२ राजे 4

Chapter 4.

4 ¹ संदेष्ट्यांच्या मुलांपैकी एकाच्या पत्नीने अलीशाकडे आक्रोश करून म्हटले, “तुमचा सेवक माझा पती मरण पावला आहे, आणि तो आमच्या पित्याचे भय बाळगत होता, हे तुम्हांला ठाऊक आहे. आता सावकार माझ्या दोन मुलांना गुलाम करून नेण्यासाठी येत आहे.”

² अलीशाने विचारले, “मी तुझ्यासाठी काय करू? मला सांग, तुझ्या घरात काय आहे?” ती म्हणाली, “तुमच्या दासीजवळ एका बुधलीतल्या तेलाशिवाय काहीच नाही.”

³ मग तो म्हणाला, “जा, बाहेर आपल्या सर्व शेजाऱ्यांकडून भांडी उसनी घे — रिकामी भांडी, थोडीथोडकी नव्हे. ⁴ मग आत जा, तुझ्यामागे आणि तुझ्या मुलांमागे दार लाव, आणि या सर्व भांड्यांत तेल ओत; भरलेले प्रत्येक भांडे बाजूला ठेव.”

⁵ तेव्हा ती त्याच्यापासून निघून गेली आणि आपल्यामागे व आपल्या मुलांमागे दार लावले; ते तिच्याकडे भांडी आणत राहिले आणि ती ओतत राहिली. ⁶ भांडी भरली, तेव्हा तिने आपल्या मुलाला म्हटले, “मला आणखी एक भांडे आण.” तो म्हणाला, “आणखी भांडे उरले नाही.” मग तेल थांबले.

⁷ ती येऊन आमच्या पित्याच्या माणसाला हे सांगू लागली, तेव्हा तो म्हणाला, “जा, ते तेल विकून आपले कर्ज फेड, आणि उरलेल्यावर तू व तुझी मुले निर्वाह करा.”

शूनेमकर स्त्रीला पित्याचे अभिवचन

⁸ एके दिवशी अलीशा शूनेम येथून जात होता; तेथे एक श्रीमंत स्त्री राहत होती. तिने त्याला जेवण्याचा आग्रह केला. मग जेव्हा जेव्हा तो तिकडून जाई, तेव्हा तो तेथे जेवायला थांबे. ⁹ तिने आपल्या पतीला म्हटले, “हा जो पुरुष नेहमी आपल्याकडून जातो, तो आमच्या पित्याचा पवित्र माणूस आहे, हे मला ठाऊक आहे. ¹⁰ आपण त्याच्यासाठी छपरावर एक लहान खोली बांधू, आणि तिच्यात पलंग, मेज, खुर्ची व दिवा ठेवू; म्हणजे तो जेव्हा आपल्याकडे येईल तेव्हा तेथे राहू शकेल.”

¹¹ एके दिवशी अलीशा तेथे आला, त्या माडीवरच्या खोलीत जाऊन विश्रांती घेतली. ¹² त्याने आपला सेवक गेहजी याला म्हटले, “या शूनेमकर स्त्रीला बोलाव.” त्याने तिला बोलावले आणि ती त्याच्यापुढे उभी राहिली. ¹³ अलीशा त्याला म्हणाला, “तिला सांग: तू आमच्यासाठी एवढा सर्व खटाटोप केलास. मी तुझ्यासाठी काय करू? राजाकडे किंवा सेनापतीकडे तुझ्याविषयी काही बोलावे का?” तिने उत्तर दिले, “मी आपल्या स्वतःच्या लोकांमध्ये राहते.”

¹⁴ त्याने विचारले, “तर तिच्यासाठी काय करता येईल?” गेहजी म्हणाला, “तिला मुलगा नाही, आणि तिचा पती वृद्ध आहे.”

¹⁵ तो म्हणाला, “तिला बोलाव.” त्याने तिला बोलावले, आणि ती दाराशी उभी राहिली. ¹⁶ तो म्हणाला, “पुढच्या वर्षी याच ऋतूत तू पुत्राला कवटाळशील.” ती म्हणाली, “नाही, माझ्या स्वामी, आमच्या पित्याच्या माणसा, आपल्या दासीशी खोटे बोलू नका.”

¹⁷ त्या स्त्रीला गर्भधारणा झाली, आणि अलीशाने सांगितल्याप्रमाणे पुढच्या वर्षी त्याच ऋतूत तिने पुत्राला जन्म दिला.

¹⁸ ते मूल वाढले, आणि एके दिवशी ते आपल्या पित्याकडे, कापणी करणाऱ्यांकडे बाहेर गेले. ¹⁹ ते आपल्या पित्याला म्हणाले, “माझे डोके! माझे डोके!” त्याच्या पित्याने एका सेवकाला म्हटले, “याला त्याच्या आईकडे घेऊन जा.”

²⁰ त्याने त्याला उचलून त्याच्या आईकडे नेले; तो मुलगा दुपारपर्यंत तिच्या मांडीवर बसला आणि मग मरण पावला. ²¹ तिने वर जाऊन त्याला आमच्या पित्याच्या माणसाच्या पलंगावर ठेवले, त्याच्यामागे दार लावले आणि निघून गेली. ²² तिने आपल्या पतीला हाक मारून म्हटले, “मला एक सेवक व एक गाढव पाठवा, म्हणजे मी आमच्या पित्याच्या माणसाकडे धावत जाऊन परत येईन.”

²³ त्याने विचारले, “आज तू त्याच्याकडे का जातेस? आज ना अमावस्या ना शब्बाथ.” ती म्हणाली, “सर्व ठीक आहे.”

²⁴ तिने गाढवावर खोगीर घातले आणि आपल्या सेवकाला म्हटले, “हाकीत चल; मी सांगेपर्यंत वेग कमी करू नकोस.” ²⁵ ती निघाली आणि कर्मेल पर्वतावर आमच्या पित्याच्या माणसाकडे आली. तिला दुरून पाहताच आमच्या पित्याच्या माणसाने आपला सेवक गेहजी याला म्हटले, “पाहा, ती शूनेमकर स्त्री. ²⁶ आता धावत जाऊन तिला भेट, आणि विचार, ‘तू क्षेम आहेस का? तुझा पती? तुझे मूल?’” तिने उत्तर दिले, “क्षेम आहे.”

²⁷ ती पर्वतावर आमच्या पित्याच्या माणसाजवळ पोहोचली, तेव्हा तिने त्याचे पाय धरले. गेहजी तिला ढकलून दूर करण्यास आला, पण तो म्हणाला, “तिला राहू दे — तिचा जीव कडवट व्यथेत आहे, आणि आमच्या पित्याने हे माझ्यापासून लपवले आहे, मला सांगितले नाही.”

²⁸ ती म्हणाली, “मी माझ्या स्वामींजवळ पुत्र मागितला होता का? ‘माझ्या आशा वाढवू नका’ असे मी म्हटले नव्हते का?”

²⁹ अलीशाने गेहजीला म्हटले, “आपला अंगरखा कमरेला खोच, माझी काठी हाती घे आणि जा. वाटेत कोणी भेटला तर त्याला सलाम करू नकोस; कोणी तुला सलाम केला तर त्याला उत्तर देऊ नकोस. आणि माझी काठी त्या मुलाच्या तोंडावर ठेव.”

³⁰ पण त्या मुलाची आई म्हणाली, “आमच्या पित्याच्या जिविताची आणि तुमच्या जिविताची शपथ, मी तुम्हांला सोडणार नाही.” तेव्हा तो उठून तिच्यामागे गेला.

³¹ गेहजी पुढे गेला आणि त्याने काठी मुलाच्या तोंडावर ठेवली, पण ना आवाज झाला ना प्रतिसाद. तो अलीशाला भेटायला परत आला आणि म्हणाला, “मूल जागे झाले नाही.”

³² अलीशा घरात आला, तेव्हा पाहा, ते मूल मेलेले त्याच्या पलंगावर पडले होते. ³³ तेव्हा त्याने आत जाऊन त्या दोघांमागे दार लावले आणि आमच्या पित्याची प्रार्थना केली. ³⁴ मग तो वर चढून त्या मुलावर पडला — तोंडावर तोंड, डोळ्यांवर डोळे, हातांवर हात ठेवून; तो त्याच्यावर पसरून पडला, तेव्हा त्या मुलाचे शरीर उबदार होऊ लागले. ³⁵ तो उठला, खोलीत एक फेरी मारली आणि पुन्हा त्या मुलावर पसरून पडला. तेव्हा त्या मुलाने सात वेळा शिंकून आपले डोळे उघडले. ³⁶ त्याने गेहजीला हाक मारून म्हटले, “या शूनेमकर स्त्रीला बोलाव.” त्याने तिला बोलावले; ती त्याच्याकडे आली, आणि तो म्हणाला, “तुझ्या मुलाला घे.”

³⁷ ती आत आली, त्याच्या पायांवर पडली आणि भूमीपर्यंत लवली; मग तिने आपल्या मुलाला उचलून घेतले आणि निघून गेली.

पिता विषारी शिजवण बरे करतो

³⁸ दुष्काळाच्या काळात अलीशा पुन्हा गिलगालला आला. संदेष्ट्यांची मुले त्याच्यापुढे बसली असता, त्याने आपल्या सेवकाला म्हटले, “मोठे भांडे चढव आणि संदेष्ट्यांच्या मुलांसाठी शिजवण शिजव.”

³⁹ त्यांपैकी एक जण भाजी गोळा करायला शेतात गेला आणि त्याला एक रानवेल सापडली. तिच्यावरून त्याने पदर भरून रानकाकड्या गोळा केल्या, परत येऊन त्या चिरून शिजवणाच्या भांड्यात टाकल्या — त्या काय आहेत हे कोणालाच ठाऊक नव्हते. ⁴⁰ त्यांनी ते खाण्यासाठी लोकांना वाढले, पण ती शिजवण खात असता ते ओरडून म्हणाले, “आमच्या पित्याच्या माणसा, भांड्यात मृत्यू आहे!” आणि त्यांना ते खाववेना.

⁴¹ तो म्हणाला, “पीठ आणा,” आणि त्याने ते भांड्यात टाकले व म्हटले, “लोकांना खायला वाढा.” मग भांड्यात काहीच अपायकारक उरले नाही.

⁴² बाल-शालिशा येथून एक माणूस आमच्या पित्याच्या माणसासाठी प्रथमफळाची भाकरी घेऊन आला — जवाच्या वीस भाकरी आणि आपल्या झोळीत ताजे धान्य. अलीशा म्हणाला, “हे लोकांना खायला दे.”

⁴³ त्याचा सेवक म्हणाला, “हे मी शंभर माणसांपुढे कसे ठेवू?” तो म्हणाला, “हे लोकांना खायला दे, कारण आमचा पिता असे म्हणतो: ते खातील आणि उरेलही.”

⁴⁴ मग त्याने ते त्यांच्यापुढे ठेवले; आमच्या पित्याने सांगितल्याप्रमाणे त्यांनी खाल्ले आणि उरलेही.