2 இராஜாக்கள் 4

அதிகாரம் 4.

4 ¹தீர்க்கதரிசிகளின் புத்திரர்களில் ஒருவனுடைய மனைவி எலிசாவை நோக்கிக் கூப்பிட்டு, “உம்முடைய அடியானாகிய என் புருஷன் இறந்துபோனான்; உம்முடைய அடியான் எங்கள் பிதாவுக்குப் பயந்து நடந்தான் என்பது உமக்குத் தெரியும். இப்போது கடன்கொடுத்தவன் என் இரண்டு பிள்ளைகளையும் அடிமைகளாக்கிக்கொள்ள வருகிறான்” என்றாள்.

²எலிசா அவளை நோக்கி, “நான் உனக்கு என்ன செய்யவேண்டும்? உன் வீட்டில் என்ன இருக்கிறது, எனக்குச் சொல்” என்றான். அதற்கு அவள், “ஒரு படி எண்ணெயைத்தவிர உம்முடைய அடியாளுக்கு வீட்டில் வேறொன்றுமில்லை” என்றாள்.

³அப்பொழுது அவன், “நீ போய், வெளியே உன் அயலார் எல்லாரிடத்திலும் காலியான பாத்திரங்களைக் கடனாய் வாங்கிக்கொள்; கொஞ்சம் அல்ல, அநேகமாய் வாங்கு. ⁴பின்பு நீ உள்ளே போய், உன் பின்னாலும் உன் பிள்ளைகளின் பின்னாலும் கதவைப் பூட்டி, அந்தப் பாத்திரங்கள் எல்லாவற்றிலும் எண்ணெய் வார்த்து, நிறைந்தவைகளை ஒரு பக்கத்தில் வை” என்றான்.

⁵அப்படியே அவள் அவனிடமிருந்து போய், தன் பின்னாலும் தன் பிள்ளைகளின் பின்னாலும் கதவைப் பூட்டினாள்; அவர்கள் பாத்திரங்களைக் கொண்டுவரவே, அவள் வார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். ⁶பாத்திரங்கள் நிறைந்தபோது, அவள் தன் மகனை நோக்கி, “இன்னும் ஒரு பாத்திரம் கொண்டுவா” என்றாள். அதற்கு அவன், “வேறே பாத்திரம் இல்லை” என்றான். அப்பொழுது எண்ணெய் நின்றுபோயிற்று.

⁷அவள் வந்து, எங்கள் பிதாவின் மனுஷனிடத்தில் அதை அறிவித்தாள்; அவன், “நீ போய், அந்த எண்ணெயை விற்று, உன் கடனைத் தீர்த்து, மீதியானதைக்கொண்டு நீயும் உன் பிள்ளைகளும் பிழைத்திருங்கள்” என்றான்.

சூனேமியப் பெண்ணுக்குப் பிதாவின் வாக்குத்தத்தம்

⁸ஒரு நாள் எலிசா சூனேமின் வழியாய்க் கடந்துபோனான்; அங்கே செல்வந்தையான ஒரு ஸ்திரீ இருந்தாள்; அவள் தங்கியிருந்து போஜனம்பண்ணும்படி அவனை வருந்திக் கேட்டுக்கொண்டாள். அதுமுதல் அவன் வழியாய்க் கடந்துபோகும்போதெல்லாம் அங்கே போஜனம்பண்ணத் தங்கினான். ⁹அவள் தன் புருஷனை நோக்கி, “இதோ, நமக்கு அடிக்கடி கடந்துபோகிற இந்த மனுஷன் எங்கள் பிதாவின் பரிசுத்த மனுஷன் என்று அறிந்திருக்கிறேன். ¹⁰நாம் அவனுக்கு மேல்மாடியில் ஒரு சிறிய அறையைக் கட்டி, அதில் அவனுக்கு ஒரு கட்டிலையும், மேஜையையும், நாற்காலியையும், விளக்கையும் வைப்போம்; அப்பொழுது அவன் நம்மிடத்தில் வரும்போது அங்கே தங்கலாம்” என்றாள்.

¹¹ஒரு நாள் எலிசா அங்கே வந்து, அந்த மேல்மாடி அறையிலே போய்ப் படுத்துக்கொண்டான். ¹²அவன் தன் வேலைக்காரனாகிய கேயாசியை நோக்கி, “இந்தச் சூனேமியப் பெண்ணை அழைத்துவா” என்றான். அவன் அவளை அழைத்தான்; அவள் அவனுக்கு முன்பாக வந்து நின்றாள். ¹³அப்பொழுது அவன் கேயாசியை நோக்கி, “நீ அவளிடத்தில், ‘இதோ, நீ இந்த எல்லாக் கவலையையும் எடுத்து எங்களுக்காக வருந்தினாய்; உனக்காக நான் என்ன செய்யவேண்டும்? உனக்காக ராஜாவினிடத்திலோ படைத்தலைவனிடத்திலோ பேசவேண்டுமா’ என்று சொல்” என்றான். அதற்கு அவள், “நான் என் சொந்த ஜனங்கள் நடுவே வாசம்பண்ணுகிறேன்” என்றாள்.

¹⁴அப்பொழுது அவன், “அவளுக்காக என்ன செய்யலாம்” என்று கேட்டான். அதற்குக் கேயாசி, “அவளுக்கு மகன் இல்லை, அவளுடைய புருஷனும் முதிர்வயதானவன்” என்றான்.

¹⁵அப்பொழுது அவன், “அவளை அழைத்துவா” என்றான். அவன் அவளை அழைத்தான்; அவள் வாசற்படியிலே வந்து நின்றாள். ¹⁶அப்பொழுது அவன், “அடுத்த வருஷம் இந்தக் காலத்தில் நீ ஒரு மகனை அணைத்துக்கொண்டிருப்பாய்” என்றான். அதற்கு அவள், “வேண்டாம், என் ஆண்டவனே, எங்கள் பிதாவின் மனுஷனே, உம்முடைய அடியாளுக்குப் பொய் சொல்லாதேயும்” என்றாள்.

¹⁷எலிசா அவளுக்குச் சொன்னபடியே, அந்த ஸ்திரீ கர்ப்பவதியாகி, அடுத்த வருஷம் அந்தக் காலத்தில் ஒரு மகனைப் பெற்றாள்.

¹⁸அந்தப் பிள்ளை வளர்ந்தபின், ஒரு நாள் அவன் அறுப்பறுக்கிறவர்களிடத்தில் தன் தகப்பனிடம் வெளியே போனான். ¹⁹அவன் தன் தகப்பனை நோக்கி, “என் தலை, என் தலை” என்றான். அதற்குத் தகப்பன் ஒரு வேலைக்காரனை நோக்கி, “இவனை அவன் தாயினிடத்திற்குச் சுமந்துகொண்டுபோ” என்றான்.

²⁰அவன் இவனைச் சுமந்து, அவன் தாயினிடத்திற்குக் கொண்டுவந்தான்; அந்தப் பிள்ளை மத்தியானமட்டும் அவள் மடியில் உட்கார்ந்திருந்து இறந்துபோனான். ²¹அப்பொழுது அவள் ஏறிப்போய், அவனை எங்கள் பிதாவின் மனுஷனுடைய கட்டிலின்மேல் வைத்து, கதவைப் பூட்டி வெளியே வந்தாள். ²²அவள் தன் புருஷனைக் கூப்பிட்டு, “நான் எங்கள் பிதாவின் மனுஷனிடத்தில் ஓடிப்போய்த் திரும்பிவரும்படி, ஒரு வேலைக்காரனையும் ஒரு கழுதையையும் எனக்கு அனுப்பும்” என்றாள்.

²³அதற்கு அவன், “இன்று அவனிடத்தில் ஏன் போகிறாய்? இது அமாவாசியும் அல்ல, ஓய்வுநாளும் அல்லவே” என்றான். அதற்கு அவள், “நலமாயிருக்கும்” என்றாள்.

²⁴பின்பு அவள் கழுதையின்மேல் சேணம் வைத்து, தன் வேலைக்காரனை நோக்கி, “ஓட்டிக்கொண்டு போ; நான் சொன்னாலொழிய வழியில் தாமதிக்காதே” என்றாள். ²⁵அப்படியே அவள் புறப்பட்டு, கர்மேல் மலையிலிருந்த எங்கள் பிதாவின் மனுஷனிடத்திற்கு வந்தாள். எங்கள் பிதாவின் மனுஷன் அவள் தூரத்தில் வருகிறதைக் கண்டு, தன் வேலைக்காரனாகிய கேயாசியை நோக்கி, “இதோ, அந்தச் சூனேமியப் பெண். ²⁶நீ அவளுக்கு எதிர்கொண்டு ஓடிப்போய், ‘நீ சுகமாயிருக்கிறாயா? உன் புருஷன் சுகமாயிருக்கிறானா? பிள்ளை சுகமாயிருக்கிறதா?’ என்று கேள்” என்றான். அதற்கு அவள், “எல்லாம் சுகம்” என்றாள்.

²⁷அவள் மலையிலிருந்த எங்கள் பிதாவின் மனுஷனிடத்தில் வந்தபோது, அவனுடைய கால்களைப் பிடித்துக்கொண்டாள். கேயாசி அவளைத் தள்ளிவிடும்படி அருகில் வந்தான்; ஆனால் எங்கள் பிதாவின் மனுஷன், “அவளை விட்டுவிடு; அவளுடைய ஆத்துமா கசப்பான துயரத்தில் இருக்கிறது; எங்கள் பிதா அதை எனக்கு அறிவியாமல் மறைத்துவைத்திருக்கிறார்” என்றான்.

²⁸அப்பொழுது அவள், “நான் என் ஆண்டவனிடத்தில் ஒரு மகனைக் கேட்டேனா? ‘என் நம்பிக்கையைப் பொய்யாக்காதேயும்’ என்று நான் சொல்லவில்லையா” என்றாள்.

²⁹எலிசா கேயாசியை நோக்கி, “உன் அரையைக் கட்டிக்கொண்டு, என் கோலை உன் கையில் பிடித்துக்கொண்டு போ; வழியில் யாரையாவது சந்தித்தால் அவனை வாழ்த்தாதே; யாராவது உன்னை வாழ்த்தினால் அவனுக்கு மறுமொழி சொல்லாதே; என் கோலைப் பிள்ளையின் முகத்தின்மேல் வை” என்றான்.

³⁰ஆனால் பிள்ளையின் தாய், “எங்கள் பிதாவின் ஜீவனையும் உம்முடைய ஜீவனையும் கொண்டு சொல்லுகிறேன், நான் உம்மைவிட்டுப் போவதில்லை” என்றாள். அப்பொழுது அவன் எழுந்து அவளுக்குப் பின்னே போனான்.

³¹கேயாசி அவர்களுக்கு முன்னே போய், அந்தக் கோலைப் பிள்ளையின் முகத்தின்மேல் வைத்தான்; ஆனால் சத்தமும் இல்லை, அசைவும் இல்லை. அப்பொழுது அவன் எலிசாவுக்கு எதிர்கொண்டு திரும்பிவந்து, “பிள்ளை விழிக்கவில்லை” என்றான்.

³²எலிசா வீட்டிற்குள் வந்தபோது, இதோ, பிள்ளை இறந்து அவனுடைய கட்டிலின்மேல் கிடந்தது. ³³அப்பொழுது அவன் உள்ளே போய், தங்கள் இருவருக்கும் பின்னாலே கதவைப் பூட்டி, எங்கள் பிதாவை நோக்கி விண்ணப்பம்பண்ணினான். ³⁴பின்பு அவன் ஏறி, பிள்ளையின்மேல் படுத்து, தன் வாயை அவன் வாயின்மேலும், தன் கண்களை அவன் கண்களின்மேலும், தன் கைகளை அவன் கைகளின்மேலும் வைத்தான்; அவன்மேல் விரிந்துபடுத்திருக்கும்போது பிள்ளையின் சரீரம் அனல்கொண்டது. ³⁵அவன் எழுந்து, அறையிலே ஒருதரம் இங்கும் அங்கும் நடந்து, திரும்பவும் ஏறி, பிள்ளையின்மேல் விரிந்துபடுத்தான்; அப்பொழுது பிள்ளை ஏழுதரம் தும்மி, தன் கண்களைத் திறந்தது. ³⁶எலிசா கேயாசியைக் கூப்பிட்டு, “இந்தச் சூனேமியப் பெண்ணை அழைத்துவா” என்றான். அவன் அவளை அழைத்தான்; அவள் அவனிடத்தில் வந்தபோது, அவன், “உன் மகனை எடுத்துக்கொள்” என்றான்.

³⁷அப்பொழுது அவள் வந்து, அவன் கால்களில் விழுந்து, தரைமட்டும் பணிந்து, தன் மகனை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே போனாள்.

பிதா மரணகரமான கூழைக் குணமாக்குகிறார்

³⁸எலிசா திரும்பக் கில்காலுக்கு வந்தான்; அப்பொழுது தேசத்தில் பஞ்சம் இருந்தது. தீர்க்கதரிசிகளின் புத்திரர் அவனுக்கு முன்பாக உட்கார்ந்திருக்கும்போது, அவன் தன் வேலைக்காரனை நோக்கி, “பெரிய பானையை அடுப்பில் வைத்து, தீர்க்கதரிசிகளின் புத்திரருக்குக் கூழ் காய்ச்சு” என்றான்.

³⁹ஒருவன் கீரை பறிக்கிறதற்கு வெளியே வயலுக்குப் போய், ஒரு காட்டுக்கொடியைக் கண்டு, அதிலிருந்து காட்டு விதைச்சுரைக்காய்களை மடிநிறையப் பறித்துக்கொண்டுவந்து, கூழ்ப்பானையிலே அரிந்துபோட்டான்; அவைகள் என்னவென்று ஒருவருக்கும் தெரியாது. ⁴⁰அவர்கள் அந்த மனுஷர் சாப்பிடும்படி வார்த்தார்கள்; ஆனால் அவர்கள் கூழைச் சாப்பிடும்போது, “எங்கள் பிதாவின் மனுஷனே, பானையிலே மரணம் இருக்கிறது” என்று கூப்பிட்டார்கள்; அதை அவர்களால் சாப்பிடமுடியவில்லை.

⁴¹அப்பொழுது அவன், “மாவைக் கொண்டுவாருங்கள்” என்று சொல்லி, அதைப் பானையிலே போட்டு, “ஜனங்கள் சாப்பிடும்படி வார்” என்றான். அப்பொழுது பானையிலே தீங்கானது ஒன்றும் இல்லாமற்போயிற்று.

⁴²பாகால்சலீஷா ஊரிலிருந்து ஒரு மனுஷன் எங்கள் பிதாவின் மனுஷனுக்கு முதற்பலனான அப்பங்களைக் கொண்டுவந்தான்; அவைகள் இருபது வாற்கோதுமை அப்பங்களும், தன் மூட்டையிலே கொண்டுவந்த பச்சைக் கதிர்களுமாயிருந்தன. அப்பொழுது எலிசா, “இதை ஜனங்களுக்குச் சாப்பிடக் கொடு” என்றான்.

⁴³அதற்கு அவனுடைய வேலைக்காரன், “இதை நான் நூறுபேருக்கு முன்பாக எப்படி வைப்பேன்” என்றான். அவன் திரும்பவும், “இதை ஜனங்களுக்குச் சாப்பிடக் கொடு; அவர்கள் சாப்பிடுவார்கள், மீதியும் இருக்கும் என்று எங்கள் பிதா சொல்லுகிறார்” என்றான்.

⁴⁴அப்படியே அவன் அதை அவர்கள் முன்பாக வைத்தான்; எங்கள் பிதா சொன்னபடியே அவர்கள் சாப்பிட்டார்கள், மீதியும் இருந்தது.