پيءُ نعمان کي شفا ڏني
هڪ قيدي اسرائيلي ڇوڪري نعمان کي اسان جي پيءُ جي نبيءَ ڏانهن ڏس ڏئي ٿي. يردن ۾ وهنجڻ جي ڳالهه تي ڪاوڙ ۾ ڀرجي، هو پنهنجي غرور بدران پنهنجن نوڪرن جي ڳالهه ٻڌي ٿو ۽ پاڪ صاف ٿي نڪري ٿو. اليشع ڪابه اجرت نٿو وٺي؛ جيحازي سوکڙيءَ جي پٺيان ڊوڙي ٿو ۽ ان سان گڏ بيماري به کڻي اچي ٿو.
5 1ارام جي بادشاهه جو لشڪري سردار نعمان پنهنجي مالڪ وٽ وڏو ۽ معزز ماڻهو هو، ڇاڪاڻ تہ سندس وسيلي اسان جي پيءُ ارام کي فتح ڏني هئي. اهو دلير سورمو هو، پر چمڙيءَ جي بيماريءَ ۾ مبتلا هو. 2ارامين ڏاڙو هڻي اسرائيل مان هڪ ننڍڙي ڇوڪريءَ کي قيد ڪري آندو هو، ۽ هوءَ نعمان جي زال جي خدمت ڪندي هئي. 3هن پنهنجي مالڪياڻيءَ کي چيو تہ ”ڪاش منهنجو مالڪ سامريه ۾ موجود نبيءَ وٽ وڃي ها! هو کيس سندس ڪوڙهه کان شفا ڏئي ها.“
4پوءِ نعمان اندر وڃي پنهنجي مالڪ کي ٻڌايائين تہ ”اسرائيل جي ملڪ واري ڇوڪريءَ هيئن چيو آهي.“
5ارام جي بادشاهه چيو تہ ”وڃ، آءٌ اسرائيل جي بادشاهه ڏانهن خط موڪليندس.“ پوءِ نعمان تقريبن ٧٥٠ پائونڊ چاندي، تقريبن ١٥٠ پائونڊ سون ۽ ڏهه جوڙا ڪپڙا کڻي روانو ٿيو.
6هو اهو خط کڻي اسرائيل جي بادشاهه وٽ آيو. خط ۾ لکيل هو تہ ”آءٌ هن خط سان پنهنجي ٻانهي نعمان کي تو ڏانهن موڪلان ٿو، تہ تون کيس سندس چمڙيءَ جي بيماريءَ کان شفا ڏين.“
7اسرائيل جي بادشاهه خط پڙهي پنهنجا ڪپڙا ڦاڙي چيو تہ ”ڇا آءٌ خدا آهيان جو ماري بہ سگھان ۽ جياري بہ سگھان، جو هي ماڻهو مون کي ڪنهن ماڻهوءَ جي چمڙيءَ جي بيماريءَ کان شفا ڏيڻ لاءِ ٿو چوي؟ ڏسو، هو مون سان جھيڙو ڪرڻ جو بهانو ڳولي ٿو!“
8جڏهن اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ اليشع ٻڌو تہ اسرائيل جي بادشاهه پنهنجا ڪپڙا ڦاڙيا آهن، تڏهن بادشاهه ڏانهن چوائي موڪليائين تہ ”تو پنهنجا ڪپڙا ڇو ڦاڙيا؟ کيس مون وٽ موڪل، تہ هو ڄاڻي تہ اسرائيل ۾ نبي آهي.“
9پوءِ نعمان پنهنجن گھوڙن ۽ رٿن سان اچي اليشع جي گھر جي در تي بيٺو. 10اليشع هڪ قاصد موڪلي کيس چوايو تہ ”وڃ، اردن ۾ ست ڀيرا ڌوءُ؛ تنهنجو گوشت بحال ٿي ويندو ۽ تون پاڪ ٿي ويندين.“
11پر نعمان ڪاوڙجي هليو ويو ۽ چوڻ لڳو تہ ”مون سوچيو هو تہ هو ضرور نڪري مون وٽ ايندو، بيهي خداوند پنهنجي خدا جو نالو وٺندو، ان جاءِ مٿان هٿ لوڏيندو ۽ بيماريءَ کي شفا ڏيندو. 12ڇا دمشق جون نديون ابنہ ۽ فرفر اسرائيل جي سڀني پاڻين کان بهتر ناهن؟ ڇا آءٌ انهن ۾ ڌوئي پاڪ ٿي نہ ٿو سگھان؟“ پوءِ هو موٽي ڪاوڙ ۾ هليو ويو.
13پر سندس نوڪر ويجھو اچي چيائونس تہ ”اي منهنجا بابا، جيڪڏهن نبي توکي ڪو وڏو ڪم ڪرڻ لاءِ چوي ها تہ ڇا تون نہ ڪرين ها؟ پوءِ ڪيترو نہ وڌيڪ، جڏهن هو رڳو ٿو چوي تہ ’ڌوءُ ۽ پاڪ ٿي وڃ‘؟“
14هو هيٺ لهي ويو ۽ اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ جي چوڻ موجب اردن ۾ ست ڀيرا غوطو کاڌائين، تہ سندس گوشت ننڍڙي ٻار جي گوشت وانگر بحال ٿي ويو ۽ هو پاڪ ٿي ويو.
15نعمان پنهنجي سڄي ٽولي سميت اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ وٽ موٽي آيو، ۽ اچي سندس اڳيان بيهي چيائينس تہ ”هاڻي مون کي خبر پئجي وئي آهي تہ اسرائيل کانسواءِ سڄي ڌرتيءَ تي ڪٿي بہ خدا ناهي. مهرباني ڪري پنهنجي ٻانهي کان هي تحفو قبول ڪر.“
16اليشع وراڻيو تہ ”جيئن اسان جو پيءُ جيئرو آهي، جنهن جي اڳيان آءٌ بيٺو آهيان، تيئن آءٌ ڪجھ بہ نہ وٺندس.“ نعمان کيس وٺڻ لاءِ ڏاڍو زور ڀريو، پر هن انڪار ڪيو.
17نہ تہ“ نعمان چيو تہ ”تنهنجي ٻانهي کي ٻن خچرن جي کڻڻ جيتري مٽي ڏني وڃي، ڇاڪاڻ تہ تنهنجو ٻانهو هاڻي ڪڏهن بہ خداوند کانسواءِ ڪنهن ٻئي معبود کي ساڙڻ واري قرباني يا ذبيحو نہ چاڙهيندو. 18پر خداوند تنهنجي ٻانهي کي هڪ ڳالهه ۾ معاف ڪري: جڏهن منهنجو مالڪ عبادت ڪرڻ لاءِ رمون جي مندر ۾ داخل ٿئي، منهنجي ٻانهن تي ٽيڪ ڏئي، ۽ آءٌ رمون جي مندر ۾ سجدو ڪريان، جڏهن آءٌ اتي سجدو ڪريان — تڏهن خداوند تنهنجي ٻانهي کي معاف ڪري.“
19اليشع چيائينس تہ ”سلامتيءَ سان وڃ.“ پوءِ نعمان هن وٽان روانو ٿي ويو ۽ ڪجھ مفاصلو طئي ڪري چڪو هو.
20پر اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ اليشع جي نوڪر جيحزيءَ سوچيو تہ ”منهنجي مالڪ هن ارامي نعمان کي ايڏي سولائيءَ سان ڇڏي ڏنو آهي، جو جيڪي هو کڻي آيو هو سو قبول نہ ڪيائين. جيئن اسان جو پيءُ جيئرو آهي، تيئن آءٌ ڊوڙي سندس پٺيان وڃي ڪجھ وٺندس.“
21جيحزي نعمان جي پٺيان ڊوڙيو. کيس ڊوڙي ايندو ڏسي نعمان ملڻ لاءِ پنهنجي رٿ تان لهي آيو ۽ چيائين تہ ”سڀ خير آهي؟“
22جيحزيءَ چيو تہ ”سڀ خير آهي. منهنجي مالڪ مون کي موڪليو آهي تہ چوان: ’افرائيم جي جبلن مان نبين جي ٽولي جا ٻه جوان هينئر مون وٽ آيا آهن. مهرباني ڪري انهن کي تقريبن ٧٥ پائونڊ چاندي ۽ ٻه جوڙا ڪپڙا ڏيو.‘“
23نعمان چيو تہ ”مهرباني ڪري تقريبن ١٥٠ پائونڊ کڻ.“ هن جيحزيءَ کي زور ڀريو، ۽ ٻن ٿيلهن ۾ تقريبن ١٥٠ پائونڊ چاندي ٻن جوڙن ڪپڙن سان گڏ ٻڌي، ٻن نوڪرن کي ڏنائين، جيڪي اهي جيحزيءَ کان اڳ کڻي هليا. 24ٽڪريءَ تي پهچي جيحزيءَ نوڪرن کان شيون وٺي، گھر ۾ رکي، ماڻهن کي موڪلي ڇڏيائين، ۽ اهي هليا ويا. 25هو اندر وڃي پنهنجي مالڪ جي اڳيان بيٺو. اليشع پڇيس تہ ”جيحزي، تون ڪٿي هئين؟“ هن وراڻيو تہ ”تنهنجو ٻانهو ڪيڏانهن بہ نہ ويو هو.“
26پر اليشع چيس تہ ”ڇا منهنجي دل توسان گڏ نہ وئي هئي، جڏهن اهو ماڻهو پنهنجي رٿ تان موٽي توکي ملڻ آيو؟ ڇا هي وقت چاندي، ڪپڙا، زيتون جا باغ، انگورن جا باغ، رڍون، ڍور، ۽ ٻانها ۽ ٻانهيون وٺڻ جو آهي؟ 27نعمان جو ڪوڙهه تو ۽ تنهنجي اولاد سان سدائين چنبڙيل رهندو.“ جيحزي سندس اڳيان کان ڪوڙهي ٿي نڪري ويو، ۽ سندس چمڙي برف وانگر اڇي هئي.