ڇپيل
ڪتاب

پيءُ نعمان کي شفا ڏني

هڪ قيدي اسرائيلي ڇوڪري نعمان کي اسان جي پيءُ جي نبيءَ ڏانهن ڏس ڏئي ٿي. يردن ۾ وهنجڻ جي ڳالهه تي ڪاوڙ ۾ ڀرجي، هو پنهنجي غرور بدران پنهنجن نوڪرن جي ڳالهه ٻڌي ٿو ۽ پاڪ صاف ٿي نڪري ٿو. اليشع ڪابه اجرت نٿو وٺي؛ جيحازي سوکڙيءَ جي پٺيان ڊوڙي ٿو ۽ ان سان گڏ بيماري به کڻي اچي ٿو.

باب 5.

ارام جي بادشاهه جو لشڪري سردار نعمان پنهنجي مالڪ وٽ وڏو ۽ معزز ماڻهو هو، ڇاڪاڻ تہ سندس وسيلي اسان جي پيءُ ارام کي فتح ڏني هئي. اهو دلير سورمو هو، پر چمڙيءَ جي بيماريءَ ۾ مبتلا هو. ارامين ڏاڙو هڻي اسرائيل مان هڪ ننڍڙي ڇوڪريءَ کي قيد ڪري آندو هو، ۽ هوءَ نعمان جي زال جي خدمت ڪندي هئي. هن پنهنجي مالڪياڻيءَ کي چيو تہ ”ڪاش منهنجو مالڪ سامريه ۾ موجود نبيءَ وٽ وڃي ها! هو کيس سندس ڪوڙهه کان شفا ڏئي ها.“

پوءِ نعمان اندر وڃي پنهنجي مالڪ کي ٻڌايائين تہ ”اسرائيل جي ملڪ واري ڇوڪريءَ هيئن چيو آهي.“

ارام جي بادشاهه چيو تہ ”وڃ، آءٌ اسرائيل جي بادشاهه ڏانهن خط موڪليندس.“ پوءِ نعمان تقريبن ٧٥٠ پائونڊ چاندي، تقريبن ١٥٠ پائونڊ سون ۽ ڏهه جوڙا ڪپڙا کڻي روانو ٿيو.

هو اهو خط کڻي اسرائيل جي بادشاهه وٽ آيو. خط ۾ لکيل هو تہ ”آءٌ هن خط سان پنهنجي ٻانهي نعمان کي تو ڏانهن موڪلان ٿو، تہ تون کيس سندس چمڙيءَ جي بيماريءَ کان شفا ڏين.“

اسرائيل جي بادشاهه خط پڙهي پنهنجا ڪپڙا ڦاڙي چيو تہ ”ڇا آءٌ خدا آهيان جو ماري بہ سگھان ۽ جياري بہ سگھان، جو هي ماڻهو مون کي ڪنهن ماڻهوءَ جي چمڙيءَ جي بيماريءَ کان شفا ڏيڻ لاءِ ٿو چوي؟ ڏسو، هو مون سان جھيڙو ڪرڻ جو بهانو ڳولي ٿو!“

جڏهن اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ اليشع ٻڌو تہ اسرائيل جي بادشاهه پنهنجا ڪپڙا ڦاڙيا آهن، تڏهن بادشاهه ڏانهن چوائي موڪليائين تہ ”تو پنهنجا ڪپڙا ڇو ڦاڙيا؟ کيس مون وٽ موڪل، تہ هو ڄاڻي تہ اسرائيل ۾ نبي آهي.“

پوءِ نعمان پنهنجن گھوڙن ۽ رٿن سان اچي اليشع جي گھر جي در تي بيٺو. اليشع هڪ قاصد موڪلي کيس چوايو تہ ”وڃ، اردن ۾ ست ڀيرا ڌوءُ؛ تنهنجو گوشت بحال ٿي ويندو ۽ تون پاڪ ٿي ويندين.“

پر نعمان ڪاوڙجي هليو ويو ۽ چوڻ لڳو تہ ”مون سوچيو هو تہ هو ضرور نڪري مون وٽ ايندو، بيهي خداوند پنهنجي خدا جو نالو وٺندو، ان جاءِ مٿان هٿ لوڏيندو ۽ بيماريءَ کي شفا ڏيندو. ڇا دمشق جون نديون ابنہ ۽ فرفر اسرائيل جي سڀني پاڻين کان بهتر ناهن؟ ڇا آءٌ انهن ۾ ڌوئي پاڪ ٿي نہ ٿو سگھان؟“ پوءِ هو موٽي ڪاوڙ ۾ هليو ويو.

پر سندس نوڪر ويجھو اچي چيائونس تہ ”اي منهنجا بابا، جيڪڏهن نبي توکي ڪو وڏو ڪم ڪرڻ لاءِ چوي ها تہ ڇا تون نہ ڪرين ها؟ پوءِ ڪيترو نہ وڌيڪ، جڏهن هو رڳو ٿو چوي تہ ’ڌوءُ ۽ پاڪ ٿي وڃ‘؟“

هو هيٺ لهي ويو ۽ اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ جي چوڻ موجب اردن ۾ ست ڀيرا غوطو کاڌائين، تہ سندس گوشت ننڍڙي ٻار جي گوشت وانگر بحال ٿي ويو ۽ هو پاڪ ٿي ويو.

نعمان پنهنجي سڄي ٽولي سميت اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ وٽ موٽي آيو، ۽ اچي سندس اڳيان بيهي چيائينس تہ ”هاڻي مون کي خبر پئجي وئي آهي تہ اسرائيل کانسواءِ سڄي ڌرتيءَ تي ڪٿي بہ خدا ناهي. مهرباني ڪري پنهنجي ٻانهي کان هي تحفو قبول ڪر.“

اليشع وراڻيو تہ ”جيئن اسان جو پيءُ جيئرو آهي، جنهن جي اڳيان آءٌ بيٺو آهيان، تيئن آءٌ ڪجھ بہ نہ وٺندس.“ نعمان کيس وٺڻ لاءِ ڏاڍو زور ڀريو، پر هن انڪار ڪيو.

نہ تہ“ نعمان چيو تہ ”تنهنجي ٻانهي کي ٻن خچرن جي کڻڻ جيتري مٽي ڏني وڃي، ڇاڪاڻ تہ تنهنجو ٻانهو هاڻي ڪڏهن بہ خداوند کانسواءِ ڪنهن ٻئي معبود کي ساڙڻ واري قرباني يا ذبيحو نہ چاڙهيندو. پر خداوند تنهنجي ٻانهي کي هڪ ڳالهه ۾ معاف ڪري: جڏهن منهنجو مالڪ عبادت ڪرڻ لاءِ رمون جي مندر ۾ داخل ٿئي، منهنجي ٻانهن تي ٽيڪ ڏئي، ۽ آءٌ رمون جي مندر ۾ سجدو ڪريان، جڏهن آءٌ اتي سجدو ڪريان — تڏهن خداوند تنهنجي ٻانهي کي معاف ڪري.“

اليشع چيائينس تہ ”سلامتيءَ سان وڃ.“ پوءِ نعمان هن وٽان روانو ٿي ويو ۽ ڪجھ مفاصلو طئي ڪري چڪو هو.

پر اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ اليشع جي نوڪر جيحزيءَ سوچيو تہ ”منهنجي مالڪ هن ارامي نعمان کي ايڏي سولائيءَ سان ڇڏي ڏنو آهي، جو جيڪي هو کڻي آيو هو سو قبول نہ ڪيائين. جيئن اسان جو پيءُ جيئرو آهي، تيئن آءٌ ڊوڙي سندس پٺيان وڃي ڪجھ وٺندس.“

جيحزي نعمان جي پٺيان ڊوڙيو. کيس ڊوڙي ايندو ڏسي نعمان ملڻ لاءِ پنهنجي رٿ تان لهي آيو ۽ چيائين تہ ”سڀ خير آهي؟“

جيحزيءَ چيو تہ ”سڀ خير آهي. منهنجي مالڪ مون کي موڪليو آهي تہ چوان: ’افرائيم جي جبلن مان نبين جي ٽولي جا ٻه جوان هينئر مون وٽ آيا آهن. مهرباني ڪري انهن کي تقريبن ٧٥ پائونڊ چاندي ۽ ٻه جوڙا ڪپڙا ڏيو.‘“

نعمان چيو تہ ”مهرباني ڪري تقريبن ١٥٠ پائونڊ کڻ.“ هن جيحزيءَ کي زور ڀريو، ۽ ٻن ٿيلهن ۾ تقريبن ١٥٠ پائونڊ چاندي ٻن جوڙن ڪپڙن سان گڏ ٻڌي، ٻن نوڪرن کي ڏنائين، جيڪي اهي جيحزيءَ کان اڳ کڻي هليا. ٽڪريءَ تي پهچي جيحزيءَ نوڪرن کان شيون وٺي، گھر ۾ رکي، ماڻهن کي موڪلي ڇڏيائين، ۽ اهي هليا ويا. هو اندر وڃي پنهنجي مالڪ جي اڳيان بيٺو. اليشع پڇيس تہ ”جيحزي، تون ڪٿي هئين؟“ هن وراڻيو تہ ”تنهنجو ٻانهو ڪيڏانهن بہ نہ ويو هو.“

پر اليشع چيس تہ ”ڇا منهنجي دل توسان گڏ نہ وئي هئي، جڏهن اهو ماڻهو پنهنجي رٿ تان موٽي توکي ملڻ آيو؟ ڇا هي وقت چاندي، ڪپڙا، زيتون جا باغ، انگورن جا باغ، رڍون، ڍور، ۽ ٻانها ۽ ٻانهيون وٺڻ جو آهي؟ نعمان جو ڪوڙهه تو ۽ تنهنجي اولاد سان سدائين چنبڙيل رهندو.“ جيحزي سندس اڳيان کان ڪوڙهي ٿي نڪري ويو، ۽ سندس چمڙي برف وانگر اڇي هئي.