Otamiz beva ayolning yogʻini koʻpaytiradi

Elishay haqida toʻrt hikoya: Otamiz bir beva ayolning birgina koʻzadagi moyidan qarzga olingan har bir idishni toʻldiradi; shunamlik ayol hech qachon soʻramagan oʻgʻilga ega boʻladi va u oʻlganda Elishay uning ustiga choʻzilib yotadi, toki bola aksiradi; qozondagi oshdan oʻlim chiqib ketadi; yuz kishi yigirmata nondan toʻyadi.

4-bob.

Paygʻambarlar oʻgʻillaridan birining xotini Elishaga faryod qildi: “Qulingiz — erim vafot etdi, siz bilasizki, qulingiz Otamizdan qoʻrqardi. Endi qarz beruvchi ikki bolamni qul qilib olib ketgani kelyapti.”

Elisha soʻradi: “Siz uchun nima qila olaman? Ayting-chi, uyingizda nima bor?” Ayol dedi: “Qulingizning bir koʻza yogʻdan boshqa hech narsasi yoʻq.”

Shunda u dedi: “Boring, tashqaridan hamma qoʻshnilaringizdan idishlar qarzga olib keling — boʻsh idishlar, oz emas, koʻp boʻlsin. Uyga kiring, oʻzingiz bilan oʻgʻillaringiz ortidan eshikni yoping-da, bu idishlarning hammasiga yogʻ quying. Har biri toʻlgach, chetga qoʻyavering.”

Shunday qilib, ayol undan ketib, oʻzi bilan oʻgʻillari ortidan eshikni yopdi. Ular idishlarni keltiraverishdi, ayol esa quyaverdi. Idishlar toʻlgach, ayol oʻgʻliga: “Menga yana bittasini keltir”, — dedi. “Boshqa qolmadi”, — dedi oʻgʻli. Shunda yogʻ toʻxtadi.

Ayol kelib, Otamizning odamiga aytdi, u esa dedi: “Boring, yogʻni soting, qarzingizni toʻlang, qolganiga esa oʻzingiz bilan oʻgʻillaringiz kun koʻring.”

Otaning shunamlik ayolga vaʼdasi

Bir kuni Elisha Shunem orqali oʻtdi, u yerda bir boy ayol yashardi; ayol uni toʻxtab, taom yeyishga undadi. Shundan keyin u har gal oʻsha yerdan oʻtganda, taom yeyish uchun u yerga kirardi. Ayol eriga dedi: “Qarang, bizning oldimizdan tez-tez oʻtib turadigan bu odam Otamizning muqaddas odami ekanini bilaman. Keling, unga tomda kichik bir xona qilaylik, unga karavot, stol, stul va chiroq qoʻyaylik. Shunda u qachon kelsa, oʻsha yerda qolsin.”

Bir kuni Elisha u yerga keldi, yuqori xonaga kirib, yotdi. U xizmatkori Gaxaziga: “Bu shunamlik ayolni chaqir”, — dedi. Gaxazi uni chaqirdi, ayol uning oldida turdi. Elisha unga dedi: “Ayolga ayt: Siz biz uchun shuncha tashvish chekdingiz. Siz uchun nima qilsa boʻladi? Siz haqingizda podshohga yoki qoʻshin sarkardasiga gapiraymi?” Ayol javob berdi: “Men oʻz xalqim orasida yashayapman.”

U soʻradi: “Uning uchun nima qilsa boʻladi?” Gaxazi dedi: “Uning oʻgʻli yoʻq, eri esa qari.”

U dedi: “Uni chaqir.” Gaxazi uni chaqirdi, ayol eshik oldida turdi. U dedi: “Keluvchi yili shu paytda siz bir oʻgʻilni bagʻringizga bosasiz.” Ayol dedi: “Yoʻq, hazratim, Otamizning odami, qulingizni aldamang.”

Ayol homilador boʻldi va Elisha aytganidek, keyingi yili oʻsha paytda bir oʻgʻil tugʻdi.

Bola oʻsdi, bir kuni u otasining oldiga, oʻroqchilarning yoniga chiqdi. U otasiga: “Boshim! Boshim!” — dedi. Otasi bir xizmatkorga: “Uni onasining oldiga olib bor”, — dedi.

Xizmatkor uni onasining oldiga olib bordi. Bola tush paytigacha onasining tizzasida oʻtirdi, keyin vafot etdi. Ayol yuqoriga chiqib, uni Otamizning odamiga tegishli karavotga yotqizdi, ortidan eshikni yopib, chiqib ketdi. Ayol erini chaqirdi: “Menga bir xizmatkor bilan bir eshak yuboring, Otamizning odamining oldiga tez borib qaytay.”

Eri soʻradi: “Nega bugun uning oldiga borasan? Na yangi oy, na Shabbat kuni.” Ayol dedi: “Hammasi joyida.”

Ayol eshakni egarlab, xizmatkoriga dedi: “Hayda; men aytmaguncha, men uchun sekinlashma.” Ayol yoʻlga chiqib, Karmel togʻidagi Otamizning odamining oldiga keldi. Otamizning odami uni uzoqdan koʻrib, xizmatkori Gaxaziga dedi: “Qara, shunamlik ayol kelyapti. Endi chop, uni qarshi ol-da, soʻra: «Oʻzingiz sogʻ-salomatmisiz? Eringiz sogʻmi? Bola sogʻmi?»” Ayol javob berdi: “Hammasi joyida.”

Ayol togʻdagi Otamizning odamining oldiga yetib kelgach, uning oyoqlaridan ushladi. Gaxazi uni itarib yubormoqchi boʻldi, lekin u dedi: “Uni qoʻy — uning joni achchiq iztirobda, Otamiz buni mendan yashirdi, menga aytmadi.”

Ayol dedi: “Men hazratimdan oʻgʻil soʻraganmidim? «Meni umidvor qilmang» demaganmidim?”

Elisha Gaxaziga dedi: “Toʻningni belingga qistir, hassamni qoʻlingga ol-da, bor. Agar kimnidir uchratsang, u bilan salomlashma; kimdir sen bilan salomlashsa, unga javob berma. Hassamni bolaning yuziga qoʻy.”

Lekin bolaning onasi dedi: “Otamiz hayoti bilan va sizning hayotingiz bilan qasam ichamanki, sizni tark etmayman.” Shunda u oʻrnidan turib, ayol ortidan bordi.

Gaxazi ulardan oldinda borib, hassani bolaning yuziga qoʻydi, lekin na ovoz, na javob boʻldi. U Elishani qarshi olgani qaytdi: “Bola uygʻonmadi.”

Elisha uyga kirganda, mana, bola oʻlik holda uning karavotida yotardi. Shunda u ichkariga kirib, ikkovining ortidan eshikni yopdi-da, Otamizga ibodat qildi. Keyin u karavotga chiqib, bolaning ustiga yotdi — ogʻzini ogʻziga, koʻzlarini koʻzlariga, qoʻllarini qoʻllariga qoʻydi. U bolaning ustiga choʻzilganda, bolaning tanasi isib ketdi. U oʻrnidan turib, xonada bir marta u yoqdan-bu yoqqa yurdi, keyin yana chiqib, bolaning ustiga choʻzildi. Bola yetti marta aksirdi va koʻzlarini ochdi. Elisha Gaxazini chaqirdi: “Bu shunamlik ayolni chaqir.” Gaxazi uni chaqirdi; ayol uning oldiga keldi, u esa dedi: “Oʻgʻlingizni oling.”

Ayol kelib, uning oyoqlariga yiqildi, yergacha taʼzim qildi, keyin oʻgʻlini koʻtarib, chiqib ketdi.

Ota oʻlim keltiruvchi taomni shifolaydi

Elisha ocharchilik paytida Gilgalga qaytib keldi. Paygʻambarlar oʻgʻillari uning oldida oʻtirar ekan, u xizmatkoriga dedi: “Katta qozonni osib qoʻy; paygʻambarlar oʻgʻillari uchun taom pishir.”

Ulardan biri koʻkat termoq uchun dalaga chiqdi va bir yovvoyi tok topdi. U undan etagini toʻldirib yovvoyi qovoq terib, qaytib keldi-da, ularni toʻgʻrab taom qozoniga soldi — ularning nima ekanini hech kim bilmasdi. Ular odamlar yeyishi uchun taomni quyib berishdi, lekin taomni yeyishar ekan, ular faryod qilib: “Otamizning odami, qozonda oʻlim bor!” — deyishdi. Ular uni yeya olmadilar.

U: “Un keltiringlar”, — dedi va uni qozonga soldi, keyin: “Odamlarga yeyishlari uchun quyib beringlar”, — dedi. Qozonda hech qanday zararli narsa qolmadi.

Baal-Shalisho shahridan bir odam Otamizning odamiga dastlabki hosildan non — yigirmata arpa non va qopida yangi don olib keldi. Elisha dedi: “Buni odamlarga yeyish uchun bering.”

Uning xizmatkori dedi: “Buni yuz kishining oldiga qanday qoʻyaman?” U yana dedi: “Buni odamlarga yeyish uchun bering, chunki Otamiz shunday aytmoqda: Ular yeydilar va ortib ham qoladi.”

U buni ularning oldiga qoʻydi; ular yedilar va Otamiz aytganidek, ortib ham qoldi.