2 ነገሥት 4

4 ¹ከነቢያት ልጆች የአንዱ ሚስት ወደ ኤልሳዕ ጮኻ እንዲህ አለች፤ “ባሪያህ ባሌ ሞቷል፤ ባሪያህም አባታችንን ይፈራ እንደ ነበር አንተ ታውቃለህ። አሁንም አበዳሪው መጥቶ ሁለቱን ልጆቼን እንደ ባሪያ ሊወስድ ነው።”

²ኤልሳዕም፣ “ምን ላድርግልሽ? በቤትሽ ያለውን ንገሪኝ” አላት። እርሷም፣ “ባሪያህ ከአንዲት ማሰሮ ዘይት በቀር ምንም የላትም” አለች።

³እርሱም፣ “ሂጂ፤ ከጎረቤቶችሽ ሁሉ ባዶ ዕቃዎችን በውጭ ተበደሪ፤ ጥቂትም አይሁኑ። ⁴ገብተሽ በአንቺና በልጆችሽ ላይ በሩን ዝጊ፤ ዘይቱንም በእነዚህ ዕቃዎች ሁሉ ውስጥ አፍስሺ፤ የሞላውንም ዕቃ ለየብቻ አኑሪ” አላት።

⁵ከእርሱም ዘንድ ሄዳ በራሷና በልጆቿ ላይ በሩን ዘጋች፤ እነርሱም ዕቃዎቹን ያመጡላት ነበር፤ እርሷም ታፈስ ነበር። ⁶ዕቃዎቹ በሞሉ ጊዜ ልጇን፣ “ሌላ ዕቃ አምጣልኝ” አለችው። እርሱም፣ “የቀረ የለም” አላት። ዘይቱም ቆመ።

⁷መጥታም ለአባታችን ሰው ነገረችው፤ እርሱም፣ “ሂጂ፤ ዘይቱን ሽጠሽ ዕዳሽን ክፈዪ፤ አንቺና ልጆችሽም በቀረው ኑሩ” አላት።

አብ ለሱነማዊቷ የገባው ተስፋ

⁸አንድ ቀን ኤልሳዕ በሱኔም አለፈ፤ በዚያም አንዲት ባለጠጋ ሴት ትኖር ነበር፤ እርሷም እንዲቀርና እንጀራ እንዲበላ አስገደደችው። ባለፈም ቍጥር ለመብላት በዚያ ይገባ ነበር። ⁹ባሏንም፣ “እነሆ፣ ይህ በእኛ አጠገብ ተደጋግሞ የሚያልፈው ሰው የአባታችን ቅዱስ ሰው እንደ ሆነ አውቃለሁ። ¹⁰አልጋ፣ ጠረጴዛ፣ ወንበርና መብራት ያለው ትንሽ ሰገነት በጣራው ላይ እንሥራለት፤ ወደ እኛ በመጣ ጊዜም በዚያ ይቀመጥ” አለችው።

¹¹አንድ ቀን ኤልሳዕ ወደዚያ መጣ፤ ወደ ሰገነቱም ዘወር ብሎ ተኛ። ¹²ሎሌውን ግያዝን፣ “ይህችን ሱነማዊት ሴት ጥራት” አለው። ጠራትም፤ እርሷም በፊቱ ቆመች። ¹³ኤልሳዕም፣ “እንዲህ ብለህ ንገራት፤ ‘ይህን ሁሉ ድካም ስለ እኛ ደከምሽ፤ ምን ይደረግልሽ? ለንጉሡ ወይስ ለሰራዊቱ አዛዥ ስለ አንቺ ልናገርን?’” አለው። እርሷም፣ “በወገኖቼ መካከል እኖራለሁ” ብላ መለሰች።

¹⁴እርሱም፣ “ምን ይደረግላት?” አለ። ግያዝም፣ “ወንድ ልጅ የላትም፤ ባሏም ሸምግሏል” አለ።

¹⁵እርሱም፣ “ጥራት” አለ። ጠራትም፤ እርሷም በደጃፉ ቆመች። ¹⁶እርሱም፣ “በሚመጣው ዓመት በዚህ ወቅት ወንድ ልጅ ታቅፊያለሽ” አላት። እርሷም፣ “አይሆንም ጌታዬ፤ የአባታችን ሰው ሆይ፤ ባሪያህን አታታልል” አለች።

¹⁷ሴቲቱም ፀነሰች፤ ኤልሳዕ እንደ ነገራትም በሚቀጥለው ዓመት በዚያ ወቅት ወንድ ልጅ ወለደች።

¹⁸ልጁም አደገ፤ አንድ ቀንም ወደ አባቱ ወደ አጫጆቹ ወጣ። ¹⁹አባቱንም፣ “ራሴ! ራሴ!” አለው። አባቱም ለሎሌው፣ “ወደ እናቱ ተሸክመህ ውሰደው” አለ።

²⁰ወደ እናቱም ተሸክሞ ወሰደው፤ ልጁም እስከ ቀትር ድረስ በጕልበቷ ላይ ተቀምጦ ኖረ፤ ከዚያም ሞተ። ²¹እርሷም ወጥታ በአባታችን ሰው አልጋ ላይ አስተኛችው፤ በሩንም በእርሱ ላይ ዘግታ ወጣች። ²²ባሏንም ጠርታ፣ “ወደ አባታችን ሰው ሮጬ ተመልሼ እንድመጣ አንድ ሎሌና አንዲት አህያ ላክልኝ” አለችው።

²³እርሱም፣ “ዛሬ ወደ እርሱ የምትሄጂው ለምንድ ነው? የወር መባቻ ወይም ሰንበት አይደለም” አለ። እርሷም፣ “መልካም ነው” አለች።

²⁴አህያዋንም ጫነች፤ ሎሌዋንም፣ “ንዳ፤ እኔ ካላልኩህ በቀር ለእኔ ብለህ አታዘግይ” አለችው። ²⁵ተነሥታም ወደ ቀርሜሎስ ተራራ ወደ አባታችን ሰው መጣች። የአባታችንም ሰው ከሩቅ ባያት ጊዜ ሎሌውን ግያዝን፣ “እነሆ፣ ሱነማዊቷ ሴት። ²⁶አሁን ሮጠህ ተገናኛትና፣ ‘ደኅና ነሽ? ባልሽ ደኅና ነው? ልጁስ ደኅና ነው?’ ብለህ ጠይቃት” አለው። እርሷም፣ “ሁሉ ደኅና ነው” ብላ መለሰች።

²⁷በተራራው ላይ ወዳለው የአባታችን ሰው በደረሰች ጊዜ እግሮቹን ያዘች። ግያዝም ሊገፋት ቀረበ፤ እርሱ ግን፣ “ተዋት፤ ነፍሷ በመራራ ጭንቅ ውስጥ ናት፤ አባታችንም ይህን ከእኔ ሰውሮ አልነገረኝም” አለ።

²⁸እርሷም፣ “ጌታዬን ወንድ ልጅ ለምኜ ነበርን? ‘ተስፋ አታስጨብጠኝ’ ብዬ አልነበረምን?” አለች።

²⁹ኤልሳዕም ግያዝን፣ “ልብስህን በወገብህ ታጠቅ፤ በትሬንም በእጅህ ይዘህ ሂድ። ማንንም ብታገኝ ሰላም አትበለው፤ ማንም ሰላም ቢልህ አትመልስለት። በትሬንም በልጁ ፊት ላይ አኑር” አለው።

³⁰የልጁ እናት ግን፣ “አባታችን ሕያው እንደ ሆነ፣ አንተም ሕያው እንደ ሆንህ፣ አልተውህም” አለች። እርሱም ተነሥቶ ተከተላት።

³¹ግያዝም ቀድሟቸው ሄደ፤ በትሩንም በልጁ ፊት ላይ አኖረ፤ ነገር ግን ድምፅም መልስም አልነበረም። ኤልሳዕንም ለመገናኘት ተመልሶ፣ “ልጁ አልነቃም” አለ።

³²ኤልሳዕም ወደ ቤቱ በገባ ጊዜ፣ እነሆ፣ ልጁ ሞቶ በአልጋው ላይ ተኝቶ ነበር። ³³እርሱም ገብቶ በሁለታቸው ላይ በሩን ዘጋ፤ ወደ አባታችንም ጸለየ። ³⁴ከዚያም ወጥቶ በልጁ ላይ ተኛ፤ አፉን በአፉ፣ ዓይኖቹን በዓይኖቹ፣ እጆቹን በእጆቹ ላይ አደረገ። በላዩም በተዘረጋ ጊዜ የልጁ ሰውነት ሞቀ። ³⁵ተነሥቶም በቤቱ ውስጥ አንድ ጊዜ ወዲያና ወዲህ ተመላለሰ፤ ከዚያም ወጥቶ እንደ ገና በልጁ ላይ ተዘረጋ። ልጁም ሰባት ጊዜ አስነጠሰ፤ ዓይኖቹንም ከፈተ። ³⁶ኤልሳዕም ግያዝን ጠርቶ፣ “ይህችን ሱነማዊት ሴት ጥራት” አለው። ጠራትም፤ ወደ እርሱም መጣች፤ እርሱም፣ “ልጅሽን ውሰጂ” አላት።

³⁷እርሷም መጥታ በእግሩ ላይ ወደቀች፤ ወደ መሬትም ሰገደች፤ ከዚያም ልጇን አንሥታ ወጣች።

አብ ገዳዩን ወጥ ፈወሰ

³⁸ኤልሳዕም በራብ ጊዜ ወደ ጌልገላ ተመለሰ። የነቢያቱም ልጆች በፊቱ ተቀምጠው ሳሉ ሎሌውን፣ “ትልቁን ድስት አስቀምጥ፤ ለነቢያቱ ልጆች ወጥ አብስል” አለው።

³⁹አንዱም ቅጠላ ቅጠል ለመልቀም ወደ ሜዳ ወጣ፤ የበረሃ ወይንም አገኘ። ከእርሱም የበረሃ ዱባ ሞልቶ ለቅሞ ተመለሰ፤ በወጡም ድስት ውስጥ ከትፎ ጨመረ፤ ነገር ግን ምን እንደ ሆኑ ማንም አያውቅም ነበር። ⁴⁰ሰዎቹም እንዲበሉ አፍስሰውላቸው፤ ነገር ግን ወጡን በበሉ ጊዜ፣ “የአባታችን ሰው ሆይ፣ በድስቱ ውስጥ ሞት አለ!” ብለው ጮኹ። ሊበሉትም አልቻሉም።

⁴¹እርሱም፣ “ዱቄት አምጡ” አለ፤ በድስቱም ውስጥ ጨመረ፤ “ሕዝቡ እንዲበሉ አፍስሱላቸው” አለ። በድስቱ ውስጥም ጐጂ ነገር አልቀረም።

⁴²ከበኣል ሻሊሻም አንድ ሰው ለአባታችን ሰው የበኵራት እንጀራ አመጣ፤ ሃያ የገብስ እንጀራና በከረጢቱ ትኵስ እሸት። ኤልሳዕም፣ “ሕዝቡ እንዲበሉ ስጣቸው” አለ።

⁴³ሎሌውም፣ “ይህን በመቶ ሰዎች ፊት እንዴት አቀርባለሁ?” አለ። እርሱም እንደ ገና፣ “ሕዝቡ እንዲበሉ ስጣቸው፤ አባታችን እንዲህ ይላልና፤ ‘ይበላሉ፤ ይተርፋቸዋልም’” አለ።

⁴⁴በፊታቸውም አቀረበ፤ አባታችን እንደ ተናገረም በሉ፤ ተረፋቸውም።