସଂଗ୍ରହ କରିବା ପାଇଁ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇ ଗୋଟିଏ ବନ୍ୟ ଲତା ପାଇଲା, ପୁଣି ତହିଁରୁ କୋଳ ଭର୍ତ୍ତି ବନ୍ୟ ତୁମ୍ବୀଫଳ ସଂଗ୍ରହ କରି ଆସି ଝୋଳ ହାଣ୍ଡିରେ କାଟି ପକାଇଲା—ମାତ୍ର ସେସବୁ କʼଣ, ତାହା କେହି ଜାଣି ନ ଥିଲେ। ⁴⁰ତେବେ ସେମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଭୋଜନ ନିମନ୍ତେ ତାହା ଢାଳିଲେ, ମାତ୍ର ସେମାନେ ସେହି ଝୋଳ ଭୋଜନ କରିବା ବେଳେ କ୍ରନ୍ଦନ କରି କହିଲେ, “ହେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଲୋକ, ହାଣ୍ଡିରେ ମୃତ୍ୟୁ ଅଛି!” ତେଣୁ ସେମାନେ ତାହା ଭୋଜନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।

⁴¹ତହୁଁ ସେ କହିଲେ, “ମଇଦା ଆଣ,” ଆଉ ତାହା ହାଣ୍ଡିରେ ପକାଇ କହିଲେ, “ଲୋକମାନଙ୍କ ଭୋଜନ ନିମନ୍ତେ ତାହା ଢାଳ।” ତହିଁରେ ହାଣ୍ଡିରେ ଆଉ କୌଣସି ଅନିଷ୍ଟକର ବସ୍ତୁ ରହିଲା ନାହିଁ।

⁴²ଏଥିମଧ୍ୟରେ ବାଲ୍‌-ଶାଲୀଶାରୁ ଜଣେ ଲୋକ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଲୋକଙ୍କ ନିକଟକୁ ପ୍ରଥମଜାତ ଫଳର ରୁଟି—ୟବର କୋଡ଼ିଏ ରୁଟି ଓ ଆପଣା ଝୁଲାରେ ନୂଆ ଶସ୍ୟ ଆଣିଲା। ତହୁଁ ଇଲୀଶାୟ କହିଲେ, “ଲୋକମାନଙ୍କ ଭୋଜନ ନିମନ୍ତେ ଏହା ଦିଅ।”

⁴³ତାହାଙ୍କ ଦାସ କହିଲା, “ମୁଁ ଏହା କିପରି ଏକ ଶହ ଲୋକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖିବି?” ମାତ୍ର ସେ ପୁନର୍ବାର କହିଲେ, “ଲୋକମାନଙ୍କ ଭୋଜନ ନିମନ୍ତେ ଏହା ଦିଅ, କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହନ୍ତି: ସେମାନେ ଭୋଜନ କରିବେ ଓ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିବ।”

⁴⁴ତେଣୁ ସେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ତାହା ରଖିଲା; ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଅନୁସାରେ ସେମାନେ ଭୋଜନ କଲେ ଓ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲା।