2.بادشاهه 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹نبين جي پٽن مان هڪ جي زال اليشع کي رڙ ڪري چيو تہ ”تنهنجو ٻانهو، منهنجو مڙس، مري ويو آهي، ۽ تون ڄاڻين ٿو تہ تنهنجو ٻانهو اسان جي پيءُ جو خوف رکندو هو. هاڻي قرض ڏيندڙ منهنجن ٻنهي ٻارن کي ٻانها بڻائڻ لاءِ وٺڻ آيو آهي.“

²اليشع پڇيائينس تہ ”آءٌ تنهنجي لاءِ ڇا ڪريان؟ مون کي ٻڌاءِ، تنهنجي گھر ۾ ڇا آهي؟“ هن چيو تہ ”تنهنجي ٻانهيءَ وٽ تيل جي هڪ گھڙي کان سواءِ ڪجھ بہ ناهي.“

³پوءِ چيائينس تہ ”وڃ، پنهنجن سڀني پاڙيسرين کان ٻاهران ٿانو قرض وٺي اچ — خالي ٿانو، ٿورا نہ. ⁴اندر وڃ، پنهنجي ۽ پنهنجن پٽن جي پويان دروازو بند ڪر، ۽ انهن سڀني گھڙن ۾ تيل وجھ. جيئن جيئن هر هڪ ڀرجي، تيئن تيئن ان کي هڪ پاسي رکندي وڃ.“

⁵سو هوءَ هن وٽان هلي وئي، پنهنجي ۽ پنهنجن پٽن جي پويان دروازو بند ڪيائين؛ اهي ٿانو آڻيندا رهيا ۽ هوءَ تيل وجھندي رهي. ⁶جڏهن گھڙا ڀرجي ويا، تڏهن هن پنهنجي پٽ کي چيو تہ ”مون وٽ ٻيو آڻ.“ هن وراڻيو تہ ”هاڻي ڪو بہ باقي ناهي.“ پوءِ تيل بند ٿي ويو.

⁷هن اچي اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ کي ٻڌايو، جنهن چيس تہ ”وڃ، تيل وڪڻ، پنهنجو قرض ادا ڪر، ۽ باقي مان تون ۽ تنهنجا پٽ گذارو ڪريو.“

پيءُ جو شونيمي عورت سان واعدو

⁸هڪ ڏينهن اليشع شونيم مان لنگھيو، جتي هڪ مالدار عورت رهندي هئي؛ هن زور ڀريس تہ ترسي ماني کائي. جڏهن بہ هو لنگھندو هو، تڏهن اتي ماني کائڻ لاءِ ترسندو هو. ⁹هن پنهنجي مڙس کي چيو تہ ”ڏس، آءٌ ڄاڻان ٿي تہ هي ماڻهو جيڪو اڪثر اسان وٽان لنگھي ٿو، سو اسان جي پيءُ جو پاڪ ماڻهو آهي. ¹⁰اچو تہ هن لاءِ ڇت تي هڪ ننڍو ڪمرو ٺاهيون، جنهن ۾ پلنگ، ميز، ڪرسي ۽ ڏيئو رکون، تہ جڏهن بہ هو اچي، تڏهن اتي رهي سگھي.“

¹¹هڪ ڏينهن اليشع اتي آيو، مٿينءَ ڪوٺيءَ ۾ وڃي ليٽي پيو. ¹²هن پنهنجي نوڪر جيحازي کي چيو تہ ”هن شونيمي عورت کي سڏ.“ هن کيس سڏيو تہ هوءَ سندس اڳيان اچي بيٺي. ¹³اليشع کيس چيو تہ ”چئجانس تہ اوهان اسان لاءِ هيتري تڪليف ڪئي آهي. اوهان لاءِ ڇا ڪري سگھجي؟ ڇا آءٌ بادشاهه يا لشڪر جي سردار سان اوهان جي لاءِ ڳالهايان؟“ هن وراڻيو تہ ”آءٌ پنهنجن ماڻهن ۾ رهان ٿي.“

¹⁴هن پڇيو تہ ”سندس لاءِ ڇا ڪري سگھجي؟“ جيحازيءَ چيو تہ ”کيس پٽ ناهي، ۽ سندس مڙس پوڙهو آهي.“

¹⁵هن چيو تہ ”کيس سڏ.“ سو هن کيس سڏيو، ۽ هوءَ دروازي ۾ اچي بيٺي. ¹⁶هن چيو تہ ”ايندڙ سال هن موسم ۾ تون پٽ کي ڀاڪر ۾ کڻندينءَ.“ هن چيو تہ ”نہ، اي منهنجا سائين، اسان جي پيءُ جا ماڻهو، پنهنجي ٻانهيءَ سان ڪوڙ نہ ڳالهاءِ.“

¹⁷عورت حامله ٿي ۽ ايندڙ سال انهيءَ ئي موسم ۾ پٽ ڄڻيائين، جيئن اليشع کيس چيو هو.

¹⁸ٻار وڏو ٿيو، ۽ هڪ ڏينهن هو ٻاهر نڪري پنهنجي پيءُ وٽ، لڻڻ وارن ڏانهن ويو. ¹⁹هن پنهنجي پيءُ کي چيو تہ ”منهنجو مٿو! منهنجو مٿو!“ پيءُ نوڪر کي چيو تہ ”کيس سندس ماءُ وٽ کڻي وڃ.“

²⁰هن کيس کڻي سندس ماءُ وٽ پهچايو؛ ڇوڪرو منجھند تائين ماءُ جي گوڏن تي ويٺو رهيو، پوءِ مري ويو. ²¹هوءَ مٿي چڙهي، کيس اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ جي پلنگ تي ليٽائي، سندس پويان دروازو بند ڪري ٻاهر هلي وئي. ²²هن پنهنجي مڙس کي سڏي چيو تہ ”مون ڏانهن هڪ نوڪر ۽ هڪ گڏهه موڪل، تہ آءٌ ڊوڙي اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ وٽ وڃان ۽ موٽي اچان.“

²³هن پڇيو تہ ”اڄ ان وٽ ڇو ٿي وڃين؟ نہ نئون چنڊ آهي نہ سبت.“ هن چيو تہ ”خير آهي.“

²⁴هن گڏهه تي زين ڪسي پنهنجي نوڪر کي چيو تہ ”هل، منهنجي ڪري آهستي نہ ڪجانءِ، جيستائين آءٌ نہ چوان.“ ²⁵هوءَ روانو ٿي ڪرمل جبل تي اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ وٽ پهتي. اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ هن کي پري کان ڏسي پنهنجي نوڪر جيحازي کي چيو تہ ”ڏس، اها شونيمي عورت آهي. ²⁶هاڻي ڊوڙي وڃ، ان سان ملي پڇ تہ ’ڇا تون خير سان آهين؟ ڇا تنهنجو مڙس خير سان آهي؟ ڇا ٻار خير سان آهي؟‘“ هن وراڻيو تہ ”سڀ خير آهي.“

²⁷جڏهن هوءَ جبل تي اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ وٽ پهتي، تڏهن سندس پير پڪڙيائين. جيحازي کيس پري ڌڪڻ آيو، پر هن چيو تہ ”کيس ڇڏ، سندس جان سخت ڏک ۾ آهي، ۽ اسان جي پيءُ اها ڳالھ مون کان لڪائي ڇڏي آهي، مون کي نہ ٻڌايائين.“

²⁸هن چيو تہ ”ڇا مون پنهنجي سائينءَ کان پٽ گھريو هو؟ ڇا مون نہ چيو هو تہ ’مون کي ڪوڙو آسرو نہ ڏيار‘؟“

²⁹اليشع جيحازيءَ کي چيو تہ ”پنهنجو چوغو ڪمر ۾ ٻڌ، منهنجي لٺ هٿ ۾ کڻ ۽ هل. جيڪڏهن ڪو ملي تہ کيس سلام نہ ڪر، ۽ جيڪڏهن ڪو توکي سلام ڪري تہ کيس جواب نہ ڏي. منهنجي لٺ ڇوڪري جي منهن تي رک.“

³⁰پر ٻار جي ماءُ چيو تہ ”جيئن اسان جو پيءُ جيئرو آهي ۽ تون جيئرو آهين، تيئن آءٌ توکي نہ ڇڏيندس.“ پوءِ هو اٿي هن جي پٺيان هليو.

³¹جيحازي انهن کان اڳ ۾ ويو، ڇوڪري جي منهن تي لٺ رکيائين، پر نہ ڪو آواز ٿيو نہ ڪو جواب. هو اليشع سان ملڻ لاءِ موٽيو ۽ چيائينس تہ ”ڇوڪرو جاڳيو ناهي.“

³²جڏهن اليشع گھر ۾ آيو، تڏهن ڏٺائين تہ ٻار مئل، سندس پلنگ تي پيو آهي. ³³سو هو اندر ويو، ٻنهي جي پويان دروازو بند ڪري اسان جي پيءُ آڏو دعا ڪيائين. ³⁴پوءِ مٿي چڙهي ٻار تي ليٽي پيو — وات تي وات، اکين تي اکيون، هٿن تي هٿ. جيئن ئي هو هن تي پکڙيو، تيئن ٻار جو بدن گرم ٿيڻ لڳو. ³⁵هو اُٿيو، ڪمري ۾ هڪ ڀيرو هيڏانهن هوڏانهن گھميو، پوءِ وري چڙهي ڇوڪري تي پکڙجي ويو. ڇوڪري ست ڀيرا ڇڪيو ۽ اکيون کوليائين. ³⁶اليشع جيحازي کي سڏي چيو تہ ”هن شونيمي عورت کي سڏ.“ هن کيس سڏيو؛ هوءَ ويجھي آئي ۽ هن چيو تہ ”پنهنجو پٽ کڻ.“

³⁷هوءَ آئي، سندس پيرن تي ڪري پئي، زمين تائين جھڪي، پوءِ پنهنجو پٽ کڻي ٻاهر هلي وئي.

پيءُ موتمار ڀاڄيءَ کي شفا ڏئي ٿو

³⁸اليشع ڏڪار جي ڏينهن ۾ وري گلگال موٽيو. جڏهن نبين جا پٽ سندس اڳيان ويٺا هئا، تڏهن هن پنهنجي نوڪر کي چيو تہ ”وڏي ديڳ کي چولهي تي رک، نبين جي پٽن لاءِ ڀاڄي پچاءِ.“

³⁹انهن مان هڪڙو ٻنيءَ ۾ ساوا پن گڏ ڪرڻ ويو ۽ هڪ جهنگلي ويل لڌائين. ان مان جهنگلي ڪدو جھوليءَ ڀري گڏ ڪري آيو، ۽ ڀاڄيءَ جي ديڳ ۾ ڪوٽي وڌائين — ڪنهن کي خبر نہ هئي تہ اهي ڇا آهن. ⁴⁰انهن ماڻهن جي کائڻ لاءِ ڪڍيائون، پر ڀاڄي کائيندي ئي رڙ ڪري چيائون تہ ”اي اسان جي پيءُ جا ماڻهو، ديڳ ۾ موت آهي!“ اهي اها کائي نہ سگھيا.

⁴¹هن چيو تہ ”اٽو آڻيو،“ ۽ ان کي ديڳ ۾ وجھي چيائين تہ ”ماڻهن جي کائڻ لاءِ ڪڍو.“ پوءِ ديڳ ۾ ڪابہ نقصانڪار شيءِ نہ رهي.

⁴²بعل-شالشا کان هڪ ماڻهو اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ لاءِ پهرين ڦل جون روٽيون آندا — جَوَن جون ويھ روٽيون ۽ پنهنجي ٿيلهي ۾ تازو اناج. اليشع چيو تہ ”ماڻهن کي کائڻ لاءِ ڏيو.“

⁴³سندس نوڪر چيو تہ ”هي هڪ سؤ ماڻهن جي اڳيان ڪيئن رکان؟“ هن وري چيو تہ ”ماڻهن کي کائڻ لاءِ ڏيو، ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ ٿو فرمائي تہ اهي کائيندا ۽ ڪجھ بچائيندا بہ.“

⁴⁴هن اهو سندن اڳيان رکيو؛ انهن کاڌو ۽ ڪجھ بچايائون بہ، جيئن اسان جي پيءُ فرمايو هو.