2 Para Raja 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹Naaman, senapatine prajurite raja Aram, iku wong kang luhur lan diajeni banget dening bendarane, awit lantaran dheweke Rama kita wis paring kaunggulan marang bangsa Aram. Dheweke iku prajurit kang kendel, nanging nandhang lelara kulit. ²Wong Aram padha ngrampog lan nawan bocah wadon cilik saka tanah Israel, lan bocah mau ngladeni bojone Naaman. ³Bocah mau matur marang bendarane wadon: “Saupami bendara kula sowan dhateng nabi ingkang wonten ing Samaria! Nabi punika temtu badhe nyarasaken bendara kula saking kusta.”

⁴Mulane Naaman lumebu lan matur marang bendarane: “Mekaten aturipun bocah estri saking tanah Israel punika.”

⁵“Lungaa,” pangandikane raja Aram. “Aku bakal ngirimi layang marang raja Israel.” Mulane Naaman mangkat kanthi nggawa salaka kira-kira 750 pon, emas kira-kira 150 pon, lan sandhangan sepuluh stel.

⁶Dheweke ngaturake layang mau marang raja Israel. Isine mangkene: “Bareng layang iki tekan ing kowe, kawruhana yen aku ngutus abdiku Naaman marang kowe, supaya koksarasake saka lelara kulite.”

⁷Bareng maca layang mau, raja Israel nyuwek-nyuwek sandhangane, pangandikane: “Apa aku iki Gusti Allah, kang bisa mateni lan nguripake, dene wong iku njaluk aku nyarasake wong saka lelara kulite? Delengen, dheweke golek prakara karo aku!”

⁸Bareng Elisa, abdine Rama kita, krungu yen raja Israel wis nyuwek-nyuwek sandhangane, banjur kongkonan matur marang raja mau: “Yagene kowe nyuwek-nyuwek sandhanganmu? Kongkonen wong iku sowan marang aku, supaya dheweke ngerti yen ing Israel ana nabi.”

⁹Mulane Naaman teka nunggang jaran lan kreta, banjur mandheg ing ngarep lawange omahe Elisa. ¹⁰Elisa kongkonan utusan nemoni dheweke, kandhane: “Lungaa, adusa ping pitu ing Kali Yarden; dagingmu bakal pulih maneh, lan kowe bakal resik.”

¹¹Nanging Naaman lunga kanthi nesu, pangucape: “Dakkira dheweke bakal metu nemoni aku, ngadeg, nyebut asmane Sang Yehuwah, Gusti Allahe, banjur ngobat-abitake tangane ing panggonan kang lara, lan nyarasake lelara iku. ¹²Apa Kali Abana lan Parpar, kaline kutha Damsyik, ora luwih becik tinimbang sakabehe banyu ing Israel? Apa aku ora bisa adus ing kono lan dadi resik?” Mulane dheweke minger lan lunga kanthi muring-muring.

¹³Nanging para abdine padha nyedhaki dheweke, ature: “Bapak, saupami nabi punika dhawuh supados panjenengan nindakaken satunggaling prakawis ingkang ageng, punapa panjenengan boten badhe nglampahi? Punapa malih namung dipundhawuhi: ‘Adusa, lan kowe bakal resik’?”

¹⁴Banjur Naaman mudhun lan ambyur ing Kali Yarden ping pitu, cocog karo tembunge abdine Rama kita, temah daginge pulih kaya daginge bocah cilik, lan dadi resik.

¹⁵Naaman lan sakabehe rombongane bali marang abdine Rama kita. Dheweke teka lan ngadeg ing ngarepe, banjur matur: “Sapunika kula sumerep bilih boten wonten Allah sanes ing saindenging bumi, kajawi namung ing Israel. Mugi karsaa nampi pisungsung saking abdi panjenengan punika.”

¹⁶Wangsulane Elisa: “Demi Rama kita kang gesang, kang aku ngadhep ing ngarsane, aku ora bakal nampa apa-apa.” Naaman meksa supaya Elisa gelem nampa, nanging Elisa tetep ora gelem.

¹⁷“Manawi makaten boten,” ature Naaman, “keparenga abdi panjenengan punika dipunparingi siti samomotan bihal kalih, awit abdi panjenengan boten badhe malih saos kurban obaran utawi kurban sembelehan dhateng allah sanes, kajawi namung dhateng Sang Yehuwah. ¹⁸Namung mugi Sang Yehuwah karsaa ngapunten abdi panjenengan ing bab satunggal punika: samangsa bendara kula lumebet ing padaleman Rimon saperlu sujud nyembah, kanthi sendhen ing lengen kula, lajeng kula tumut tumungkul ing padaleman Rimon—samangsa kula sujud wonten ing ngriku—mugi Sang Yehuwah karsaa ngapunten abdi panjenengan.”

¹⁹Kandhane Elisa: “Lungaa kanthi tentrem.” Mulane Naaman mangkat saka ngarsane, lan wis lumaku rada adoh.

²⁰Nanging Gehazi, abdine Elisa abdine Rama kita, mbatin: “Bendaraku wis nglilani wong Aram, Naaman iki, lunga kanthi gampang banget, kanthi ora gelem nampa apa kang digawa. Demi Rama kita kang gesang, aku bakal mlayu nututi dheweke lan njaluk apa-apa saka dheweke.”

²¹Gehazi banjur mlayu nututi Naaman. Bareng Naaman weruh ana wong mlayu nututi, dheweke mudhun saka kretane methukake wong mau, pitakone: “Apa kabeh becik-becik wae?”

²²Wangsulane Gehazi: “Sedaya sae. Bendara kula ngutus kula supados matur: ‘Lagi wae ana nonoman loro saka golongane para nabi teka ing aku saka pagunungan Efraim. Mangga, wenehana wong-wong mau salaka kira-kira pitung puluh lima pon lan sandhangan rong stel.’”

²³Ature Naaman: “Mangga, mendheta kira-kira 150 pon.” Naaman meksa Gehazi, banjur dheweke mbundheli salaka kira-kira 150 pon ing kanthong loro karo sandhangan rong stel, diwenehake marang abdine loro, kang banjur nggawa barang-barang mau ndhisiki Gehazi. ²⁴Satekane ing gumuk, Gehazi njupuk barang-barang mau saka tangane abdi-abdi, disimpen ing jero omah, banjur wong loro mau dikon lunga, lan padha mangkat. ²⁵Gehazi banjur lumebu lan ngadeg ing ngarepe bendarane. Elisa takon: “Kowe saka ngendi, Gehazi?” Wangsulane: “Abdi panjenengan boten kesah dhateng pundi-pundi.”

²⁶Nanging Elisa kandha marang dheweke: “Apa atiku ora melu nalika wong mau minger saka kretane methukake kowe? Apa iki wektune nampa salaka, sandhangan, kebon zaitun, kebon anggur, wedhus, sapi, sarta batur lanang lan wadon? ²⁷Lelara kustane Naaman bakal nemplek ing kowe lan ing turunmu ing salawas-lawase.” Gehazi banjur metu saka ngarsane, wis kena kusta, kulite putih kaya salju.