دوېم بادشاهان 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹د نبيانو ډلې اليشع ته ووئيل چې، ”وګوره، هغه ځائ چې مونږ ستا تر نظر لاندې په کښې اوسيږو، زمونږ دپاره ډېر تنګ دے.

²راځه چې اُردن ته لاړ شُو او هر يو دې يوه کُنده راوړى، او هلته د اوسېدو دپاره يو ځائ جوړ کړُو.“ هغۀ ووئيل چې، ”لاړ شئ.“

³په هغوئ کښې يوه ووئيل چې، ”مهربانى وکړه او د خپلو خادِمانو سره لاړ شه.“ هغۀ جواب ورکړو چې، ”زۀ به ځم.“

⁴نو هغه د هغوئ سره لاړو. هغوئ اُردن ته راغلل او د ونو پرې کول يې شروع کړل. ⁵کله چې يوه کُنده پرې کوله، نو د تبر سر په اوبو کښې ولوېدو. هغۀ چغه کړه چې، ”اے زما مالِکه! دا خو په اُدهارې راوړے شوے وو!“

⁶د زمونږ پلار سړى پوښتنه وکړه چې، ”چرته ولوېدو؟“ هغۀ اليشع ته هغه ځائ وښودو. اليشع يوه لښته پرې کړه او هلته يې وغورزوله، او اوسپنه يې په اوبو باندې تيروله کړه. ⁷هغۀ ووئيل چې، ”راواخله.“ نو هغه سړى خپل لاس ودراوو او واخستله يې.

د پلار اوربل لښکر د اليشع ساتنه کوى

⁸د اَرام بادشاه د اِسرائيل سره جنګ کاوو. هغۀ د خپلو خادِمانو سره مشوره وکړه چې، ”زما خېمه به په فلانى او فلانى ځائ کښې وى.“

⁹د زمونږ پلار سړى د اِسرائيل بادشاه ته خبردارے ورکړو چې، ”د دې ځائ نه مۀ تيريږه، ځکه چې اَرامى هلته راکوزيږى.“ ¹⁰نو د اِسرائيل بادشاه هغه ځائ ته کسان ولېږل چې د زمونږ پلار سړى يې نوم اخستے وو، او هغه يې خبردارے ورکړو. هغۀ به هلته ځان ساتلو، نۀ يو ځل، نۀ دوه ځله. ¹¹د اَرام بادشاه په دې خبره ډېر په قهر شو. هغۀ خپل خادِمان راوغوښتل او پوښتنه يې وکړه چې، ”تاسو به ما ته نۀ وايئ چې زمونږ نه څوک د اِسرائيل د بادشاه طرفدار دے؟“

¹²د هغۀ په خادِمانو کښې يوه ووئيل چې، ”اے زما مالِکه بادشاه، هيڅوک نۀ دے. بلکې اليشع، هغه نبى چې په اِسرائيل کښې دے، هغه خبرې چې تۀ يې په خپله خوابګاه کښې کوې، د اِسرائيل بادشاه ته يې وائى.“

¹³بادشاه ووئيل چې، ”لاړ شئ او وګورئ چې هغه چرته دے، ترڅو چې زۀ کسان ولېږم او ونيسم يې.“ خبر راغلو چې، ”هغه په دوتين کښې دے.“

¹⁴هغۀ هلته آسونه، رتهونه او يو لوئ لښکر ولېږلو. هغوئ د شپې راغلل او ښار يې محاصره کړو. ¹⁵د زمونږ پلار د سړى خادِم سحر وختى پاڅېدو او بهر ووتلو، نو يو لښکر چې د آسونو او رتهونو سره وو، ښار يې محاصره کړے وو. خادِم ووئيل چې، ”اے زما مالِکه! اوس به مونږ څۀ کوُو؟“

¹⁶هغۀ جواب ورکړو چې، ”مۀ يرېږه، ځکه چې کوم کسان زمونږ سره دى، هغه د هغوئ د کسانو نه ډېر دى.“ ¹⁷اليشع دُعا وکړه چې، ”اے زما پلاره، مهربانى وکړه او د دۀ سترګې خلاصې کړه چې ويني يې.“ نو زمونږ پلار د هغۀ ځوان سترګې خلاصې کړې، او هغۀ وليدل چې غر د اليشع چاپېره د اوربل د آسونو او رتهونو نه ډک دے. ¹⁸کله چې اَرامى د هغۀ طرف ته راکوزېدل، نو اليشع زمونږ پلار ته دُعا وکړه چې، ”مهربانى وکړه او دا خلق په ړوندوالى باندې ووهه.“ نو هغۀ هغوئ په ړوندوالى باندې وواهل، لکه څنګه چې اليشع ووئيل.

¹⁹اليشع ووئيل چې، ”دا نۀ هغه لار ده، او نۀ هغه ښار دے. زما پسې راځئ، زۀ به تاسو هغه سړى ته بوزم چې تاسو يې لټوئ.“ بيا هغۀ هغوئ سامريې ته بوتلل. ²⁰کله چې هغوئ سامريې ته ننوتل، نو اليشع ووئيل چې، ”اے زما پلاره، د دې خلقو سترګې خلاصې کړه چې ويني يې.“ بيا زمونږ پلار د هغوئ سترګې خلاصې کړې، او هغوئ وليدل چې هغوئ د سامريې دننه دى.

²¹کله چې د اِسرائيل بادشاه هغوئ وليدل، نو اليشع ته يې ووئيل چې، ”اے زما پلاره، آيا زۀ يې ووژنم؟ آيا زۀ يې ووژنم؟“

²²هغۀ ووئيل چې، ”مۀ وژنه يې. آيا تۀ هغه کسان وژنې چې په خپله تُوره او لينده دې نيولى دى؟ هغوئ ته ډوډۍ او اوبۀ ورکړه چې وخورى او وڅښى، بيا دې خپل مالِک ته لاړ شى.“

²³هغۀ د هغوئ دپاره يوه لويه دسترخوان تيار کړو، او هغوئ وخوړل او وڅښل، بيا يې خپل مالِک ته ولېږل. د اَرام ډاکوان بيا د اِسرائيل خاورې ته رانۀ غلل.

محاصره او قحط سامريه کړوى

²⁴د دې نه پس د اَرام بادشاه بنهدد خپل ټول لښکر راجمع کړو، پورته لاړو او سامريه يې محاصره کړه. ²⁵د محاصرې په دوران کښې په سامريه کښې داسې سخت قحط راغلو چې د خر سر په اتيا ټوټو چاندۍ خرڅېدو، او د کب يو څلورمه حِصه د کوترو ګوو په پنځو ټوټو چاندۍ خرڅېدله. ^a a v25 کب يو کوچنے وچ ماپ وو، تقريباً يو کوارټ، نو د کب يوه څلورمه حِصه د خوراک يوه ناچاره ټوټه وه. ²⁶کله چې د اِسرائيل بادشاه د کلا په ديوال باندې تيرېدو، نو يوې ښځې چغه کړه چې، ”اے زما مالِکه بادشاه، زما مدد وکړه!“

²⁷هغۀ ووئيل چې، ”کۀ زمونږ پلار ستا مدد نۀ کوى، نو زۀ به ستا دپاره له کُومه مدد ومومم؟ آيا د بړستن د ځائ نه؟ آيا د انګورو د ماشين نه؟“ ²⁸بادشاه پوښتنه وکړه چې، ”څۀ خبره ده؟“ هغې ووئيل چې، ”دې ښځې ما ته ووئيل چې، ’خپل زوئ راکړه چې نن يې وخورُو، او سبا به زما زوئ وخورُو.‘

²⁹نو مونږ زما زوئ وايشولو او وايې خوړلو. بله ورځ ما ورته ووئيل چې، ’خپل زوئ راکړه چې وايې خورُو،‘ خو هغې هغه پټ کړے وو.“

³⁰کله چې بادشاه د ښځې خبرې واورېدلې، نو هغۀ خپلې جامې وشلولې. کله چې هغه د کلا په ديوال باندې تيرېدو، نو خلقو وليدل چې د هغۀ د پوستکى لاندې ټاټ اغوستے دے. ³¹هغۀ ووئيل چې، ”کۀ د شافط د زوئ د اليشع سر نن د هغۀ په تنه پاتې شى، نو زمونږ پلار دې ما ته سزا راکړى او تر دې هم بدتره.“

³²اليشع په خپل کور کښې ناست وو، او مشران د هغۀ سره ناست وُو. بادشاه د ځان نه مخکښې يو سړے لېږلے وو، خو د دې نه مخکښې چې قاصِد ورسيږى، اليشع مشرانو ته ووئيل چې، ”وګورئ، دا د قاتِل زوئ څنګه کس لېږى چې زما سر پرې کړى؟ وګورئ، کله چې هغه راشى، نو دروازه بنده کړئ او هغه ورباندې کلکه ونيسئ. آيا د هغۀ د مالِک د پښو آواز د هغۀ شا ته نشته؟“

³³هغه لا د هغوئ سره په خبرو کښې وو چې قاصِد هغۀ ته راکوز شو. بادشاه ووئيل چې، ”دا آفت د زمونږ پلار له طرفه دے. نو زۀ ولې نور د زمونږ پلار اِنتظار وکړم؟“