پلار نعمان ته شفا ورکوى

يوه بندي اسرائيلي نجلۍ نعمان زموږ د پلار پېغمبر ته لارښوونه کوي. هغه چې په اردن کې د لمبلو په ويلو قهرجن شو، د خپل غرور پر ځای خپلو نوکرانو ته غوږ نيسي او پاک راوځي. اليشع هېڅ اجوره نه اخلي؛ جيحازي د ډالۍ پسې ورځي او ناروغي هم ورسره اخلي.

څپرکی 5.

نعمان د ارام د بادشاه د فوځ سالار وو، او خپل مالِک ته ډېر لوئ او عزتمند وو، ځکه چې د هغۀ په وسيله زمونږ پلار ارام ته فتح ورکړې وه. هغه زورور جنګيالے وو، خو د پوستکى ناروغى ورسره وه. اراميانو حمله کړې وه او د اِسرائيل نه يوه وړه نجلۍ يې قيدى کړې وه، او هغې د نعمان د ښځې خدمت کولو. هغې خپلې بى بى ته ووئيل چې، ”کاش زما مالِک هغه نبى ته لاړ شى چې په سامريه کښې دے! هغه به يې د جذام نه روغ کړى.“

نو نعمان دننه لاړو او خپل مالِک ته يې ووئيل چې، ”د اِسرائيل د مُلک هغې نجلۍ داسې ووئيل.“

د ارام بادشاه ووئيل چې، ”لاړ شه. زۀ به د اِسرائيل بادشاه ته يو خط ولېږم.“ نو نعمان روان شو او له ځان سره يې نژدې اووۀ سوه پنځوس پاونډه چاندى، نژدې يو سل پنځوس پاونډه سره زر او لس جوړې جامې واخستلې.

هغۀ خط د اِسرائيل بادشاه ته راووړو. په هغۀ کښې داسې ليکلى وُو چې، ”زۀ خپل نوکر نعمان له دې خط سره تا ته لېږم، دې دپاره چې د پوستکى ناروغى يې روغه کړې.“

کله چې د اِسرائيل بادشاه خط ولوستو، نو خپلې جامې يې وشلولې او ويې وئيل چې، ”آيا زۀ خُدائ پاک يم چې مرګ او ژوند راکړم، چې دا ما ته وائى چې د يو سړى د پوستکى ناروغى روغه کړم؟ وګورئ، هغه زما سره د جګړې بهانه لټوى!“

کله چې اِليشع د زمونږ پلار سړى واورېدل چې د اِسرائيل بادشاه خپلې جامې شلولې دى، نو بادشاه ته يې خبر ولېږلو چې، ”ولې دې خپلې جامې شلولې دى؟ هغه زما لوري ته راولېږه، او هغه به پوهه شى چې په اِسرائيل کښې يو نبى شته.“

نو نعمان له خپلو آسونو او رتهونو سره راغلو او د اِليشع د کور په دروازه کښې ودرېدو. اِليشع هغۀ ته يو قاصد ولېږلو چې، ”لاړ شه او په اردن کښې اووۀ ځله ځان ومينځه، نو ستا بدن به بيا روغ شى او تۀ به پاک شې.“

خو نعمان په غصه روان شو او ويې وئيل چې، ”ما ګمان کولو چې هغه به بهر زما لوري ته راشى او ودرېږى او د مالِک خُدائ، چې د هغۀ خُدائ پاک دے، نوم به واخلى او خپل لاس به د ناروغۍ په ځائ باندې وخوځوى او ناروغى به روغه کړى. آيا د دمشق سيندونه، اَبانه او فَرفَر، د اِسرائيل د ټولو اوبو نه ښۀ نۀ دى؟ آيا زۀ په هغو کښې ځان نۀ شم مينځلے او پاک کېدے؟“ نو هغه وګرزېدو او په قهر روان شو.

خو د هغۀ نوکران ورته راغلل او ويې وئيل چې، ”اے پلاره، کۀ نبى تا ته ويلى وَى چې کوم لوئ کار وکړه، نو آيا تۀ به يې نۀ کولو؟ نو کله چې هغه صرف دومره وائى چې، ’ځان ومينځه او پاک شه،‘ نو نور څومره نۀ!“

نو هغه ښکته لاړو او د زمونږ پلار د سړى د وينا مطابق يې په اردن کښې اووۀ ځله ځان ډوب کړو، او د هغۀ بدن د يو وړوکى بچى په شان بيا روغ شو، او هغه پاک شو.

نعمان او د هغۀ ټول ملګرى د زمونږ پلار سړى ته بيرته راغلل. هغه راغلو او د هغۀ په مخکښې ودرېدو او ويې وئيل چې، ”اوس زۀ پوهه شوم چې په ټوله زمکه کښې د اِسرائيل نه غير بل هيڅ خُدائ پاک نشته. مهربانى وکړه او د خپل نوکر نه يوه تُحفه قبوله کړه.“

اِليشع جواب ورکړو چې، ”زمونږ پلار په ژوند قسم، چې زۀ د هغۀ په مخکښې ولاړ يم، زۀ به هيڅ قبول نۀ کړم.“ نعمان ورته زور ورکړو چې واخلى يې، خو هغۀ اِنکار وکړو.

نعمان ووئيل چې، ”کۀ نه، نو ستا نوکر ته دومره خاوره راکړه څومره چې دوه کچر يې پورته کولے شى، ځکه چې ستا نوکر به بيا کله هم د مالِک خُدائ نه غير بل هيڅ خُدائ ته سوزولے قربانى يا نذرانه نۀ ورکوى. خو مالِک خُدائ دې ستا نوکر ته دا يوه خبره وبخښى: کله چې زما مالِک د رِمون بتخانې ته د عبادت دپاره ننوځى او زما په لاس ولاړ وى او زۀ د رِمون په بتخانه کښې سجده وکړم، نو کله چې زۀ هلته سجده وکړم، مالِک خُدائ دې ستا نوکر ته معافى ورکړى.“

اِليشع ووئيل چې، ”په سلامتۍ سره لاړ شه.“ نو نعمان د هغۀ نه روان شو او يو څۀ لرې لاړو.

خو جيحازى، چې د زمونږ پلار د سړى د اِليشع نوکر وو، په زړۀ کښې سوچ وکړو چې، ”زما مالِک دا ارامى نعمان په آسانۍ سره پرېښودو او څۀ چې هغۀ راوړى وُو هغه يې قبول نۀ کړل. زمونږ پلار په ژوند قسم، زۀ به د هغۀ پسې منډه کړم او څۀ به ترې واخلم.“

نو جيحازى د نعمان پسې منډه کړه. کله چې نعمان هغه راروان وليدو، نو د هغۀ د ملاقات دپاره د خپل رته نه ښکته شو او ويې وئيل چې، ”آيا ټول خير دے؟“

جيحازى ووئيل چې، ”ټول خير دے. زما مالِک زۀ لېږلے يم چې درته ووايم: ’اوس همدا اوس د نبيانو د ډلې نه دوه ځوانان د اِفرائيم د غرونو نه ما ته راغلل. مهربانى وکړه او هغوئ ته نژدې پنځه اويا پاونډه چاندى او دوه جوړې جامې ورکړه.‘“

نعمان ووئيل چې، ”مهربانى وکړه، نژدې يو سل پنځوس پاونډه واخله.“ هغۀ جيحازى ته زور ورکړو، او نژدې يو سل پنځوس پاونډه چاندى يې په دوه بورو کښې له دوه جوړو جامو سره وتړله او دوه نوکرانو ته يې ورکړل، چې هغوئ د جيحازى مخکښې يوړل. کله چې جيحازى غونډۍ ته ورسېدو، نو هغه شيان يې د نوکرانو نه واخستل او په کور کښې يې کېښودل، او هغه سړى يې واپس ولېږل، نو هغوئ لاړل. هغه دننه لاړو او د خپل مالِک په مخکښې ودرېدو. اِليشع تپوس وکړو چې، ”اے جيحازى، تۀ چرته وې؟“ هغۀ ووئيل چې، ”ستا نوکر هيچرته نۀ وو تللے.“

خو اِليشع ووئيل چې، ”کله چې هغه سړے ستا د ملاقات دپاره د خپل رته نه راوګرزېدو، نو آيا زما زړۀ ستا سره نۀ وو تللے؟ آيا دا د چاندۍ، جامو، د زيتونو د باغونو، د انګورو د باغونو، ګډو، غوايانو او د نر او ښځو نوکرانو د اخستو وخت دے؟ د نعمان جذام به تا او ستا اولاد پورې د تل دپاره ونښلى.“ نو جيحازى د هغۀ د مخکښې نه ووتلو، په جذام کښې ککړ، چې د هغۀ پوستکى د واورې په شان سپين وو.