Efa vita pirinty
Boky

Raintsika mampitombo ny menaky ny mananjavavy mpitondratena

Tantara efatra momba an'i Elisa: Raintsika mameno ny siny nindramina rehetra avy amin'ny siny solika tokan'ny mpitondratena; vehivavy Sonamita no mahazo ny zanaka tsy nangatahiny, ary rehefa maty izy dia mivelatra eo aminy Elisa mandra-pitsintsiny; ny fahafatesana dia miala tamin'ny vilany; ary lehilahy zato no mihinana mofo roapolo.

Miteny Raintsika ao amin’ny andininy 43

Toko 4.

Nitaraina tamin’i Elisa ny vadin’ny lehilahy anankiray tamin’ny zanaky ny mpaminany hoe: « Maty ny vadiko, ilay andevonao, ary fantatrao fa natahotra an’i Raintsika ny andevonao. Ary ankehitriny dia tonga ny mpampierina trosa mba haka ny zanako roa ho andevo. »

Nanontany azy Elisa hoe: « Inona no azoko atao ho anao? Lazao amiko, inona no ao an-tranonao? » Hoy izy: « Tsy manana na inona na inona ny andevonao afa-tsy siny menaka iray. »

Dia hoy izy: « Mandehana, mindrama fanaka any ivelany amin’ny mpiara-monina aminao rehetra—fanaka foana, ary aza vitsy. Midira, akatony ny varavarana rehefa tafiditra ianao sy ny zanakao lahy, ary ampidiro ny menaka ao anatin’ireo siny rehetra ireo. Rehefa feno ny tsirairay, apetraho any an-kafa. »

Dia niala taminy izy ka nanidy ny varavarana nanaraka azy sy ny zanany lahy; nitondra ny fanaka ireo, ary izy kosa nandraraka foana. Rehefa feno ireo siny, dia hoy izy tamin’ny zanany lahy: « Ento atỳ amiko ny iray hafa. » Hoy ilay zazalahy: « Tsy misy intsony. » Dia nijanona ny menaka.

Tonga izy ka nilaza tamin’ny lehilahin’i Raintsika, dia hoy izy: « Mandehana, amidio ny menaka, ary aloavy ny trosanao, ary ho velomina amin’ny sisa ianao sy ny zanakao lahy. »

Ny fampanantenan’ny Ray tamin’ilay vehivavy Sonamita

Indray andro dia nandalo tany Sonema i Elisa, ary nisy vehivavy manan-karena monina tany; nanery azy izy mba hijanona hihinana. Isaky ny mandalo izy dia mijanona any hihinana. Hoy izy tamin’ny vadiny: « Jereo, fantatro fa lehilahy masina an’i Raintsika io lehilahy mandalo atsy amintsika matetika io. Andeha isika hanao efitra kely eo ambony tafo ho azy, ary hapetraka ao ny fandriana, latabatra, seza ary jiro, mba hijanona ao izy isaky ny tonga. »

Indray andro dia tonga tany i Elisa ka niditra tao amin’ilay efitra ambony ary nandry tao. Hoy izy tamin’i Gehazy mpanompony: « Antsoy io vehivavy Sonamita io. » Dia nantsoiny izy, ary nitsangana teo anatrehany. Hoy Elisa taminy: « Lazao aminy hoe: Nikarakara anay tamin’izany fisasarana rehetra izany ianao. Inona no azo atao ho anao? Hiteny ho anao amin’ny mpanjaka va aho, sa amin’ny komandin’ny miaramila? » Hoy izy namaly: « Monina eo amin’ny oloko aho. »

Nanontany izy hoe: « Inona àry no azo atao ho azy? » Hoy i Gehazy: « Tsy manan-janaka izy, ary antitra ny vadiny. »

Hoy izy: « Antsoy izy. » Dia nantsoiny izy, ary nitsangana teo am-baravarana izy. Hoy izy: « Amin’ity vanim-potoana ity amin’ny taona ho avy dia hankamy zazalahy ianao. » Hoy izy: « Tsia, tompoko, ry lehilahin’i Raintsika, aza mandainga amin’ny andevonao. »

Nanan-jaza ilay vehivavy ka niteraka zazalahy tamin’izany vanim-potoana izany tamin’ny taona nanaraka, araka izay nolazain’i Elisa taminy.

Lehibe ilay zaza, ary indray andro dia nivoaka nankany amin’ny rainy izy, tany amin’ny mpijinja. Hoy izy tamin’ny rainy: « Ny lohako! Ny lohako! » Hoy ny rainy tamin’ny mpanompo anankiray: « Entano mankany amin’ny reniny izy. »

Nentiny ho any amin’ny reniny izy; nipetraka teo amin’ny lohalik’ny reniny ilay zazalahy mandra-mitataovovonana, dia maty. Niakatra izy ka nandry azy teo am-pandrian’ny lehilahin’i Raintsika, dia nanidy ny varavarana nanaraka azy ary nivoaka. Niantso ny vadiny izy hoe: « Alefaso amiko ny mpanompo anankiray sy ampondra iray, mba handeha faingana any amin’ny lehilahin’i Raintsika aho ary hiverina. »

Nanontany izy hoe: « Nahoana no handeha any aminy ianao anio? Tsy volana vaovao na Sabata anio. » Hoy izy: « Tsy maninona. »

Nanatsatsa ny ampondra izy ka nilaza tamin’ny mpanompony hoe: « Ento mandroso; aza mampihamaivana ny dia noho ny amiko raha tsy lazaiko aminao. » Dia lasa izy ka tonga tamin’ny lehilahin’i Raintsika tany an-tendrombohitra Karmela. Nony nahita azy teny lavitra ny lehilahin’i Raintsika, dia hoy izy tamin’i Gehazy mpanompony: « Jereo, ilay vehivavy Sonamita. Mihazakazaha ankehitriny hitsena azy, ka anontanio hoe: “Salama va ianao? Salama va ny vadinao? Salama va ny zaza?” » Hoy izy namaly: « Salama daholo. »

Rehefa tonga tamin’ny lehilahin’i Raintsika teo an-tendrombohitra izy, dia nitana ny tongony. Nanatona i Gehazy mba hanosika azy, fa hoy ny lehilahin’i Raintsika: « Avelao izy, fa mafy ny alahelon’ny fanahiny, ary nafenin’i Raintsika tamiko izany, tsy nolazainy tamiko. »

Hoy izy: « Moa nangataka zazalahy tamin’ny tompoko va aho? Moa tsy hoy aho hoe: “Aza mampanantena foana ahy”? »

Hoy Elisa tamin’i Gehazy: « Fehezo ny akanjonao, ary alao eny an-tananao ny tehiko, ary mandehana. Raha mihaona amin’olona ianao, aza miarahaba azy; ary raha misy miarahaba anao, aza mamaly azy. Apetraho eo amin’ny tavan’ilay zazalahy ny tehiko. »

Fa hoy ny renin’ilay zaza: « Raha velona Raintsika sady velona ianao, dia tsy hiala aminao aho. » Dia nitsangana izy ka nanaraka azy.

Nialoha azy ireo i Gehazy ka nametraka ny tehina teo amin’ny tavan’ilay zazalahy, nefa tsy nisy feo na valiny. Niverina izy hitsena an’i Elisa ka nilaza hoe: « Tsy mbola nifoha ilay zazalahy. »

Nony tonga tao an-trano i Elisa, indro ilay zaza, efa maty, nandry teo am-pandriany. Dia niditra izy ka nanidy ny varavarana nanaraka azy roa lahy, ary nivavaka tamin’i Raintsika. Dia niakatra izy ka nandry teo ambonin’ilay zaza—vava tamin’ny vava, maso tamin’ny maso, tanana tamin’ny tanana. Rehefa nanalava ny tenany teo aminy izy, dia nafana ny nofon’ilay zaza. Nitsangana izy ka nandeha indray mandeha teo an-trano, dia niakatra indray ka nanalava ny tenany teo ambonin’ilay zazalahy. Nitsintsina impito ilay zazalahy ary nanokatra ny masony. Niantso an’i Gehazy i Elisa hoe: « Antsoy io vehivavy Sonamita io. » Dia nantsoiny izy; tonga taminy izy, ary hoy izy: « Ento ny zanakao. »

Tonga izy ka niankohoka teo am-pototongony, niondrika tamin’ny tany, dia nitondra ny zanany lahy ka nivoaka.

Ny Ray mahasitrana ny lasopy nahafaty

Niverina tany Gilgala i Elisa tamin’ny andro mosary. Raha nipetraka teo anatrehany ny zanaky ny mpaminany, dia hoy izy tamin’ny mpanompony: « Apetraho ny vilany lehibe, ary endaho lasopy ho an’ny zanaky ny mpaminany. »

Nisy anankiray nivoaka nankany an-tsaha hanangona anana ka nahita voaloboka ala. Nanangona voatavo ala be teo an-tratrany avy tamin’izany izy, dia niverina ka nanapaka azy ireo tao anaty vilan’ny lasopy—fa tsy nisy nahalala izay izy ireo. Naidina ho an’ny lehilahy izany mba hohanina, fa raha mbola nihinana ny lasopy izy ireo dia nitaraina hoe: « Lehilahin’i Raintsika ô, misy fahafatesana ao anaty vilany! » Ary tsy nahazaka ny nihinana izany izy ireo.

Hoy izy: « Entano lafarinina, » dia natsipiny tao anaty vilany izany ka hoy izy: « Aidino ho an’ny olona izany mba hohaniny. » Ary tsy nisy nanimba intsony tao anaty vilany.

Nisy lehilahy avy any Baal-salisa nitondra mofo voaloham-bokatra ho an’ny lehilahin’i Raintsika—mofo orza roapolo sy vary vaovao tao anaty valizany. Hoy Elisa: « Omeo ny olona hohaniny. »

Hoy ny mpanompony: « Ahoana no hapetrako izao eo anoloan’ny lehilahy zato? » Hoy indray izy: « Omeo ny olona izany hohaniny, fa izao no lazain’i Raintsika: Hihinana izy ireo ary hisy sisa. »

Napetrany teo anoloan’izy ireo izany; nihinana izy ireo ary nisy sisa, araka ny nolazain’i Raintsika.