دوېم بادشاهان 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹د پېغمبرانو د زامنو د يوۀ ښځې اليشع ته چغه کړه، ”ستا نوکر، زما خاوند مړ شوے دے، او تۀ پوهېږې چې ستا نوکر زمونږ پلار نه ويرېدو. اوس قرض خوا راځى چې زما دواړه بچى د غُلامانو په توګه بوځى.“

²اليشع تپوس وکړو، ”زۀ ستا دپاره څۀ کولے شم؟ ما ته ووايه، په ستا کور کښې څۀ شته؟“ هغې ووئيل، ”ستا نوکرې سره د تيلو د يوې کُوزې نه بغير بل هيڅ نشته.“

³بيا هغۀ ووئيل، ”لاړه شه، د باندې د خپلو ټولو ګاونډيانو نه لوښى په اُدهار راوړه، تش لوښى، لږ نه بلکې ډېر. ⁴ننوځه، د ځان او د خپلو زامنو شاته دروازه بنده کړه، او په دې ټولو لوښو کښې تيل واچوه. چې کوم ډک شى، هغه يو خوا کوه.“

⁵نو هغه د هغۀ نه لاړه، د ځان او د خپلو زامنو شاته يې دروازه بنده کړه؛ هغوئ لوښى راوړل او هغې اچول. ⁶کله چې لوښى ډک شول، نو هغې خپل زوئ ته ووئيل، ”بل لوښے راوړه.“ هغۀ ووئيل، ”نور هيڅ نۀ دى پاتې.“ بيا تيل بند شول.

⁷هغه راغله او د زمونږ پلار سړى ته يې ووئيل، نو هغۀ ووئيل، ”لاړه شه، تيل خرڅ کړه، خپل قرض ادا کړه، او د باقى نه تۀ او ستا زامن ژوند تېر کړئ.“

د شونمى ښځې سره د پلار وعده

⁸يوه ورځ اليشع د شونم نه تېرېدو، چرته چې يوه مالداره ښځه اوسېده؛ هغې ورته ټينګار وکړو چې پاتې شى او ډوډۍ وخورى. نو هر کله چې به تېرېدو، هلته به د ډوډۍ خوړلو دپاره تم کېدو. ⁹هغې خپل خاوند ته ووئيل، ”ګوره، زۀ پوهېږم چې دا سړے چې اکثر زمونږ نه تېرېږى، د زمونږ پلار يو پاک سړے دے. ¹⁰راځه چې د هغۀ دپاره د بام يوه وړه کوټه جوړه کړو چې په کښې کټ، مېز، څوکۍ او څراغ وى، نو چې کله راشى، پاتې کېدلے شى.“

¹¹يوه ورځ اليشع هلته راغلو، پورتنۍ کوټې ته لاړو او څمله. ¹²هغۀ خپل نوکر جيحازى ته ووئيل، ”دغه شونمى ښځه راوغواړه.“ هغۀ هغه راوغوښته، او هغه د هغۀ په مخکښې ودرېده. ¹³اليشع هغۀ ته ووئيل، ”هغې ته ووايه چې تا زمونږ دپاره دومره تکليف وګاللو. ستا دپاره څۀ کېدلے شى؟ آيا زۀ ستا دپاره بادشاه سره يا د لښکر سردار سره خبره وکړم؟“ هغې جواب ورکړو، ”زۀ د خپلو خلقو په مينځ کښې اوسېږم.“

¹⁴هغۀ تپوس وکړو، ”د هغې دپاره څۀ کېدلے شى؟“ جيحازى ووئيل، ”د هغې کوم زوئ نۀ شته، او د هغې خاوند زوړ دے.“

¹⁵هغۀ ووئيل، ”هغه راوغواړه.“ نو هغۀ هغه راوغوښته، او هغه د دروازې په خوله کښې ودرېده. ¹⁶هغۀ ووئيل، ”بل کال په دې موسم کښې به تۀ يو زوئ په غېږ کښې نيسې.“ هغې ووئيل، ”نه، اے زما مالِکه، د زمونږ پلار سړيه، له خپلې نوکرې سره دروغ مۀ وايه.“

¹⁷هغه ښځه اُميدواره شوه او بل کال په هم هغه موسم کښې يې يو زوئ وزوئيدو، لکه څنګه چې اليشع ورته وئيلى وُو.

¹⁸هلک لوئ شو، او يوه ورځ خپل پلار ته، لَوَ کونکو ته لاړو. ¹⁹هغۀ خپل پلار ته ووئيل، ”زما سر! زما سر!“ د هغۀ پلار يوۀ نوکر ته ووئيل، ”دا يې مور ته بوځه.“

²⁰هغۀ دا يې مور ته بوتلو؛ هلک تر غرمې پورې د هغې په زنګنو باندې کښېناستو، بيا مړ شو. ²¹هغه پورته لاړه، د زمونږ پلار د سړى په کټ باندې يې هغه کېښودو، د هغۀ شاته يې دروازه بنده کړه، او لاړه. ²²هغې خپل خاوند راوغوښتو، ”يو نوکر او يو خر ما له راولېږه، چې زۀ د زمونږ پلار سړى ته منډه ووهم او بيا راشم.“

²³هغۀ تپوس وکړو، ”نن د هغۀ طرف ته ولې ځې؟ نۀ نوے سپوږمکے دے او نۀ د سبت ورځ.“ هغې ووئيل، ”هر څۀ ښۀ دى.“

²⁴هغې په خر زين کېښودو او خپل نوکر ته يې ووئيل، ”وربوځه؛ ترڅو چې زۀ درته ونۀ وايم، ما دپاره سست مۀ کېږه.“ ²⁵هغه روانه شوه او د کرمل غرۀ ته د زمونږ پلار سړى ته راغله. چې د زمونږ پلار سړى هغه د لرې نه وليده، نو خپل نوکر جيحازى ته يې ووئيل، ”ګوره، هغه شونمى ښځه راروانه ده. ²⁶اوس منډه کړه، د هغې استقبال وکړه، او تپوس وکړه چې، ’آيا تۀ ښۀ يې؟ آيا ستا خاوند ښۀ دے؟ آيا هلک ښۀ دے؟‘“ هغې جواب ورکړو، ”هر څۀ ښۀ دى.“

²⁷کله چې هغه په غرۀ باندې د زمونږ پلار سړى ته ورسېده، نو د هغۀ پښې يې ونيولې. جيحازى راغلو چې هغه شاته وشړى، خو هغۀ ووئيل، ”هغه پرېږده، ځکه چې د هغې روح په سخت غم کښې دے، او زمونږ پلار دا ما نه پټه کړې ده، ما ته يې نۀ ده وئيلې.“

²⁸هغې ووئيل، ”آيا ما له خپل مالِک نه زوئ غوښتے وو؟ آيا ما نۀ وو وئيلى چې، ’زما اُميدونه مۀ پورته کوه‘؟“

²⁹اليشع جيحازى ته ووئيل، ”خپل چادر په خپله ملا کښې ورانغاړه، زما امسا په خپل لاس کښې واخله، او لاړ شه. کۀ چرې څوک درته ملاو شى، سلام ورته مۀ کوه؛ کۀ څوک تا ته سلام وکړى، جواب يې مۀ ورکوه. زما امسا د هلک پر مخ باندې کېږده.“

³⁰خو د هلک مور ووئيل، ”په زمونږ پلار باندې قسم او په تا باندې قسم چې زۀ به تا نۀ پرېږدم.“ نو هغه پاڅېدو او د هغې شاته روان شو.

³¹جيحازى د هغوئ نه مخکښې لاړو، امسا يې د هلک پر مخ باندې کېښوده، خو نۀ کوم غږ شو او نۀ کوم جواب. هغه د اليشع د استقبال دپاره بېرته راغلو، ”هلک نۀ دے راويښ شوے.“

³²کله چې اليشع کور ته راغلو، نو هلته هلک مړ، د هغۀ په کټ باندې پروت وو. ³³نو هغه دننه لاړو، د دواړو شاته يې دروازه بنده کړه، او زمونږ پلار ته يې دُعا وکړه. ³⁴بيا هغه پورته شو او په هلک باندې څمله، خوله يې پر خوله، سترګې يې پر سترګو، لاسونه يې پر لاسونو. چې کله هغه پرې غزېدو، نو د هلک بدن تود شو. ³⁵هغه پاڅېدو، په کوټه کښې يو ځل وګرځېدو، بيا بيا پورته شو او په هلک باندې يې ځان وغزولو. هلک اوۀ ځله پرنجى وکړل او خپلې سترګې يې وغړولې. ³⁶اليشع جيحازى راوغوښتو، ”دغه شونمى ښځه راوغواړه.“ هغۀ هغه راوغوښته؛ هغه د هغۀ طرف ته راغله، او هغۀ ووئيل، ”خپل زوئ واخله.“

³⁷هغه راغله، د هغۀ په پښو وغورځېده، تر زمکې يې سر ټيټ کړو، بيا يې خپل زوئ راواخستو او لاړه.

پلار زهرجنه شوروا روغه کوى

³⁸اليشع د قحط په زمانه کښې جلجال ته بېرته راغلو. چې کله د پېغمبرانو زامن د هغۀ په مخکښې ناست وُو، نو هغۀ خپل نوکر ته ووئيل، ”لوئ لوښے کېږده؛ د پېغمبرانو د زامنو دپاره شوروا پخه کړه.“

³⁹يو تن د ساګو د راټولولو دپاره پټى ته لاړو او يو ځنګلى تاک يې وموندلو. د هغې نه يې يوه غېږه ځنګلى کدو راټول کړل، بېرته راغلو، او د شوروا په لوښى کښې يې غوڅ کړل، هيچا ته معلوم نۀ وُو چې دا څۀ دى. ⁴⁰هغوئ دا د خلقو دپاره د خوړلو دپاره واړولو، خو چې شوروا يې وخوړله، نو چغه يې کړه، ”د زمونږ پلار سړيه، په لوښى کښې مرګ دے!“ هغوئ دا نۀ شوه خوړلے.

⁴¹هغۀ ووئيل، ”اوړۀ راوړئ.“ هغه يې په لوښى کښې واچول او ويې وئيل، ”دا خلقو ته د خوړلو دپاره واړوئ.“ بيا په لوښى کښې کوم ضرر رسوونکے شے پاتې نۀ شو.

⁴²د بَعل شلِيشه نه يو سړے د زمونږ پلار سړى ته د اولو مېوو ډوډۍ راوړه، د اوربشو شل ډوډۍ او په خپله بوجۍ کښې تازه غله. اليشع ووئيل، ”دا خلقو ته د خوړلو دپاره ورکړه.“

⁴³د هغۀ نوکر ووئيل، ”زۀ دا د سلو سړيو مخکښې څنګه کېږدم؟“ هغۀ بيا ووئيل، ”دا خلقو ته د خوړلو دپاره ورکړه، ځکه چې زمونږ پلار فرمائى چې، دوئ به يې وخورى او باقى به هم پاتې وى.“

⁴⁴هغۀ دا د هغوئ مخکښې کېښودله؛ هغوئ وخوړله او باقى هم پاتې شوه، لکه څنګه چې زمونږ پلار فرمائيلى وُو.