2 Para Raja 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹Ana sawijining wong wadon, bojone salah sijine putrane para nabi, sesambat marang Nabi Elisa, ature: “Abdi panjenengan, inggih semah kawula, sampun pejah, lan panjenengan priksa bilih abdi panjenengan punika ngabekti dhateng Rama kita. Samenika wonten tiyang ingkang nagih utang badhe mendhet anak kawula kekalih dados batur-tukon.”

²Nabi Elisa ndangu: “Kang bisa daktulungake marang kowe iku apa? Kandhakna marang aku, apa kang ana ing omahmu?” Wangsulane wong wadon mau: “Abdi panjenengan boten gadhah punapa-punapa, kajawi namung lenga sakendhi.”

³Banjur pangandikane: “Lungaa, nyilih wadhah menyang njaba saka tangga-teparomu kabeh—wadhah kothong, cacahe aja mung sithik. ⁴Banjur mlebua, tutupen lawang sawise kowe lan anak-anakmu mlebu, nuli esokana lenga ing sakabehing wadhah mau. Saben wadhah kang wis kebak, singkirna.”

⁵Wong wadon mau banjur lunga ninggal Nabi Elisa, tumuli nutup lawang sawise dheweke lan anak-anake mlebu; anak-anake padha ngladekake wadhah, dene dheweke terus ngesokake lenga. ⁶Bareng wadhah-wadhah mau wis kebak, dheweke kandha marang anake: “Gawakna wadhah siji maneh.” Nanging wangsulane anake: “Sampun boten wonten malih.” Tumuli lengane mandheg mili.

⁷Wong wadon mau banjur sowan lan ngaturi pirsa marang abdine Rama kita, nuli pangandikane: “Lungaa, edolen lengamu, lunasana utangmu, dene turahane kanggo panguripanmu lan anak-anakmu.”

Prajanjine Sang Rama marang Wong Wadon Sunem

⁸Ing sawijining dina Nabi Elisa langkung ing Sunem, ing kono ana wong wadon sugih; wong wadon mau ngaturi supaya Nabi Elisa kersa mampir dhahar. Saben panjenengane langkung ing kono, mesthi mampir dhahar ing omahe wong wadon mau. ⁹Wong wadon mau matur marang semahe: “Lah, kula sumerep bilih tiyang ingkang asring langkung ngriki punika abdinipun Rama kita ingkang suci. ¹⁰Mangga kita damelaken kamar alit ing nginggil payon, dipunsukani paturon, meja, kursi, lan lampu, supados menawi rawuh saged kendel ing ngriku.”

¹¹Ing sawijining dina Nabi Elisa rawuh ing kono, banjur lumebet ing kamar nginggil mau lan sare. ¹²Nabi Elisa dhawuh marang Gehazi, abdine: “Wong wadon Sunem iku undangen mrene.” Gehazi banjur ngundang wong wadon mau, nuli ngadeg ana ing ngarsane. ¹³Nabi Elisa ngandika marang Gehazi: “Kandhakna marang dheweke: Kowe wis ngopeni aku kabeh kanthi tumemen. Apa kang bisa daktindakake kanggo kowe? Apa aku kudu matur marang Sang Prabu utawa marang senapatining wadyabala kanggo kowe?” Wangsulane wong wadon mau: “Kula gesang ing satengahing bangsa kawula piyambak.”

¹⁴Nabi Elisa ndangu: “Apa kang bisa ditindakake kanggo dheweke?” Ature Gehazi: “Piyambakipun boten gadhah anak jaler, lan semahipun sampun sepuh.”

¹⁵Pangandikane Nabi Elisa: “Undangen mrene.” Gehazi banjur ngundang, nuli wong wadon mau ngadeg ing lawang. ¹⁶Pangandikane Nabi Elisa: “Taun ngarep ing mangsa kaya saiki iki, kowe bakal ngrangkul anak lanang.” Nanging ature wong wadon mau: “Boten, dhuh bendara kula, abdinipun Rama kita, sampun panjenengan ngapusi abdi panjenengan.”

¹⁷Wong wadon mau banjur ngandheg lan nglairake anak lanang ing mangsa iku ing taun candhake, kaya kang wis dipangandikakake dening Nabi Elisa.

¹⁸Bareng bocah mau wis gedhe, ing sawijining dina lunga marani bapakne, menyang panggonane wong-wong kang lagi padha ngeneni. ¹⁹Ature marang bapakne: “Sirah kula! Sirah kula!” Bapakne banjur akon marang abdine: “Gawanen bocah iki menyang ngatase emakne.”

²⁰Abdi mau banjur nggendhong bocah iku menyang ngatase emakne; bocah mau lungguh ing pangkone emakne nganti tengange, tumuli mati. ²¹Emakne banjur munggah, numpangake bocah mau ing paturone abdine Rama kita, nutup lawang, ninggal bocah mau ing kono, banjur metu. ²²Banjur ngundang bojone, ature: “Mugi panjenengan ngintunaken abdi satunggal saha kuldi satunggal dhateng kula, supados kula saged enggal murugi abdinipun Rama kita lajeng wangsul.”

²³Pitakone bojone: “Yagene kowe arep marani dheweke dina iki? Iki rak dudu dina rembulan anyar utawa dina Sabat.” Aturipun wong wadon mau: “Sampun, boten dados punapa.”

²⁴Wong wadon mau banjur mlanani kuldine lan kandha marang abdine: “Giringen kuldine; aja ngalon-alon anggonmu nglakokake kanggo aku, kajaba yen dakkandhani.” ²⁵Wong wadon mau banjur mangkat lan tekan ing panggonane abdine Rama kita ing Gunung Karmel. Bareng mirsa wong wadon mau saka kadohan, abdine Rama kita ngandika marang Gehazi, abdine: “Lah, kae wong wadon Sunem mau. ²⁶Enggal playua methukake dheweke, lan takona: ‘Punapa panjenengan wilujeng? Punapa semah panjenengan wilujeng? Punapa lare punika wilujeng?’” Wangsulane wong wadon mau: “Wilujeng.”

²⁷Bareng tekan ngarsane abdine Rama kita ing gunung, wong wadon mau nyekeli sampeyane. Gehazi banjur arep nyurung wong wadon mau, nanging pangandikane abdine Rama kita: “Nengna wae—atine lagi nandhang susah banget, lan Rama kita ngaling-alingi bab iku saka aku, ora ngandikakake marang aku.”

²⁸Atur wangsulane wong wadon mau: “Punapa kula nyuwun anak jaler dhateng bendara kula? Rak sampun kula aturaken: ‘Sampun panjenengan damel kula ngajeng-ajeng’?”

²⁹Nabi Elisa banjur dhawuh marang Gehazi: “Singsetana jubahmu ing sabukmu, cekelen tekenku ing tanganmu, banjur mangkata. Yen kowe ketemu wong, aja uluk salam marang dheweke; yen ana wong uluk salam marang kowe, aja mangsuli. Tumpangna tekenku ing raine bocah mau.”

³⁰Nanging emakne bocah mau matur: “Demi Rama kita ingkang gesang lan demi gesang panjenengan, kula boten badhe nilar panjenengan.” Nabi Elisa banjur jumeneng lan tindak ngetutburi wong wadon mau.

³¹Gehazi wis mangkat ndhisiki wong-wong mau, banjur numpangake teken ing raine bocah mau, nanging ora ana swara utawa tanggapan. Mulane dheweke bali methukake Nabi Elisa, ature: “Bocahe durung tangi.”

³²Bareng Nabi Elisa lumebet ing omah, lah bocah mau wis mati, gumlethak ing paturone. ³³Nabi Elisa banjur lumebet, nutup lawang, dadi mung ana sakarone ing njero, banjur ndedonga marang Rama kita. ³⁴Tumuli Nabi Elisa munggah lan nggluntung ing sandhuwure bocah mau—lambe tumumpang ing lambe, mripat ing mripat, tangan ing tangan. Bareng panjenengane ngungkupi bocah mau, awake bocah mau dadi anget. ³⁵Banjur jumeneng, mlaku bola-bali sepisan ing kamar mau, nuli munggah lan ngungkupi bocah mau maneh. Bocah mau wahing kaping pitu, tumuli ngelekake mripate. ³⁶Nabi Elisa banjur nimbali Gehazi, dhawuhe: “Undangen wong wadon Sunem mau.” Gehazi banjur ngundang; wong wadon mau nuli sowan, banjur pangandikane Nabi Elisa: “Jupuken anakmu.”

³⁷Wong wadon mau banjur sowan, sumungkem ing sampeyane, sujud ing lemah, nuli ngangkat anake lan metu.

Sang Rama Nyarasake Jangan kang Mbebayani

³⁸Nabi Elisa banjur wangsul menyang Gilgal nalika ana pailan ing nagara kono. Nalika putrane para nabi padha lungguh ing ngarsane, panjenengane dhawuh marang abdine: “Jerangna kuali gedhe, godhoga jangan kanggo putrane para nabi.”

³⁹Salah sawijine metu menyang pategalan arep ngalap janganan, banjur nemu tanduran rambat alasan. Dheweke ngundhuh woh labu alasan saemek-emek, nuli bali lan ngiris-iris woh mau diselupake ing kuali jangan—ora ana wong siji-sijia kang ngerti apa iku. ⁴⁰Jangan mau banjur diesokake kanggo wong-wong supaya padha mangan, nanging bareng padha mangan jangan mau, padha bengok-bengok: “Dhuh abdinipun Rama kita, wonten pejah ing salebeting kuali!” Wong-wong mau ora bisa mangan jangan mau.

⁴¹Pangandikane Nabi Elisa: “Jupukna glepung.” Banjur disebarake ing kuali, nuli ngandika: “Esokna kanggo wong-wong supaya padha mangan.” Temahan ora ana barang kang mbebayani maneh ing sajroning kuali.

⁴²Ana sawijining wong saka Baal-Salisa nggawakake roti wiwitan marang abdine Rama kita—roti jewawut rong puluh iji lan gandum anyar ing kanthonge. Pangandikane Nabi Elisa: “Wenehna marang wong-wong supaya padha mangan.”

⁴³Ature abdine: “Kadospundi anggen kula ngladosaken punika dhateng tiyang satunggal atus?” Nanging pangandikane Nabi Elisa maneh: “Wenehna marang wong-wong supaya padha mangan, awit mangkene pangandikane Rama kita: Wong-wong bakal padha mangan lan isih ana turahane.”

⁴⁴Abdi mau banjur ngladekake marang wong-wong mau; padha mangan lan isih ana turahane, cocog karo pangandikane Rama kita.