Abbaan Naaman Fayyisa

Intalli Israa'eel boojuudhaan fudhatamte tokko Naamaaniin gara raajii Abbaa keenyaatti akeekti. Inni Yordaanos keessatti akka dhiqatu yommuu itti himamu baay'ee aare, garuu of tuulummaa isaa dhiisee hojjettoota isaa dhaga'ee qulqullaa'ee ba'a. Elsaa'i kaffaltii tokko illee hin fudhatu; Geehaazii kennaa sana ari'ee fudhata, dhukkuba sanas waliin fudhata.

Boqonnaa 5.

Naaman, ajajaan loltoota mootii Araam, gooftaa isaa biratti nama guddaa fi ulfina qabeessa ture; sababii karaa isaatiin Abbaan keenya Araamiif injifannoo kenneef. Inni loltuu jajjaboo ture, garuu dhukkuba gogaatiin qabamee ture. Araamonni weeraranii durba xiqqoo Israa'el irraa booji'anii turan; isheenis niitii Naamaniif tajaajilaa turte. Isheenis haadha manaa isheetiin, «Gooftaan koo raajicha Samaariyaa keessa jiru bira deemee silaa! Inni dhukkuba gogaa isaa in fayyisa» jette.

Kanaaf Naaman seenee gooftaa isaatiin, «Durbichi biyya Israa'el irraa dhufte kana jette» jedhee himate.

«Deemi» jedhe mootiin Araam. «Ani mootii Israa'elitti xalayaa nan erga.» Kanaaf Naaman meetii pounzii 750 ta'u, warqee pounzii 150 ta'u fi uffata kudhan fudhatee deeme.

Xalayaa sana mootii Israa'elitti fide. Xalayaan sunis akkana jedha ture: «Xalayaa kanaan gabricha koo Naamanin sitti nan erga; akka dhukkuba gogaa isaa fayyisuuf.»

Mootiin Israa'el xalayaa sana dubbisee uffata isaa tarsaasee, «Ani ajjeesuu fi jireenya kennuuf Waaqayyo moo, inni nama dhukkuba gogaa qabu akka fayyisuuf na gaafatu? Ilaalaa, inni na wajjin lola barbaadaa jira!» jedhe.

Elisaan nama Abbaa keenyaa mootiin Israa'el uffata isaa akka tarsaase yommuu dhaga'e, mootichatti, «Maaliif uffata kee tarsaasta? Gara koo isa ergi, innis akka Israa'el keessa raajiin jiru in beeka» jedhee ergaa ergee.

Kanaaf Naaman fardeen isaa fi gaariiwwan isaa wajjin dhufee balbala mana Elisaatti dhaabate. Elisaan ergamaa itti ergee, «Deemi, Yordaanos keessatti altokko dhiqadhu; foon kee in deebi'a, ati qulqulluu in taata» jedhe.

Garuu Naaman aaree deeme, akkana jedhe: «Ani inni gara koo ba'ee, dhaabatee, maqaa Waaqayyoo Waaqa isaa waameee, harka isaa bakka sanatti garagalchee dhukkuba sana fayyisa jedheen eeggadheen ture. Abaanaa fi Farfaar, lageen Damasqos, bishaan Israa'el hundumaa caalaa gaarii miti moo? Ani isaan keessatti dhiqadhee qulqullaa'uu hin dandeenyuu?» Kanaaf deebi'ee aarii guddaadhaan deeme.

Garuu tajaajiltoonni isaa itti dhufanii, «Abbaa koo, yoo raajichi waan guddaa tokko akka gootu sitti hime, ati hin gootuu? Yeroo inni ‹Dhiqadhu, qulqullaa'i› qofa si jedhu immoo, hammam caalaa hin raawwattuu?» jedhan.

Innis gadi bu'ee akkuma nama Abbaa keenyaa jedhe sana Yordaanos keessatti altokko cuuphame; foon isaas akka foon daa'ima xiqqaa deebi'e, innis qulqulluu ta'e.

Naaman fi gareen isaa hundi gara nama Abbaa keenyaatti deebi'an. Innis dhufee fuula isaa dura dhaabatee, «Amma ani Israa'el keessatti malee lafa hunda irratti Waaqayyo akka hin jirre nan beeka. Maaloo, kennaa gabrichi kee kennu fudhadhu» jedhe.

Elisaan deebisee, «Akkuma Abbaan keenya inni ani fuula isaa dura dhaabadhu jiraatuun, ani homaa hin fudhadhu» jedhe. Naamanis akka fudhatu itti dirqisiise, garuu inni didee.

Yoo hin fudhatin,«» jedhe Naaman, «gabrichi kee biyyee akka gaangoon lama baatan kennamuu haa mala; sababii gabrichi kee Waaqayyo malee waaqayyoo biraatiif aarsaa gubamu yookaan aarsaa gonkumaa hin dhi'eessu. Garuu Waaqayyo waan tokkoo kanaaf gabricha kee dhiifama haa godhu: yeroo gooftaan koo waaqeffachuuf mana Rimmoon seenu, harka koo irratti harkifatee, anis mana Rimmoon keessatti jilbeenfadhu, yeroo ani achitti jilbeenfadhu—Waaqayyo gabricha kee dhiifama haa godhu.»

«Nagaan deemi» jedhe Elisaan. Kanaaf Naaman isa biraa deeme; fageenya xiqqoo deemee ture.

Garuu Gehaazii, tajaajilaan Elisaa nama Abbaa keenyaa, «Gooftaan koo Naaman Araamicha kana waan inni fide fudhachuu didee salphaatti dhiise. Akkuma Abbaan keenya jiraatuun, ani isa duukaa fiigee waan tokko isarraa nan fudhadha» jedhee yaade.

Gehaazii Naaman duukaa fiige. Naaman inni itti fiigee dhufu yommuu argu, isa simachuuf gaariirraa gadi bu'ee, «Nagaan jiraa?» jedhe.

«Nagaan jira» jedhe Gehaazii. «Gooftaan koo, ‹Dargaggoonni lama gareen raajotaa irraa, gaara Efreem irraa amma gara koo dhufan. Maaloo, meetii pounzii torbaatamii shan fi uffata jijjiirraa lama isaaniif kenni› jedhee akka siin jedhuuf na erge.»

«Maaloo, pounzii 150 fudhadhu» jedhe Naaman. Gehaazii dirqisiisee, meetii pounzii 150 kiisii lamatti uffata lama wajjin hidhee, tajaajiltoota lamatti kenne; isaanis Gehaazii dura baatanii deeman. Gaara sana irratti Gehaazii waan sana tajaajiltoota irraa fudhatee, mana keessa kaa'ee, namoota sana ergee, isaanis deeman. Innis seenee gooftaa isaa dura dhaabate. Elisaan, «Gehaazii, eessa turte?» jedhee gaafate. «Gabrichi kee bakka tokkollee hin deemne» jedhe.

Garuu Elisaan, «Yeroo namichi gaariirraa deebi'ee si simachuuf, onneen koo si wajjin hin deemne moo? Yeroon kun yeroo meetii, uffata, iddoo mukaa oliivii, iddoo wayinii, hoolaa, loon, fi gabroota dhiiraa fi dubartii fudhachuu dha moo? Dhukkubni gogaa Naaman sirraa fi sanyii kee irratti bara baraan in maxxana» jedhe. Gehaazii fuula isaa duraa dhukkuba gogaatiin qabamee, gogni isaa akka cabbii adii ta'ee ba'e.