2 राजाहरू 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹अगमवक्ताहरूको समूहले एलीशालाई भने, “हेर्नुहोस्, तपाईंको हेरचाहमा हामी बस्ने ठाउँ हाम्रा निम्ति धेरै साँघुरो भयो।

²हामी यर्दनमा जाऔँ, हरेकले एउटा मुढा ल्याऔँ, र त्यहाँ आफ्ना निम्ति बस्ने ठाउँ बनाऔँ।” उहाँले भन्नुभयो, “जाओ।”

³तिनीहरूमध्ये एक जनाले भने, “कृपया तपाईंका दासहरूसँगै जान राजी हुनुहोस्।” उहाँले जवाफ दिनुभयो, “म जानेछु।”

⁴यसैले उहाँ तिनीहरूसँगै जानुभयो। तिनीहरू यर्दनमा आइपुगे र रूखहरू काट्न थाले। ⁵एक जनाले एउटा सत्तल ढाल्दै गर्दा, बन्चरोको टाउको पानीमा खस्यो। त्यसले कराएर भन्यो, “हाय, मेरा मालिक! यो त सापटी लिएको थियो!”

⁶हाम्रा पिताका मानिसले सोध्नुभयो, “यो कहाँ खस्यो?” त्यस मानिसले एलीशालाई त्यो ठाउँ देखायो। एलीशाले एउटा लट्ठी काट्नुभयो, त्यहाँ फाल्नुभयो, र फलामलाई तैराइदिनुभयो। ⁷उहाँले भन्नुभयो, “यसलाई निकाल।” तब त्यस मानिसले आफ्नो हात पसारेर त्यो लियो।

पिताको अग्निमय सेनाले एलीशाको रक्षा गर्छ

⁸आरामका राजा इस्राएलसँग युद्ध गरिरहेका थिए। तिनले आफ्ना सेवकहरूसँग सल्लाह गरे, “मेरो छाउनी फलानो ठाउँमा हुनेछ।”

⁹हाम्रा पिताका मानिसले इस्राएलका राजालाई चेतावनी दिनुभयो, “यो ठाउँ भएर नजानुहोस्, किनकि अरामीहरू त्यहाँ ओर्लंदैछन्।” ¹⁰यसैले इस्राएलका राजाले हाम्रा पिताका मानिसले बताउनुभएको ठाउँमा खबर पठाए। उहाँले दिनुभएको चेतावनीअनुसार तिनले आफूलाई त्यहाँ सतर्क राखे—एक-दुई पटक मात्र होइन। ¹¹यस कुराले आरामका राजा रिसले चूर भए। तिनले आफ्ना सेवकहरूलाई बोलाएर सोधे, “हामीमध्ये को इस्राएलका राजाको पक्षमा छ, के तिमीहरू मलाई भन्दैनौ?”

¹²तिनका सेवकहरूमध्ये एक जनाले भने, “कोही पनि होइन, हे मेरा मालिक राजा। इस्राएलमा भएका अगमवक्ता एलीशाले तपाईंले आफ्नो सुत्ने कोठामा बोल्नुभएका वचनहरू इस्राएलका राजालाई बताइदिन्छन्।”

¹³राजाले भने, “जाओ, त्यो कहाँ छ, हेर, ताकि म मानिसहरू पठाएर त्यसलाई समात्न सकूँ।” खबर आयो, “तिनी दोतानमा छन्।”

¹⁴तिनले त्यहाँ घोडाहरू, रथहरू र ठूलो सेना पठाए। तिनीहरू रातमा आएर सहरलाई घेरे। ¹⁵हाम्रा पिताका मानिसका सेवक बिहान सबेरै उठेर बाहिर निस्के—घोडा र रथसहितको सेनाले सहरलाई घेरेको रहेछ। सेवकले भने, “हाय, मेरा मालिक! अब हामी के गरौँ?”

¹⁶उहाँले जवाफ दिनुभयो, “नडराऊ, किनकि हामीसँग भएकाहरू तिनीहरूसँग भएकाहरूभन्दा धेरै छन्।” ¹⁷एलीशाले प्रार्थना गर्नुभयो, “हे मेरा पिता, कृपया यसका आँखा खोलिदिनुहोस्, ताकि यसले देख्न सकोस्।” अनि हाम्रा पिताले ती जवानका आँखा खोलिदिनुभयो, र तिनले एलीशाको वरिपरि आगोका घोडा र रथले भरिएको पर्वत देखे। ¹⁸अरामीहरू उहाँतिर ओर्लँदै आउँदा, एलीशाले हाम्रा पितासँग प्रार्थना गर्नुभयो, “कृपया यी मानिसहरूलाई अन्धोपनले प्रहार गर्नुहोस्।” यसैले उहाँले एलीशाले भनेझैँ तिनीहरूलाई अन्धोपनले प्रहार गर्नुभयो।

¹⁹एलीशाले भन्नुभयो, “यो त बाटो होइन, न त यो सहर नै हो। मेरो पछि लाग, म तिमीहरूले खोजेको मानिसकहाँ तिमीहरूलाई पुर्‍याउनेछु।” तब उहाँले तिनीहरूलाई सामरियामा लानुभयो। ²⁰तिनीहरू सामरियाभित्र पसेपछि, एलीशाले भन्नुभयो, “हे मेरा पिता, यी मानिसहरूका आँखा खोलिदिनुहोस्, ताकि तिनीहरूले देख्न सकून्।” तब हाम्रा पिताले तिनीहरूका आँखा खोलिदिनुभयो, र तिनीहरूले देखे—तिनीहरू त सामरियाभित्रै रहेछन्।

²¹तिनीहरूलाई देखेर इस्राएलका राजाले एलीशालाई भने, “हे मेरा पिता, के म तिनीहरूलाई मारूँ? के म तिनीहरूलाई मारूँ?”

²²उहाँले भन्नुभयो, “तिनीहरूलाई नमार्नुहोस्। के तपाईंले आफ्नो तरवार र धनुले समातेकाहरूलाई मार्नुहुन्छ र? तिनीहरूलाई खान-पिउन रोटी र पानी दिनुहोस्, अनि तिनीहरू आफ्ना मालिककहाँ जाऊन्।”

²³तिनले ठूलो भोज तयार पारे। तिनीहरूले खाए र पिए, अनि तिनले तिनीहरूलाई आफ्ना मालिककहाँ पठाइदिए। त्यसपछि अरामी लुटेराहरू फेरि इस्राएलको देशमा आएनन्।

घेराबन्दी र अनिकालले सामरियालाई चूर पार्छन्

²⁴केही समयपछि आरामका राजा बेन-हददले आफ्नो सम्पूर्ण सेना भेला गरे, अनि माथि गएर सामरियालाई घेरे। ²⁵घेराबन्दीको समयमा सामरियामा यस्तो भयानक अनिकाल पर्‍यो, कि एउटा गधाको टाउको असी टुक्रा चाँदीमा र चौथाइ-काब परेवाको बिष्ठा पाँच टुक्रा चाँदीमा बिक्यो। ^a a v25 काब एउटा सानो सुक्खा नाप थियो, करिब एक क्वार्ट, त्यसैले काबको चौथाइ भाग त खानाको एउटा दयनीय टुक्रा मात्र थियो। ²⁶इस्राएलका राजा पर्खालमाथि हिँड्दै गर्दा, एउटी स्त्रीले कराएर भनिन्, “हे मेरा मालिक राजा, मलाई सहायता गर्नुहोस्!”

²⁷तिनले भने, “हाम्रा पिताले नै तिमीलाई सहायता गर्नुभएन भने, म तिम्रा निम्ति कहाँबाट सहायता ल्याऊँ? के खलाबाट? कि दाखको कोलबाट?” ²⁸राजाले सोधे, “के भयो?” तिनले भनिन्, “यस स्त्रीले मलाई भनिन्, ‘आज तिम्रो छोरो दे, हामी त्यसलाई खाऔँ, अनि भोलि मेरो छोरो खाऔँला।’

²⁹यसैले हामीले मेरो छोरो पकाएर खायौँ। अर्को दिन मैले भनेँ, ‘अब तिम्रो छोरो दे, हामी त्यसलाई खाऔँ,’ तर तिनले त्यसलाई लुकाइन्।”

³⁰ती स्त्रीका कुरा सुनेपछि, राजाले आफ्ना वस्त्र च्याते। तिनी पर्खालमाथि हिँड्दै गर्दा, मानिसहरूले तिनको छालामुनि भित्रपट्टि भाङ्ग्रा लगाएको देखे। ³¹तिनले भने, “आज शापातका छोरा एलीशाको टाउको तिनको शरीरमा रह्यो भने, हाम्रा पिताले मलाई कडा दण्ड दिनुभएको होस्, झन् बढ्तै पनि!”

³²एलीशा आफ्नो घरमा बस्नुभएको थियो, र अगुवाहरू उहाँसँगै बसिरहेका थिए। राजाले आफ्नो अगाडि एक जना मानिस पठाएका थिए, तर त्यो दूत आइपुग्नुअघि नै, एलीशाले ती अगुवाहरूलाई भन्नुभयो, “हेर, यस हत्याराको छोराले मेरो टाउको काट्नलाई मानिस पठाउँदैछ! हेर, त्यो आउँदा, ढोका थुनेर त्यसको विरुद्ध थिचिराख। के त्यसको पछि-पछि त्यसका मालिकका पाइलाको आवाज छैन र?”

³³उहाँले तिनीहरूसँग कुरा गरिरहनुहुँदै थियो, त्यति नै बेला त्यो दूत उहाँकहाँ आइपुग्यो। राजाले भने, “यो विपत्ति त हाम्रा पिताबाट नै आएको हो। म किन अझै हाम्रा पिताको प्रतीक्षा गरूँ?”