Abbaan Keenya Zayita Dubartii Dhirsi Ishee Du'e Baay'ise

Seenaa Elsaa'i afur: Abbaan keenya qodaa liqeeffame hunda okkotee zayitii tokkicha haadha hiyyeessaa irraa guuta; dubartiin Shuunem ilma ishee hin gaafatin argatti, yommuu inni du'us Elsaa'i hanga inni haxxifatutti isa irra diriira; du'i okkotee shoorbaa keessaa ba'a; namni dhibba tokko buddeena digdama nyaata.

Abbaan keenya lakkoofsa keessatti dubbata 43

Boqonnaa 4.

Niitiin ilmaan raajotaa keessaa tokkoo Eliisaadhaan iyyitee, «Tajaajilaan kee abbaan manaa koo du'eera; tajaajilaan kee Abbaa keenyaaf akka sodaatu ati in beekta. Amma immoo liqeessitichi ijoollee koo lamaan garbummaaf fudhachuuf dhufaa jira.»

Eliisaan gaafatee, «Ani maal siif godha? Maaltu mana kee keessa jira, naaf himi.» Isheen, «Tajaajiltuun kee dhiba zayitaa tokko malee homaa hin qabdu.» jette.

Ergasii inni akkana jedhe, «Deemi, ollaa kee hundumaa irraa qodaa alatti liqeeffadhu; qodaa duwwaa, hamma xiqqaa hin ta'in. Gali, balbala ofii kee fi ilmaan kee duubaan cufi, zayita qodaa kana hunda keessa naqi. Tokkoon tokkoon isaanii yommuu guutamu, gama tokkotti kaa'i.»

Kanaaf isheen isa biraa deemte, balbala ofii fi ilmaan ishee duubaan cufte; isaan qodaa isheetti fidaa turan, isheenis naqaa turte. Yommuu qodaan guutametti, isheen ilma ishee, «Kan biraa naaf fidi.» jette. Innis, «Kan hafe hin jiru.» jedhe. Ergasii zayitiin dhaabate.

Isheen dhufteetti nama Abbaa keenyaatti himte; innis, «Deemi, zayita gurguri, liqaa kee kaffali, kan hafe irraas ati fi ilmaan kee jiraadhaa.» jedhe.

Waadaa Abbaan Dubartii Shuunemtittiif Kenne

Guyyaa tokko Eliisaan Shuunemiin darbe; achitti dubartiin sooressi tokko turte; isheen akka inni achi turee nyaatu isa dirqisiifte. Yeroo inni achiin darbu hundumaa nyaata nyaachuuf achitti dhaabata ture. Isheen dhirsa ishee, «Kunoo, nama kana yeroo baay'ee nu bira darbu nama Abbaa keenyaa qulqulluu ta'uu isaa ani beeka. Kottaa kutaa mana gubbaa xiqqoo, sireen, minjaalli, teessoon fi ibsaan jiru isaaf haa hojjennu; yeroo dhufu hunda achi akka bulu danda'uuf.» jette.

Guyyaa tokko Eliisaan achi dhufee, kutaa gubbaatti galee, ciise. Tajaajilaa isaa Gehaaziin, «Dubartii Shuunemtittii kana waami.» jedhe. Innis isheen waame, isheenis fuula isaa dura dhaabatte. Eliisaan Gehaaziin, «Isheen akkana jedhi: Dhiphina kana hundumaa nuuf of dhiphifteetta. Maaltu siif haa godhamu? Mootichaa yookaan ajajaa loltootaatti siif haa dubbadhuu?» jedhe. Isheenis deebistee, «Ani saba koo gidduu jiraadha.» jette.

Innis gaafatee, «Maaltu isheef haa godhamu?» jedhe. Gehaazii, «Isheen ilma hin qabdu, dhirsi ishees dulloomeera.» jedhe.

Innis, «Isheen waami.» jedhe. Kanaaf inni isheen waame, isheenis balbala irra dhaabatte. Innis, «Yeroo kana waggaa dhufu ati ilma hammatta.» jedhe. Isheenis, «Lakki, gooftaa koo, yaa nama Abbaa keenyaa, tajaajiltuu kee hin sobin.» jette.

Dubartiin ulfooftee, akkuma Eliisaan ishee himeetti, waggaa itti aanu yeroo sana ilma deessite.

Mucichi guddate; guyyaa tokko gara abbaa isaa, gara kaasitoota midhaanii baye. Abbaa isaatiin, «Mataan koo! Mataan koo!» jedhe. Abbaan isaa tajaajilaa tokkotti, «Gara haadha isaatti baadhee deemi.» jedhe.

Innis baatee gara haadha isaatti geesse; mucichi hanga guyyaa walakkaatti jilba ishee irra taa'ee, ergasii du'e. Isheen ol ba'ee, sirree nama Abbaa keenyaa irra isa ciisifte, balbala isa duubaan cufte, bahte. Dhirsa ishee waamtee, «Tajaajilaa tokkoo fi harree tokko naaf ergi; ani gara nama Abbaa keenyaa fiigee deebi'uuf.» jette.

Innis gaafatee, «Maaliif har'a gara isaa deemta? Ji'a haaraa yookaan Sanbata miti.» jedhe. Isheenis, «Nagaadha.» jette.

Isheen harree irra feeteensa kaa'attee, tajaajilaa ishee, «Oofi; yoo ani sitti hin himin natti hin suuta.» jette. Isheen kaatee, Tulluu Karmeel irratti gara nama Abbaa keenyaa dhufte. Namni Abbaa keenyaa fagootti isheen argee, tajaajilaa isaa Gehaaziin, «Kunoo, dubartiin Shuunemtittiin sun. Amma fiigi, isheen simadhu, ‹Nagaan jirtaa? Dhirsi kee nagaan jiraa? Mucichi nagaan jiraa?› jedhii gaafadhu.» Isheenis deebistee, «Hundi nagaadha.» jette.

Yommuu isheen tulluu irratti nama Abbaa keenyaa bira gaatte, miillota isaa qabatte. Gehaazii isheen ittisuuf dhufe; inni garuu, «Isheen dhiisi—lubbuun ishee gadda hadhaa'aa keessa jirti, Abbaan keenya immoo narraa dhoksee, na hin himne.» jedhe.

Isheenis, «Ani gooftaa koo irraa ilma kadhadheeree? Ani ‹Abdii natti hin kennin› jedhee hin dubbadhee?» jette.

Eliisaan Gehaaziin, «Uffata kee mudhii kee keessa guuddadhu, ulee koo harka keetti fudhadhuu deemi. Nama yoo argite, nagaa hin gaafatin; nama yoo si nagaa gaafate, hin deebisin. Ulee koo fuula mucichaa irra kaa'i.» jedhe.

Haadhni mucichaa garuu, «Abbaan keenya jiraachuu isaatiin, ati jiraachuu keetiinis ani si hin dhiisu.» jette. Kanaaf inni ka'ee ishee duukaa bu'e.

Gehaazii isaan dura deeme, ulee fuula mucichaa irra kaa'e; garuu sagaleen yookaan deebiin hin turre. Gara Eliisaa simachuuf deebi'ee, «Mucichi hin dammaqne.» jedhe.

Yommuu Eliisaan mana seene, mucichi du'ee, sirree isaa irra ciisee argame. Kanaaf inni seenee, balbala isaan lamaan duubaan cufee, Abbaa keenyaaf kadhate. Ergasii ol ba'ee mucicha irra ciise—afaan afaan irra, ija ija irra, harka harka irra. Yommuu isa irra of diriirse, qaamni mucichaa ho'e. Inni ka'ee, kutaa keessa al tokko deemee, ergasii ol ba'ee mucicha irra deebi'ee of diriirse. Mucichi al torba sanyate, ijji isaas banate. Eliisaan Gehaaziin waamee, «Dubartii Shuunemtittii kana waami.» jedhe. Innis isheen waame; isheen gara isaa dhufte, innis, «Ilma kee fudhadhu.» jedhe.

Isheen dhufte, miilla isaa irratti kufte, lafatti jilbeenfatte; ergasii ilma ishee fudhattee bahte.

Abbaan Maraqa Du'aa Qabu Fayyise

Eliisaan beela yeroo gara Gilgaaliitti deebi'e. Ilmaan raajotaa fuula isaa dura taa'anii, tajaajilaa isaatiin, «Okkotee guddicha ibsi; ilmaan raajotaaf maraqa danfisi.» jedhe.

Tokko isaan lafa qonnaatti bahee marga walitti qabaachuuf, muka dhaaba bosonaa argate. Irraa buqqee bosonaa baay'ee uffata isaa keessatti walitti qabate, deebi'ee, okkotee maraqaa keessatti citee darbate—eenyullee maal akka ta'e hin beekne. Namoota nyaachisuuf dhangalaasan; garuu yommuu maraqa nyaatanitti, «Yaa nama Abbaa keenyaa, okkotee keessa du'aatu jira!» jedhanii iyyan. Nyaachuu hin dandeenye.

Innis, «Daakuu fidaa.» jedhe; okkotee keessatti darbatee, «Namootaaf dhangalaasaa nyaatan.» jedhe. Okkotee keessa waan miidhu tokkollee hin hafne.

Namni Baal-Shaalishaa irraa tokko, nama Abbaa keenyaatiif buddeena firii duraa fideera—mi'a garbuu digdama fi midhaan haaraa korojjoo isaa keessa. Eliisaan, «Namootaaf kenni nyaatan.» jedhe.

Tajaajilaan isaa, «Kana akkamitti nama dhibba tokko dura nan kaa'a?» jedhe. Innis deebi'ee, «Namootaaf kenni nyaatan; sababii Abbaan keenya akkana jedha: Isaan in nyaatu, in hafsiisus.» jedhe.

Isaan dura kaa'e; isaanis nyaatan, hafsiisan, akkuma Abbaan keenya jedhe.